การลงทัณฑ์ด้วยความหึง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืดสลัวของห้องนอนเพנט์เฮาส์หรูใจกลางกรุง ไม่ได้เป็นเพียงแค่การแจ้งเตือนธรรมดา แต่มันคือสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางความรู้สึกของรสาจนร่างทั้งร่างชาดิก หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวและตื่นตะลึง ชื่อบนหน้าจอนั้น... ชื่อของคนที่เธอฝังกลบความทรงจำเอาไว้ในหลุมศพแห่งกาลเวลาเมื่อสามปีก่อน 'เรวัต' คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนวันอุบัติเหตุอันมืดมน กลับมาปรากฏหราอยู่บนหน้าจอเครื่องมือสื่อสารของ 'คิมหันต์' มาเฟียผู้กุมชะตาชีวิตและวิญญาณของเธอในปัจจุบัน "ตกใจมากสินะคะ... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ แถมยังกล้าส่งข้อความมาหาฉันในยามวิกาลแบบนี้ล่ะ รสา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย็นยะเยือกและไอสังหารดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ขยับเข้าประชิดตัวเธอในความมืดได้อย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกริบดั่งพญามารจ้องมองมาที่เธอด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงและโทสะที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าน้ำมันราดลงบนกองเพลิง รสาผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เธอพยายามควบคุมเสียงสั่นเครือไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันไม่รู้ว่าเขา... เรวัตยังไม่ตาย" "โกหก!" คิมหันต์คำรามลั่นในลำคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธออย่างแรงจนกระดูกแทบแหลกคามือ แรงบีบนั้นสะท้อนถึงความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นจนแทบระเบิด เขาออกแรงกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจอันร้อนระอุ "สามปีเต็มที่เธอตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ทำตัวเป็นผู้หญิงไร้ที่พึ่ง ยอมให้ฉันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเพื่อชดใช้หนี้ แต่แท้จริงแล้ว... หัวใจเธอยังเก็บพื้นที่ไว้ให้ไอ้สารเลวคนนั้นสินะ!" คิมหันต์เค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาที่มืดมนราวกับซาตานโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดริมฝีปากเธอนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย รสาพยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการแต่ไม่เป็นผล แรงของเธอน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ ยิ่งเธอขัดขืน คิมหันต์ก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับต้องการฝังร่างเธอให้หลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับเขา "ปล่อยนะคิมหันต์ ฉันกับเรวัตมันจบไปนานแล้ว ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง... ฉันไม่เคยติดต่อเขาอีก!" รสาตวาดกลับด้วยความโกรธที่ผสม "จบงั้นเหรอ? ถ้ามันจบ ทำไมมันถึงยังตามหลอกหลอนเธอ? และทำไมมันถึงกล้าท้าทายอำนาจฉันด้วยการส่งข้อความมาหาผู้หญิงของฉัน!" คิมหันต์ตบะแตก เขาใช้อีกมือหนึ่งรวบเอวบางของเธอไว้แน่นแล้วยกตัวเธอลอยขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่ เตียงนอนที่เคยเป็นสนามสวาทอันเร่าร้อน บัดนี้กลับกลายเป็นเวทีแห่งการลงทัณฑ์อันดิบเถื่อน รสาหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังกระแทกกับที่นอน ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาทันทีราวกับเงาปีศาจที่ไม่มีวันหลุดพ้น คิมหันต์ใช้เข่าข้างหนึ่งแทรกกลางเรียวขาของเธอเพื่อล็อกการเคลื่อนไหว มือหนาสองข้างตรึงข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกระชากสาบเสื้อนอนเนื้อบางของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงสะอื้น "ในเมื่อเธอแสดงความบริสุทธิ์ใจให้ฉันเห็นไม่ได้ งั้นฉันนี่แหละ... จะลบรอยความทรงจำของมันออกจากร่างกายและจิตวิญญาณของเธอเอง รสา!" น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความต้องการดิบเถื่อนและแรงหึงหวงที่แผดเผาทุกสิ่ง รสาส่ายหน้าไปมาด้วยความตื่นตระหนก หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าไหลรินลงข้างขมับ ดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยความตัดพ้อและหวาดกลัว "คุณมันบ้า... คิมหันต์ คุณมันคนป่าเถื่อน!" "ใช่! ฉันมันป่าเถื่อนกับแค่เธอคนเดียว!" คิมหันต์ก้มลงประกบจูบเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ต่อว่าอีกต่อไป จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนหวานหรือเร้าโลมอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือการลงทัณฑ์... การบดขยี้อย่างไร้ความปรานีเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างไร้ข้อกังขา ริมฝีปากหนารุกรานดูดซึมความหวานและความเจ็บปวดจากปากเธอบนความดุดัน รสชาติของเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่เขากลับยิ่งได้ใจและรุกหนักหน่วงยิ่งขึ้น รสาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่มันยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่าน คิมหันต์ถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้เธอได้หอบโกอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคมกราดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ "จำไว้... รสา ว่าเธอเป็นของฉัน เป็นของคิมหันต์คนนี้คนเดียว ต่อให้มันฟื้นคืนชีพมาจากขุมนรก ฉันก็จะส่งมันกลับลงไปใหม่ และไม่มีวันให้มันแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของเธอ!" คำประกาศิตอันเหี้ยมเกรียมพรั่งพรูออกมาพร้อมกับสัมผัสร้อนลุ่มที่เริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอย่างจงใจลงทัณฑ์ ความหวาดกลัวในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นความซาบซ่านอันมืดมนที่เขาจงใจปลุกปั่น ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตสำนึกอีกครั้งเมื่อสัมผัสจากมือหนารุกเร้าจนสติสัมปชัญญะพร่าเลือน ความเจ็บปวด ความแค้น และความเร่าร้อนหลอมรวมกันเป็นกรงขังอันเรณูสวาทที่เธอไม่มีทางดิ้นหลุด ทว่า... ในวินาทีที่คิมหันต์กำลังจะก้มลงครอบครองเรือนร่างของเธออย่างไร้ทางสู้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมบนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง... *ติ๊ง!* คิมหันต์ชะงักกึก ร่างกายกำยำหยุดนิ่ง ดวงตาคมกราดตวัดกลับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืดอีกรอบ ข้อความใหม่จากเรวัต ปรากฏเด่นชัดขึ้นมาว่า... *"คุณหนูรสาในอ้อมกอดของท่านคิมหันต์ คงจะหวานชื่นดีสินะครับ... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี ของรักของหวงชิ้นนั้น อาจจะกำลังจะถูกแย่งคืนในเร็วๆ นี้... ด้วยความหวังดี จาก 'พี่เรวัต' ของน้องสา"* บรรยากาศในห้องนอนหรูดิ่งวูบลงสู่ความเย็นเยือกในพริบตา คิมหันต์หยุดการกระทำทั้งหมด ดวงตาคู่ดุวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ระเบิดออกมายิ่งกว่าเก่า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายของเขาตึงเครียดจนน่ากลัว รสาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ *มันยังไม่ตาย... และมันกำลังเดินเกมเข้ามาใกล้เธอกับคิมหันต์เร็วกว่าที่คิด!* --- ติดตามตอนต่อไปในคืนพรุ่งนี้ค่ะ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ - แมวดำใต้แสงจันทร์)