แผนลอบสังหาร

เพล้ง! เสียงกระจกห้องนอนใหญ่ชั้นสามของคฤหาสน์ตระกูลคิมแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเศษซากของเงาสยองขวัญด้านนอกที่พุ่งทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามา รสาหวีดร้องสุดเสียง ร่างบางถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็กของคิมหันต์ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "หุบปากแล้วซะเงียบซะ รสา!" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดคำรามอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาคมกริบดุจสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ฉายชัดในความมืดมิด วิกฤตการณ์เบื้องหน้าไม่มีเวลาให้ทั้งคู่ได้กอดกะเกณฑ์ความรู้สึก เงาดำร่างหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดรัดกุมสีดำสนิทพุ่งเข้ามาพร้อมกับมีดสั้นวาววับในมือ มันคือมือสังหารที่เรวัตส่งมาเพื่อเด็ดหัวคนสำคัญแห่งวงการสีดำ แต่เป้าหมายของมันกลับไม่ใช่แค่คิมหันต์... ทว่าคือการพรากรสาไปจากอ้อมแขนของเขาตลอดกาล คิมหันต์ไม่ปล่อยให้ศัตรูได้ตั้งตัว มือหนาผลักรสาไปหลบหลังเสาหินอ่อนหนาหนัก ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าประชิดตัวมือสังหารด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด การปะทะกันอย่างดุเดือดเกิดขึ้นในความสลัวของห้องนอน เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงโลหะเสียดสีกันดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายสูงใหญ่ของคิมหันต์เปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุกเร้า เขาหลบคมมีดได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะคว้าข้อมือของมือสังหารแล้วบิดมันอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ "แกกล้าดียังไง... บุกเข้ามาในอาณาเขตของฉัน" เสียงของคิมหันต์เย็นเยียบจนน่าขนลุก มันไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่เป็นความเหี้ยมเกรียมระดับที่สามารถฉีกกระชากวิญญาณคนให้แหลกเป็นจุลได้ด้วยมือเปล่า เขากระทุ้งเข่าเข้าที่ลิ้นปี่ของมือสังหารอย่างไม่ปรานี จนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของคนร้าย แต่คิมหันต์ยังไม่หยุดแค่นั้น มือแกร่งกระชากคอเสื้อของมันขึ้นมา ดวงตาสสีนิลวาวโรจน์ด้วยความกระหายการทำลายล้าง รสาที่ยืนตัวสั่นอยู่หลังเสาหิน มองภาพความโหดร้ายตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่ใช่แค่ความกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา แต่เป็นความสะพรึงกลัวและเสน่หาอันบิดเบี้ยวที่หลอมรวมกันอยู่ในตัวของมาเฟียซาตานผู้นี้ คิมหันต์ในยามที่ปกป้องเธอช่างป่าเถื่อน ดิบกระด้าง และทรงพลังจนเธอแทบไม่กล้าสบตา ปัง! เสียงปืนดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก กระสุนนัดแรกเฉี่ยวหัวไหล่ของคิมหันต์ไปเพียงนิดเดียว ทิ้งรอยแผลซิบเลือดไว้บนเสื้อเชิ้ตสีเข้ม แต่เจ้าตัวกลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากหนา "มากันเพิ่มอีกงั้นเหรอ... ดี วันนี้ฉันจะล้างบางพวกมันให้หมด" คิมหันต์คว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้เข็มขัดขึ้นมาปลดล็อกไกอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาตวัดมองรสาแวบหนึ่ง เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ห้ามขัดขืน "อยู่ตรงนั้น ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉันจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ราบเป็นหน้ากลอง!" คำพูดนั้นไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย รสาพยักหน้ารับอย่างจำยอม หัวใจดวงน้อยบีบตัวแน่นด้วยความตึงเครียด ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันไดคฤหาสน์ ศัตรูไม่ได้มาแค่คนเดียว เรวัตคงส่งกองกำลังชุดใหญ่มาเพื่อกวาดล้างพวกเขาให้สิ้นซากในคืนนี้ การต่อสู้ตะลุมบอนเริ่มขึ้นอย่างดุเดือดที่หน้าประตูห้องนอน คิมหันต์กลายเป็นปีศาจกระหายเลือดที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ กระสุนทุกนัดที่เขาเหนี่ยวไกพรากชีวิตศัตรูอย่างไร้ความปรานี เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนผนังห้องหรูหรา กลิ่นคาวเลือดคลุ้งกระจายปะปนกับกลิ่นฝนจากภายนอก รสาปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดผวาและความตื่นตะลึงในพลังอำนาจดิบเถื่อนของชายหนุ่ม ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและควันปืนที่ตลบอบอวล... เงาร่างหนึ่งที่เร็วยิ่งกว่าแสงก็เล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่แตก มันไม่ใช่ลูกน้องของเรวัตธรรมดา แต่เป็นชายชุดดำสวมหน้ากากอนามัยสีขาวที่มีรอยยิ้มวาดด้วยหมึกสีแดงสด—รอยยิ้มเดียวกับตัวประหลาดที่ยืนแนบกระจกเมื่อครู่! รสาเบิกตากว้างเมื่อเห็นมันพุ่งตรงเข้ามาหาเธอโดยที่คิมหันต์ยังคงติดพันกับการยิงปะทะกับศัตรูอีกสามคนที่หน้าประตู มือสังหารปริศนาเงื้อมืดสั้นแวววับขึ้นสูง เป้าหมายคือการปักมันลงกลางอกของเธอเพื่อส่งสารบางอย่างถึงเจ้าของคฤหาสน์ "คิมหันต์!" รสาตะโกสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังไม่ทันที่คมมีดจะถึงตัวร่างบาง แรงกระชากอันคุ้นเคยก็ดึงเธอกลับเข้าไปสู่อ้อมกอดอันแข็งแกร่ง คิมหันต์ละมือจากการสังหารศัตรูตรงหน้า พลิกตัวมารับคมมีดแทนเธอด้วยแผ่นหลังของตัวเอง! ฉึก! เสียงคมมีดเฉือนเนื้อและเสื้อผ้าดังชัดเจนในความเงียบ ร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว เลือดสีแดงเข้มซึมทะลุเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกมาอย่างรวดเร็ว รสาช็อกจนสติแทบหลุดลอย ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเอาตัวเข้ามารับคมมีดแทนเธอ ความรู้สึกผิด ความซาบซึ้ง และความคลั่งไคล้ตีรวนกันจนปั่นป่วนในอก คิมหันต์คำรามในลำคอด้วยความเจ็บปวดผสมความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ดุจซาตานจากขุมนรก เขากระชากมีดเล่มนั้นออกจากหลังของตนเองโดยไม่ลังเล ก่อนจะตวัดสายตาดุดันมองไปยังมือสังหารสวมหน้ากากที่กำลังจะหลบหนีออกทางหน้าต่าง "มึงคิดว่าจะรอดไปจากมือฉันได้งั้นเหรอ..." คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมชนิดที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนติดลบ ทว่า ก่อนที่คิมหันต์จะลั่นไกสังหารมือสังหารลึกลับรายนั้น หน้ากากสีขาวของมันก็ค่อยๆ ร่วงหล่นลงกับพื้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเหยียดยิ้มกว้างจนน่ากลัว และใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้ลมหายใจของรสาและคิมหันต์ต้องสะดุดกึกพร้อมกัน นั่นไม่ใช่คนของเรวัต... แต่เป็นใบหน้าที่ตายไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อนของ 'พี่ชายฝาแฝด' ของรสาเอง! แมวดำใต้แสงจันทร์ขอขอบคุณคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญนี้นะคะ