แผนการหลบหนี

กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลจนน่าคลื่นไส้... แต่มันยังไม่น่าสะพรึงกลัวเท่ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังประตูบานหนานั้น มันยังไม่ตาย... และมันกำลังเดินเกมเข้ามาใกล้เธอกับคิมหันต์เร็วกว่าที่คิด! รสะสะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองเพลในอก มือบางที่ถูกพันธนาการด้วยตรวนโซ่เย็นเฉียบสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟส aีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเปลือยห้อยโตงเตง รสากำลังเผชิญหน้ากับทางเลือกเดียวที่จะฉุดเธอออกจากขุมนรกแห่งนี้... หรือส่งเธอไปสู่ความตายที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม "คิดให้ดีนะรสา... คิมหันต์ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครทรยศแล้วมีชีวิตรอด" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันดังขึ้นจากความมืด เรวัต ก้าวออกมาจากมุมอับ แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากเหตุระเบิดเมื่อหลายปีก่อน ดวงตาคมกริบของอดีตคนรักคู่นี้จ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งกระหาย หิวกระหายอำนาจ และ... ความเยייהเย้ย "นายต้องการอะไรกันแน่ เรวัต" รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขึ้นมาค้ำจุนร่างที่สั่นเทา "นายก็รู้ว่าคิมหันต์ไม่มีวันยอมปล่อยฉันไป... และนายเองก็แค่อยากใช้ฉันเป็นเครื่องมือแก้แค้นเขาเท่านั้น" เรวัตหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบงันในห้องใต้ดินจนน่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายอันตรายของอีกฝ่ายปะปนกับกลิ่นอายความตาย เรวัตเอื้อมมือหนาขึ้นมาหมายจะแตะแก้มนวล รสาเบี่ยงหน้าหลบอย่างรังเกียจ แต่ความเร็วของมาเฟียตกอับอย่างเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร นิ้วมือหยาบกร้านจึงคว้าคางเธอไว้แน่น บีบจนเนื้อแก้วขึ้นรอยแดง "ฉลาดนี่รสา สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่ไอกลุ่มมาเฟียสารเลวนั่นคลั่งไคล้นักหนา" เรวัตโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะพวงแก้ม "ใช่... ฉันต้องการล้างแค้นมัน มันพรากทุกอย่างไปจากฉัน บริษัท อำนาจ และ... แก แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็ยังอยากได้แกคืนมาเหมือนเดิม" "ไอ้คนโรคจิต!" รสาตวาดเสียงกร้าว แม้หัวใจจะหวาดกลัวจนแทบหยุดเต้น "ปล่อยฉัน! ถ้าคิมหันต์รู้ว่านายแอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของเขา..." "มันไม่มีทางรู้หريكหรอก ตอนนี้มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่กำลังง่วนอยู่กับการเคลียร์ปัญหาพัสดุ 'ชิ้นใหม่' ที่ฉันจงใจส่งไปป่วนมันที่คฤหาสน์ใหญ่" เรวัตยิ้มเยาะ แววตาดิบเถื่อนฉายประกายความอำมหิต "เรามีเวลาไม่มาก รสา ถ้าแกอยากรอดจากเงื้อมมือซาตานอย่างคิมหันต์ และอยากรู้ความจริงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนฆ่าพ่อของแก... แกต้องร่วมมือกับฉัน" ชื่อของ 'พ่อ' ทำ Rsa ชะงักกึก ความแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้พันธะสวาทอันเร่าร้อนดิบเถื่อนถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง รสาเบิกตากว้าง จ้องมองเรวัตด้วยความสับสนระคนตกใจ "แก... หมายความว่ายังไง พ่อฉันตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่ใช่ฝีมือของคิมหันต์หรอกเหรอ" "อุบัติเหตุงั้นเหรอ?" เรวัตแค่นหัวเราะ สมเพชความไร้เดียงสาของหญิงสาว "ตื่นได้แล้วรสา แกมันก็เป็นแค่ลูกนกในกรงทองที่ถูกมันป้อนข้อมูลปลอมๆ เพื่อล้างสมอง! คนที่สั่งฆ่าพ่อแกเพื่อฮุบหุ้นบริษัทในเครือ... ก็คือไอ้ผัวสารเลวที่แกกำลังเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้นั่นแหละ!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ รสาเซถอยหลังไปชนกำแพงอิฐเปลือยเย็นเฉียบ โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าอกจนจุกแน่น น้ำตาที่กลั้นมานานเอ่อล้นทะลักขอบตา ภาพสัมผัสอันเร่าร้อน คำหวานที่คิมหันต์เคยกระซิบข้างหูในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ กลายเป็นยาพิษที่แผดเผาช่องท้องจนปวดร้าว คิมหันต์... ผู้ชายที่ตีตราจองร่างกายเธอด้วยความดิบเถื่อน ผู้ชายที่ทั้งผลักไสและกักขังเธอไว้ในวังวนแห่งตัณหา แท้จริงแล้วคือฆาตกรที่พรากครอบครัวเธอไปอย่างนั้นหรือ? "โกหก... แกโกหก!" รสาตะโกนสุดเสียง น้ำตารินไหลอาบแก้ม ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ "จะจริงหรือโกหก แกก็มีทางเลือกแค่สองทาง..." เรวัตดึงกุญแจมือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ โชว์มันต่อหน้าต่อตาเธอด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "หนึ่ง... รออยู่ตรงนี้แล้วรอให้คิมหันต์กลับมาเชือดคอแกทิ้งฐานทรยศ หรือ สอง... คว้ากุญแจนี้แล้วหนีไปกับฉัน เพื่อไปทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัวของแก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของรสาที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวก้มมองกุญแจในมือของเรวัต สลับกับรอยแผลเป็นบนใบหน้าของอีกฝ่าย สัญชาตญาณกรีดร้องเตือนว่าเรวัตก็คืองูพิษไม่ต่างกัน แต่ความแค้นที่สุมอกมันรุนแรงเกินกว่าจะปล่อยให้คิมหันต์ลอยนวลเสวยสุขบนความเจ็บปวดของเธอได้อีกต่อไป มือบางที่สั่นเทายื่นออกไปช้าๆ นิ้วเรียวแตะลงบนดอกกุญแจเหล็กเย็นเฉียบ เรวัตยิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัยชนะ ขณะที่รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด การตัดสินใจครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิตและจิตวิญญาณทั้งหมดที่มี กรดเหล็กของโซ่ตรวนถูกไขออก เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในความเงียบ รสาสูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมที่จะก้าวขาออกไปสู่เส้นทางแห่งความตายที่เธอเลือกเอง ทว่า... ก่อนที่เท้าเรียวจะได้ก้าวพ้นธรณีประตูห้องใต้ดิน ประตูเหล็กบานหนาที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี! แรงลมกระโชกแรงพัดพาเอาความเยือกเย็นยะเยือกเข้ามาในห้อง พร้อมกับเงาร่างสูงตระหง่านของมัจจุราชในคราบมนุษย์ที่ยืนขวางทางหนีไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แววตาดำสนิทคู่นั้นเย็นชาและดุดันยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังลอดไรฟันออกมา ก็ทำให้เลือดในกายของรสาและเรวัตเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน... "คิดจะพาเมียฉันไปไหน... เรวัต?" --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!