รอยร้าวของความเชื่อใจ

เสียงเหล็กกระทบกันดังกริ๊ก พร้อมกับปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่พุ่งตรงเข้าหาศีรษะได้รูปของคิมหันต์ในระยะประชิด ทว่า... มาเฟียหนุ่มกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งพญายมคู่นั้นยังคงทอประกายความเยียบเย็นและเหี้ยมเกรียม ขณะที่ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังรสาเอาไว้ครึ่งซีกโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง แม้ว่าในสายตาของหญิงสาวเวลานี้ มันช่างดูเหมือนละครฉากใหญ่ที่ถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างแนบเนียนเสียเหลือเกิน "เล่นละครเก่งนี่คะ คิมหันต์..." เสียงหวานที่สั่นเครือเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด รสาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความเชื่อใจ บัดนี้กลับฉายแววร้าวรานและผิดหวังอย่างถึงที่สุด เมื่อเงาร่างของบุคคลที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาคือ 'เรวัต' ศัตรูคู่อาฆาตของคิมหันต์ และที่สำคัญ... คือคนที่คิมหันต์เคยขู่จะหั่นร่างเป็นชิ้นๆ หากกล้าเข้าใกล้เธอ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าในตอนนี้ มันกลับสวนทางกับทุกคำพูดคำจาของเขาอย่างสิ้นเชิง! "รสา... ฟังฉันก่อน" คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมวับหันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันกลับเจือแววกระวนกระวายอย่างที่รสาไม่เคยเห็นมาก่อน "มันไม่ใช่..." "ไม่ต้องแก้ตัวค่ะ!" รสาแผดเสียงขัดขึ้นมาทันที หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ หัวใจดวงน้อยถูกบดขยี้จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี ภาพเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของเขา ภาพสัญญาซื้อขายหุ้นที่เธอแอบเห็นเมื่อคืน รวมเข้ากับท่าทีสนิทสนมระหว่างเรวัตและลูกน้องคนสนิทของคิมหันต์ในโกดังร้างแห่งนี้ มันประติดประต่อกันจนกลายเป็นความจริงอันโหดร้าย... เธอก็แค่หมากตัวหนึ่ง หมากตัวเมียที่เขาใช้ระบายความใคร่ และใช้เป็นเครื่องมือต่อรองทางธุรกิจกับศัตรู! "เธอฉลาดเกินไปนะ รสา" เรวัตยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ปืนในมือยังคงเล็งนิ่งอยู่ที่ขมับของคิมหันต์ แต่สายตากลับกวาดมองเรือนร่างอรชรของหญิงสาวด้วยความโลภระคนสมเพช "เสียดายที่เธอเพิ่งมารู้เอาตอนนี้... ผู้ชายอย่างคิมหันต์ ไม่เคยรักใครจริงหรอก นอกผลประโยชน์และอำนาจ" "หุบปากของแกซะ เรวัต" คิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาราวกับซาตานร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนเป็นชิ้นๆ ขายาวก้าวพรวดหมายจะพุ่งเข้าประชิดตัวเรวัต แต่เสียงเหนี่ยวไกดังแกร็กก็ทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้าลงทันทีเพื่อความปลอดภัยของคนด้านหลัง "ถอยไป! ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงของแกสมองคาที่" เรวัตตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นสุมอก "มึงแย่งทุกอย่างไปจากกู คิมหันต์! ทั้งบริษัท ทั้งอำนาจ... และตอนนี้ ถึงตาที่มึงต้องลิ้มรสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดบ้างแล้ว" รสาผถอยหลังกรูด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความกลัวตายแล่นริ้วไปตามสันหลัง แต่ความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงกลับกัดกินหัวใจยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดไหนๆ เธอมองหน้าคิมหันต์ สลับกับเรวัต สลับกันไปมาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง หญิงสาวส่ายหัวช้าๆ ถอยห่างจากร่างสูงของมาเฟียหนุ่มออกไปทีละก้าว "คุณหลอกฉัน..." รสากล่าวพسิซซิ่ง เสียงสั่นระริกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ที่คุณทำดีกับฉัน ที่คุณกักขังฉันไว้ ที่คุณบอกว่า... หวงแหนฉันนักหนา มันก็แค่การแสดงตบตา เพื่อให้เรวัตตายใจ งั้นสินะคะ? เพื่อให้ฉันตายใจแล้วยอมเป็นเครื่องมือให้คุณคุมเกมนี้!" "รสา! อย่าคิดไปเอง!" คิมหันต์หันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและร้อนรนเป็นครั้งแรกในชีวิต มือหนาพยายามจะเอื้อมคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ แต่รสาเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา "อย่ามาแตะต้องฉัน!" รสาสวนกลับเสียงดังลั่น น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย "คุณมันก็แค่ซาตานเลือดเย็น! ฉันเกลียดคุณ! เกลียดตัวเองที่หลงเชื่อผู้ชายสารเลวอย่างคุณ!" คำว่า 'เกลียด' พุ่งเข้าปะักอกของมาเฟียหนุ่มอย่างจัง ราวกับมีคมมีดนับพันเล่มกรีดแทะลงบนหัวใจของเขา คิมหันต์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แววตาที่เคยดุดันและทรงอำนาจสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนดาร์กสนิทที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ความอดทนทั้งหมดที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้กำลังจะขาดสะบั้นลง "เธอคิดว่าฉันกำลังหลอกใช้เธอจริงๆ งั้นสินะ..." คิมหันต์แค่นหัวเราะออกมา น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความดุดัน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดรสาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างนุ่ม "ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!" รสาพยายามดิ้นรนสุดกำลัง ทุบตีลาดไหล่กว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มได้ ร่างของเธอถูกตรึงไว้กับอกแกร่งราวกับถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า "อยากคิดอะไรก็เชิญ!" คิมหันต์ก้มลงกระซิบชิดริมหีบใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ แววตาของเขาดارกสนิทและเต็มไปด้วยโทสะอันเร่าร้อน "ในเมื่อเธอคิดว่าฉันมันเลว ชั่วช้า และเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมือ... งั้นคืนนี้ ฉันก็จะแสดงบท 'คนเลว' ให้เธอดูจริงๆ บนเตียงนี้แหละ รสา!" "ไอ้... อื๊อ!" ริมฝีปากหนาประกบปิดริมฝีปากอิ่มของเธอลงมาอย่างดุดันและไร้ซึ่งความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความเสน่หา แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์ จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความหึงหวง และความอัดอั้นตันใจที่อยากจะกลืนกินรสาทั้งเป็น รสชาติคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในโพรงปากเมื่อเขาขบเม้มริมฝีปากเธอบดขยี้จนแตกช้ำ รสากำมือแน่นทุบตีแผงอกเขาไม่ยั้ง มือเล็กพยายามผลักไส แต่มือหนาอีกข้างกลับตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม เสียงหอบหายใจและเสียงสابสบของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องมืด ท่ามกลางสายตาของเรวัตที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เรวัตกระชับปืนในมือมั่น เตรียมจะลั่นไกในจังหวะที่คิมหันต์เผลอเพื่อเด็ดหัวศัตรูตัวฉกาจ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคิมหันต์ก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืดเผยให้เห็นชื่อสายเรียกเข้า... *บุคคลที่รสาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน... ปรากฏชื่อหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของคิมหันต์!* ติดตามตอนต่อไปใน "กับดักรักนายมาเฟียซาตาน" ตอนที่ 19 ค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "แมวดำใต้แสงจันทร์" เสมอนะคะ