กับดักความตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของอิฐเก่าโบราณโชยเข้าจู่โขมประสาทสัมผัสทันทีที่ประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหน้าปิดสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมราวกับมีใครเอาผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทมาคลุมหัวเอาไว้ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความมืดก็คือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ในรัศมีวงแคบ "หึ... ฉลาดนักนะที่รู้ทัน แต่สายไปเสียแล้วล่ะค่ะ ท่านคิมหันต์" เสียงหัวroเยือกเย็นและคุ้นเคยดังแว่วมาจากความมืด เรวัตปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว แววตาของอดีตคนรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นเคืองคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือด ในมือของมันถือรีโมตคอนโทรลสีดำสนิทเครื่องเล็กๆ ที่มีไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะเหมือนเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังรอเวลาแตกดับ รสาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นเมื่อเธอมองเห็นเงาดำทะมึนของวัตถุแปลกปลอมที่ติดอยู่ตามผนังห้องใต้ดิน มันคือระเบิดเวลา! และตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานก็กำลังนับถอยหลังอย่างไม่ปรานีปราศรัย จากสามนาที... สองนาทีห้าสิบวินาที... "คุณเรวัต! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" รสาตะโกนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวถอยหลังเพื่อหาทางหนที คิมหันต์กลับเป็นฝ่ายคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังของเ보ไปกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไออุ่นอันคุ้นเคย แรงดึงดูดดิบเถื่อนและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แม้ในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ ร่างกายของมาเฟียหนุ่มก็ยังคงแข็งแกร่งและนิ่งสงบรากับภูผาหิน คิมหันต์ไม่แม้แต่จะชายตามองเรวัตด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินเพื่อประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่นบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "คิดว่าลูกเล่นตื้นๆ แค่นี้จะฆ่าฉันได้งั้นเหรอ เรวัต" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความเยียบเย็นเสียจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "แกประเมินฉันต่ำเกินไป... และที่สำคัญ แกกำลังแตะต้องของๆ ฉัน" สิ้นคำพูดนั้น คิมหันต์ก็ไม่รอช้า มือหนาข้างหนึ่งกระชากอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวด้านหลังอย่างคล่องแคล่วว่องไว ในขณะที่มืออีกข้างยังคงโอบรัดเอวของรสาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือแม้แต่นิดเดียว เธอจะสลายหายไปกับความมืดมิดนี้ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนคำรามก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดินแคบๆ ประกายไฟสว่างวาบขึ้นในความมืดพร้อมกับร่างของลูกน้องเรวัตที่ล้มฟาดพื้นไปทีละคนอย่างแม่นยำ ทว่าเรวัตกลับหัวroลั่นด้วยความสะใจ มันกดปุ่มสีแดงบนรีโมตในมือแรงขึ้นไปอีก "ยิงให้ตายก็ไม่ทันหวะ! อีกหนึ่งนาทีสุดท้าย... แกกับนังผู้หญิงสารเลวคนนี้จะได้ตายไปด้วยกัน! ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวroบ้าคลั่งดังสะท้อนก้อง ตัวเลขดิจิทัลบนระเบิดกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ: **00:45... 00:44...** รสาหน้าซีดเผือด น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง เธอมองหน้าคิมหันต์ที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาที่ดุดันและร้อนแรงมองตรงมาที่เธอ "กลัวไหมรสา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ท่ามกลางเสียงนับถอยหลังที่บีบหัวใจ "ฉัน... ฉันไม่อยากตาย" เธอกล่าวเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความกลัวตายที่เกาะกุมขั้วหัวใจ คิมหันต์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคลั่งไคล้ในตัวเธออย่างถึงที่สุด เขาใช้มือข้างที่ว่างประคองใบหน้าหวานของเธอขึ้นมา บังคับให้เธอมองลึกเข้ามาในดวงตาคมกริบของเขา "มองฉัน... มองแค่ฉันคนเดียวก็พอค่ะรสา" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยกับเธอ แต่มันเต็มไปด้วยประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืน "ถ้าความตายจะมาเอาชีวิตเราไปวันนี้ ฉันนี่แหละจะเป็นคนปกป้องเธอเอง... แม้ว่าฉันจะต้องแลกมันด้วยลมหายใจหยดสุดท้ายของฉันก็ตาม" พูดจบ คิมหันต์ก็ไม่รอให้รสาได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก เขาใช้ร่างหนาของตัวเองโอบกอดและปกป้องร่างบางของเธอไว้ทั้งหมดจนมิดชิด เอาแผ่นหลังกว้างของเขารับแรงกระแทกและวิถีกระสุนที่เรวัตยังคงระดมยิงสวนกลับมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงระเบิดเวลาที่กำลังส่งเสียงร้องเตือนภัยครั้งสุดท้าย... **00:03... 00:02... 00:01...** ตู้มมมม! แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์ แสงไฟสีส้มสว่างจ้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องใต้ดินให้จมดิ่งสู่ความอลวน ร่างของคิมหันต์และรสาถูกแรงอัดกระแทกกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทว่าก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงในกองเพลิงและควันสีดำทึบ รสาได้ยินเสียงฝีเท้าปริศนาจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนมองดูซากปรักหักพังด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น... และนั่นไม่ใช่เรวัต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความดาร์กนี้ด้วยกันนะคะ