ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ และความเย็นเยียบของเหล็กกล้ายังไม่ทันจางหายจากโถงทางเดินหินอ่อน พัสดุปริศนากล่องสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกก็ราวกับวัตถุต้องคำสาปที่ส่งไอเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูกดำ รสายืนตัวแข็งทื่อ ปลายนิ้วเรียวชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก สายตาจ้องมองกล่องกระดาษแข็งสีดำสนิทที่มีริบบิ้นสีแดงฉานผูกไว้ราวกับของขวัญจากยมบาล บนนั้นมีชื่อของเธอลอยเด่นด้วยลายมือหวัดๆ สีแดงเข้มที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็น... รอยเลือด "นายครับ! เช็คระบบรักษาความปลอดภัยรอบคฤหาสน์แล้ว กล้องวงจรปิดมุมตะวันตกถูกตัดสัญญาณไปสามนาทีพอดีตอนที่มันถูกวางไว้ครับ" บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามารายงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด น้ำเสียงร้อนรนจนคนที่ยืนอยู่ใกล้สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วบรรยากาศ ทว่า... ร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังเนี้ยบกริบ กลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว คิมหันต์ปรากฏตัวขึ้นเงียบเชียบราวกับปีศาจยามราตรี กลิ่นกายประจำตัวผสมผสานระหว่างบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวรสาแทบจะกลายเป็นพิษ มือหนาใหญ่ราวคีมเหล็กเอื้อมผ่านไหล่บางมาคว้ากล่องพัสดุปริศนานั้นไว้ ก่อนจะกระชากริบบิ้นสีแดงขาดสะบั้นด้วยพละกำลังดิบเถื่อนเพียงครั้งเดียว "เปิดดูสิ... ว่าของขวัญจากชู้รักเก่าของเธอ มันน่าตื่นเต้นสักแค่ไหน" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดที่รินรดต้นคอทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของรสาพากย์ลุกชัน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพัสดุ... แต่เป็นเพราะสัมผัสใกล้ชิดที่ทรงอานุภาพและหลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท *เรวัต...* มีเพียงคนเดียวที่บ้าคลั่งพอจะทำเรื่องแบบนี้ พรึบ! ฝากล่องถูกเปิดออกเผยให้เห็นสิ่งของข้างใน รสาผงะถอยหลังด้วยความสะตนกลัว สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางสำลีสีดำคือ 'ตุ๊กตารักษาความสะอาด' ที่มีรอยกรีดเหวอะหวะทั่วร่าง คล้ายจำลองมาจากร่างกายของเธอเอง และตรงกลางอกมีมีดสั้นเล่มเล็กปักคาไว้ พร้อมการ์ดข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา *'ของเล่นชิ้นนี้... ของฉันคนเดียว ถ้าคิมหันต์มันไม่อยากให้เธอตายทั้งกลม... เตรียมตัวรับศพมันได้เลย'* บรรยากาศในห้องรับแขกอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ รสายืนตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะข้อความขู่ฆ่าของเรวัต แต่เพราะแผ่นหลังของเธอกำลังแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กำลังระอุเร่าด้วยเพลิงโทสะ ร่างกายของคิมหันต์แข็งเกร็ง กล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวน รัศมีอำนาจมืดมนแผ่ขยายจนน่ากลัว "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นอย่างเยียบเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีแต่ความกระหายเลือดที่ถูกปลุกเร้า "กล้าดีนี่... ส่งหัวสุนัขมาเห่าหอนถึงถ้ำเสือ" คิมหันต์ไม่ได้สนใจกระดาษโน้ตใบนั้นแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีหันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน มือหนาเลื่อนลงมาบีบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นราวกับจะหักให้คามือ แรงบีบนั้นทั้งเจ็บปวดและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน "คิดถึงมันหรือไง รสา?" คิมหันต์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหวงใบหูเล็ก เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยความหึงหวงดิบเถื่อน "ตัวอยู่กับฉัน แต่ใจเธอatมันยังพะวงถึงไอ้สารเลวนั่นสินะ" "ฉัน... ฉันไม่ได้คิดถึง!" รสาหันกลับไปเถียงเสียงแข็ง ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในอกจะสั่นไหวรุนแรงเพียงใดก็ตาม "ปล่อยฉันนะคิมหันต์!" "ปากแข็ง..." คิมหันต์แค่นยิ้มหยัน แววตาคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะระลอกใหญ่ มือหนาเปลี่ยนจากบีบเอวเป็นกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแนบสนิท ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน กลิ่นกายสาวหอมหวานที่คุ้นเคยกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย รสาหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนไม่เคยทำให้เอนเนอร์จีนี้ลดลงเลย ตรงกันข้าม... ยิ่งเขาเข้าใกล้ ยิ่งสัมผัสโดนผิวเนื้อ ยิ่งทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงอย่างน่าสมเพช *ทำไมกัน... ทำไมเธอถึงไม่เกลียดสัมผัสนี้เหมือนที่ปากพูด?* "เกลียดฉันนักไม่ใช่เหรอ?" คิมหันต์กดเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาล็อกคางคางมนไว้บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบ เปลวไฟในแววตาของเขาเผาผลาญจนรสาแทบละลาย "แต่ทำไม... หัวใจเธอมันถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ หื้ม?" นิ้วโป้งหนาร้อนผ่าวลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น แรงกดเบาๆ บนกลีบปากนั้นทำให้รสาต้องเผยอปากออกเล็กน้อยด้วยความวาบหวาม และนั่นคือความผิดพลาด... คิมหันต์ไม่รอช้า เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากลงมาทันทีด้วยความหิวกระหาย จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงโทษ กลายสภาพเป็นความเร่าร้อนดิบเถื่อนที่สูบ10รวบเอาลมหายใจของรสาไปจนหมดสิ้น ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังบอบบางผ่านเนื้อผ้าจนเกิดความร้อนผ่าว รสายกมือขึ้นทุบแผงอกกว้างเพื่อประท้วงในตอนแรก แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับกลายเป็นการโอบกอดและจิกทึ้งเสื้อสูทของเขาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายทรยศต่อความคิด เธอกำลังอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของซาตานร้ายที่เธอบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา ความรู้สึกต่อต้านมลายหายไป สัมผัสอันร้อนแรงและอ้อมกอดที่โอบล้อมราวกับจะกลืนกินทำให้รสาหลับตาพริ้ม ยอมจำนนต่อรสจูบอันป่าเถื่อนแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหศาลนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เนิ่นนานกว่าคิมหันต์จะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวเกลี่ยไล้แก้มเนียนนุ่มเบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริก "จำไว้... รสา เธอเป็นของฉันคนเดียว ต่อให้ไอ้เรวัตมันจะส่งศพหรือส่งอะไรมาขู่... ฉันก็จะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง" คำประกาศิตดิบเถื่อนที่เต็มไปด้วยความครอบครองทำให้รสาขนลุกซู่ เธอกำลังจะอ้าปากตอบโต้ แต่เสียงฝีเท้าหนาหนักของบอดี้การ์ดอีกคนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน "นายครับ! แย่แล้วครับ... ระบบสื่อสารทั้งหมดถูกตัดขาด และ... และมีคนพบระเบิดเวลาถูกตั้งเวลาถอยหลังไว้ที่ห้องควบคุมใต้ดินครับ!" คิมหันต์หรี่ตาลงวูบหนึ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายทันที ในขณะที่รสาหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเมื่อตระหนักได้ว่า... นี่ไม่ใช่แค่การขู่คุกคามธรรมดา แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกวางไว้เพื่อต้อนพวกเขาให้จนมุม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจมดิ่งสู่ความมืดมิดและห้วงตัณหานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!