อุปสรรคสุดท้าย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายยังคงลอยอวลอยู่ในความทรงจำ ประโยคทักทายอันน่าสะพรึงกลัวจากคนที่ควรจะกลายเป็นธุลีใต้ดิน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรสา *“สวัสดีครับน้องรสา... ไม่คิดเลยใช่ไหมครับ ว่าผมจะยังไม่ตาย”* ร่างบางสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความตื่นตระหนก เรวัต... ผู้ชายที่สมควรถูกฝังกลบไปพร้อมกับความลับมืดดำ กลับมายืนหยัดอยู่เบื้องหน้าในห้องโถงใหญ่ของตระกูลคิมหันต์ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าผู้วิสุทธิ์แห่งแวดวงมาเฟีย และที่สำคัญที่สุด... ท่ามกลางสายตาเฉียบคมราคมมีดของประมุขแห่งรัตติกาล "แก..." เสียงของรสาขาดห้วง ลมหายใจสะดุดติดอยู่ลำคอ มือเรียวเย็นเฉียบกำชายเสื้อกันหนาวแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ราวกับพิษร้าย คราบเลือดจางๆ บนใบหน้าของเรวัตที่ยังหลงเหลือจากเหตุการณ์ถล่มคลังสินค้าเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ยิ่งตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือวิปริตแห่งความจริง ปึง! เสียงกระแทกไม้เท้าหัวสิงห์ลงบนพื้นหินอ่อนดังสนั่นหวั่นไหว ดึงสติทุกคนให้กลับมาสู่ความตึงเครียดระลอกใหม่ ท่านคุณหญิงมณฑา มารดาผู้ให้กำเนิดคิมหันต์ และเป็นผู้กุมอำนาจลำดับสองของตระกูล ยืนตระหง่านด้วยชุดกี่เพ้าสีเลือดหมูทอด้วยดิ้นทอง แววตาฝ้าฟางแต่เต็มไปด้วยอำนาจมืดกวาดมองรสาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นธุลีที่ติดมากับรองเท้าของบุตรชาย "แกพาตัวหายนะอะไรเข้ามาในบ้านคิมหันต์อีกแล้ว ตาคิม!" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังตวาดก้อง ห้องโถงกว้างขวางพลันเงียบกริบลงทันที "ผู้หญิงคนนี้เป็นกาลกิณี! มันนำพาความตายและศัตรูมาถึงหน้าประตูบ้านเรา แถมตระกูลเรายังต้องมารับภาระหนี้สินบ้าบออะไรนี่อีก แกจะเอาอนาคตของตระกูลไปทิ้งไว้บนเรือนร่างของผู้หญิงสำส่อนคนนี้หรือไง!" ถ้อยคำดูถูกเหียดหยามพ่นออกมาอย่างไร้ความปรานี รสาหน้าชาดล ราวกับถูกตบด้วยฝ่าเหล็กกล้า หัวใจที่เคยเต้นระส่ำด้วยความกลัวเรวัต กลับถูกบีบอัดด้วยความเจ็บปวดและศักดิ์ศรีที่แหลกสลาย เธออยากจะหันหลังเดินหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ แต่ขายาวกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวน ทว่า... ก่อนที่รสาจะได้ขยับริมฝีปากเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนบังเงาของเธออยู่ก็ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คิมหันต์ไม่ได้หันกลับมามองเธอ แผ่นหลังกว้างนั้นแผ่ไอเย็นเยือกและดุดันออกมาจนอากาศรอบตัวลดฮั่นอุณหภูมิลดลงฉับพลัน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหันกลับไปจ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตาที่ไม่มีใครคาดเดาได้—มันนิ่งสนิท เย็นชา ไร้ความรู้สึก แต่ลึกลงไปกลับมีความบ้าคลั่งที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเป็นจุล "แม่พูดจบหรือยังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้น แต่มันกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของราชสีห์ "ตาคิม! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเหรอ!" คุณหญิงมณฑาตวาดลั่น ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกจะเลือกผู้หญิงคนนี้เหนือตระกูลของเราอย่างนั้นเรารึ ไอ้เรวัตมันก้าวเข้ามาถึงที่นี่ได้ก็เพราะความอ่อนข้อของแก! มันบอกว่าพร้อมจะมอบสัมพันธไมตรีและผลประโยชน์มหาศาลให้เรา ถ้ารสาตกเป็นของมัน... ตระกูลเราจะยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน!" สิ้นคำพูดนั้น เรวัตก็ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโรคจิต เขาส่งสายตาโลภโมจิมายังรสา ราวกับเธอเป็นเพียงชิ้นเนื้อชิ้นปลาที่รอเวลาถูกชำแหละ "สวัสดีครับคุณคิมหันต์... หวังว่าคุณจะไม่ใจแคบจนเกินไปนะครับ ของเล่นชิ้นนี้ ผมเบื่อมานานแล้ว แต่พอเห็นเธอยืนอยู่ข้างคุณ... ผมกลับรู้สึกว่าเธอน่าสนใจขึ้นมาเป็นกองเลยล่ะครับ" ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่คิมหันต์จะหัวเราะออกมาเบาๆ *หึ...* เสียงหัวเราะในลำคอที่แหบพร่าแต่น่าขนลุก ทำให้เรวัตชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของศัตรูค่อยๆ แข็งค้าง เมื่อร่างสูงของมาเฟียหนุ่มก้าวเดินเข้าไปหาเรวัตทีละก้าวอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันมหาศาลจากตัวคิมหันต์แผ่ซ่านจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ "แกคิดว่าบ้านของฉัน เป็นตลาดนัดซื้อขายผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ, เรวัต?" คิมหันต์หยุดยืนห่างจากเรวัตเพียงแค่คืบเดียว ส่วนสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาต้องก้มลงมองศัตรูด้วยสายตาราวกับพญามารกำลังมองมดปลวก "คุณคิมหันต์... อย่าทำเป็นใจแข็งเลยครับ ผู้หญิงคนนี้มันก็แค่นางบำเรอขัดดอก..." ฉับพลัน! หมัดหนาหนักราวกับค้อนเหล็กก็พุ่งเข้ากระแทกเข้าที่ใบหน้าของเรวัตอย่างเต็มแรงโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! เสียงกระดูกกระทบเนื้อดังสนั่น เรวัตเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากทันที ความวุ่นวายบังเกิดขึ้นในพริบตา บอดี้การ์ดชุดดำของทั้งสองฝ่ายต่างชักอาวุธขึ้นเล็งใส่กันและกัน เสียงเหล็กกระทบกันระงม "หยุดนะ!" คิมหันต์ตวาดลั่น เสียงคำรามนั้นทรงพลังจนทุกคนต้องชะงัก เขาก้มลงใช้มือกระชากคอเสื้อสูทของเรวัตให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้า ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเดือดดาล "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของแกเอาไว้... เรวัต" คิมหันต์กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำตม ทว่าเหี้ยมเกรียมจนบาดลึกถึงกระดูก "ต่อให้ตระกูลของฉันจะล่มสลาย ต่อให้แม่ของฉันจะลุกขึ้นมาฆ่าฉันด้วยมือตัวเอง หรือต่อให้โลกใบนี้จะแตกสลายเป็นจุล..." เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมามองรสาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง สายตาที่เคยดุดันและเย็นชา กลับแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง คลั่งไคล้ และหวงแหนอย่างถึงที่สุด ร่างสูงดึงรสาเข้ามากอดแนบอกแน่น ฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่ม ปลายจมูกสูดดมความหอมหวานจากซอกคอระหงท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน "ผู้หญิงคนนี้..." คิมหันต์ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "คือลมหายใจของฉัน! ใครหน้าไหน... ที่กล้าแตะต้องรสาแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะส่งมันลงไปชดใช้กรรมในนรกด้วยมือของฉันเอง!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง คุณหญิงมณฑาหน้าถอดสี กัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ส่วนเรวัตที่สะบักสะบอมหัวเราะเยาะออกมาในลำคอ ทั้งๆ ที่เลือดอาบหน้า รสาซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นคาวเลือด ทำให้เธอมึนงง สัมผัสจากอ้อมกอดที่โอบรัดแน่นราวกับจะหลอมรวมเธอเป็นเนื้อเดียว ทำให้ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่ตีตื้นขึ้นมาในทรวงอก แต่นี่... ยังไม่ใช่จุดจบ ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าสถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องโถง—เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเสาต้นใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ทำให้เลือดในกายของรสาจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ซึ้งมากครับ... ท่านประธานคิมหันต์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับแสงสะท้อนจากปลายกระบอกปืนสีเงินเงาวับที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของรสา! "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ความรักของคุณ มันกำลังจะราคาแพงเกินกว่าที่คุณจะจ่ายไหว" รสาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าบุคคลปริศนาที่ซ่อนตัวอยู่ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นมือขวาคนสนิทที่คิมหันต์ไว้ใจที่สุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ