คืนหอสุดเร่าร้อน

ความเงียบงันภายในห้องหอหรูหราถูกกรีดกรายด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่สอดประสานกันจนแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ กลิ่นอายของความตายและความตายด้านจากโลกภายนอกถูกปิดกั้นไว้ด้วยบานประตูหนาหนัก ทว่ากลิ่นอายแห่งราคะและหยาดเหงื่อกลับตลบอบอวล ย้อมบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นห้องขังสีเลือดและกำมะหยี่สีดำสนิท รสาหอบสะท้าน ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอแนบติดอยู่กับแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากเล็บของเธอเอง ความเจ็บปวดจากการถูกครอบครองอย่างดิบเถื่อนในตอนแรก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงมัวเมาจนน่ากลัว สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสั่นสะเทือนของแผ่นหลัง ทำให้เธอรู้สึกราวกับวิญญาณกำลังถูกดึงหลุดออกจากร่าง เพื่อส่งมอบให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้แต่เพียงผู้เดียว "มองฉัน รสา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่แดงก่ำ คิมหันต์ค้ำยันร่างเหนือร่างของเธอไว้ แววตาของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลุ้มคลั่งและดุดันราวกับสัตว์ป่าที่ได้ครอบครองเหยื่ออันโอชะ รสาเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาพยายามหลบซ่อนความพ่ายแพ้ในแววตา เธอยังมีศักดิ์ศรี... ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยพันธะสวาทที่เธอไม่ได้ร้องขอ แต่กระนั้น ร่างกายเจ้ากรรมกลับสั่นระริกตอบรับทุกสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย ทุกครั้งที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งลากผ่านสะโพกผาย ความนึกคิดทั้งมวลก็พังทลายลงราวกับปราสาททราย "ฉันเกลียดคุณ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้เรียวแรงจะเหือดแห้งหายไปจนหมดสิ้น คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนอกแกร่ง มันไม่ใช่เสียงเยาะเย้ย แต่เป็นความพึงพอใจขั้นสุด มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมากำรอบลำคอระหงไว้หลวมๆ ไม่ได้บีั้นรัดจนขาดใจ แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่เด็ดขาดและไร้ความปรานี "เกลียดสิ เกลียดฉันให้มากๆ รสา... แต่จำใส่สมองเธอเอาไว้ ต่อให้เธอจะเกลียดฉันจนอยากฆ่าตัวตาย วิญญาณของเธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นไปจากเตียงนี้ได้หรอก" เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากเธอดุเดือดอีกครั้ง รสชาติของจูบทั้งหวานล้ำ ร้อนแรง และป่าเถื่อนจนเธอแทบสำลัก คิมหันต์ปรนเปรอรักรสาราวกับเธอกลืนกินวิญญาณของเขาไปทั้งดวง แรงปรารถนาที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคลื่นพายุในทะเลลึก รสาต้านทานไม่ไหว เธอกรีดร้องชื่อเขาออกมาด้วยความอัดอั้น ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะหลุดลอยไปในห้วงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ควบคุม เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ แสงไฟสลัวจากโคมระย้าสาดส่องกระทบเรือนร่างที่ชุ่มเหงื่อ คิมหันต์ยังคงกอดรัดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับความมืด รสานอนนิ่งอยู่บนอกของเขา ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงบนแผ่นอกแกร่ง เธอพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อซาตานในคราบมนุษย์คนนี้อย่างราบคาบ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องหออันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาดาร์กคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รสาผวาเฮือกด้วยความตกใจ รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายที่เปลือยเปล่า "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอกด้วยความร้อนรน "เรวัต... มันแหกคุกคุ้มกัน พาคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ของเราไว้หมดแล้วครับ!" คำว่า "เรวัต" ทำให้คิมหันต์แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันรุนแรง เขาก้มลงมองรสาที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดผวา ก่อนจะกระชากข้อมือเล็กของเธอขึ้นมาตรึงไว้กับหมอนด้วยมือข้างเดียว พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและเยือกเย็นจนน่าขนพองสเกล "นอนรอฉันอยู่ตรงนี้... แล้วรอดูว่าผัวเก่าของเธอ มันจะกล้าก้าวเข้ามาตายต่อหน้าฉันยังไง!" แมวดำใต้แสงจันทร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งสู่ห้วงความมืดนี้ร่วมกันในตอนนี้นะคะ