อ้อมกอดในคืนพายุฝน

กลิ่นควันไฟจางๆ ยังอบอวลอยู่ในโพรงจมูก ผสมผสานกับกลิ่นอายความชื้นของพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก คฤหาสน์หลังใหญ่สั่นสะเทือนจากแรงลมกรรโชก เสียงฟ้าคำรามดังกึกก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าความน่ากลัวของธรรมชาติข้างนอกนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่รสาเพิ่งเผชิญมา เรวัตไม่ได้เป็นคนสั่งการระเบิด... แล้วใครกันล่ะที่เป็นเจ้าของเงาร่างปริศนาในกองเพลิงนั้น? คำถามนั้นยังติดค้างอยู่ในหัว สมองของรสาตื้อชาไปหมด ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มด้วยความหวatกลัว ไม่ใช่แค่เพราะแรงระเบิดหรือซากปรักหักพัง แต่เป็นเพราะบรรยากาศวังเวงชวนขนหัวลุกที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องพักนิรภัยชั้นบน ซึ่งคิมหันต์พาเธอลี้ภัยขึ้นมาหลบพายุและความวุ่นวาย "ยังฝันร้ายอยู่หรือไง..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากซาطายดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟกะพริบจากสายฟ้าด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยเขม่าควันและหยาดเหงื่อ คิมหันต์ในยามนี้ไม่ได้สวมสูทเนี๊ยบเฉียบคมอย่างเคย เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกกำยำและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ที่สะท้อนความดิบเถื่อนอันตราย รสาผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่คิมหันต์กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีพ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงเมื่อครู่ *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยไฟในคฤหาสน์ที่ดับวูบลงสนิท ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำระส่ำระสายของคนทั้งคู่ "อ๊ะ..." รสาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่อความมืดเข้าจู่โจม ความกลัวจากเรื่องสยองขวัญและเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่โถมเข้าใส่จนสติแทบหลุดลอย ภาพเงาร่างปริศนาในควันไฟผุดขึ้นมาในหัวจนเธอตัวสั่นเทา ไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาประชิด ท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเธอแนบชิดไปกับแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "กลัวเหรอยัยตัวแสบ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวเนียน ทำให้รสา ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากพายุฝน แต่เป็นเพราะความเร่าร้อนอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวของมาเฟียหนุ่ม "ปล่อยฉันนะ..." รสาพยายามเอ่ยปฏิเสธเสียงสั่น มือบางออกแรงผลักแผงอกเขา แต่มันกลับไร้ความหมายราวกับการทุบลงบนกำแพงหิน "ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำเนี่ยนะ รสา" คิมหันต์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แต่น้ำเสียงของเขากลับเจือไปด้วยความกระหายหิวที่ยากจะปิดบัง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ขึ้นตามแผ่นหลังเรียวเนียนอย่างถือสิทธิ์ บีบคลึงเบาๆ ให้ร่างบางยิ่งแนบแน่นเข้าไปอีก จนเธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กันของเขา ความมืดและเสียงฝนที่ตกกระหน่ำซัดสาดราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่เราสองคน บรรยากาศรอบตัวอวลไปด้วยกลิ่นอายความตายจากห้องใต้ดินและกลิ่นกายบุรุษเพศที่เย้ายวนใจ ความหวาดกลัวจากเรื่องสยองขวัญเมื่อครู่เปลี่ยนรูปเป็นความตื่นตระหนกอีกรูปแบบหนึ่ง เมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ รสาหลับตาลงแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ศักดิ์ศรีที่เคยมีพยายามร้องเตือนให้ขัดขืน แต่ทว่า... ความอบอุ่นจากเรือนร่างกำยำที่โอบกอดเธอไว้ในยามที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย กลับสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นในใจ ร่างกายของเธอทรยศต่อความคิด เผลอเอื้อมมือเรียวขึ้น1ข้างไปขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองท่ามกลางพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ คิมหันต์รับรู้ถึงการยอมจำนนนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนมุมปากในความมืด เขาไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาส ก้มลงฝังรอยจูบหนักหน่วงและเร่าร้อนลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าที่ขาดวิ่น สร้างความสยิวจนรสาต้องสะดุ้งเฮือก เผลอครางผ่าวออกมาอย่างลืมตัว "จำเอาไว้... ว่าไม่มีใครปกป้องเธอได้นอกจากฉันคนนี้ รสา" เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ บดเบียดความแนบชิดให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ทว่า... ในวินาทีที่รสากำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับห้วงเสน่หาอันดิบเถื่อนนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าสายฝนและเสียงเคาะกระจกหน้าต่างเบาๆ จากระเบียงด้านนอก ก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงพายุโหมกระหน่ำ คิมหันต์ชะงักกึก ดวงตาคมกريบหันขวับไปมองยังความมืดนอกหน้าต่างทันที ร่างกายของเขาตื่นตัวขึ้นในโหมดนักล่า และเมื่อสายฟ้าแลบแปล๊บขึ้นอีกครั้ง... ภาพที่สะท้อนผ่านกระจกเงาด้านนอก ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ร่างของใครบางคนกำลังยืนแนบกระจกอยู่ข้างนอก พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูที่ไม่ได้มาจากมนุษย์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะคะ