รอยเลือดบนทางเลือก

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนยามวิกาลที่สาดซัดผ่านกระจกบานใหญ่ซึ่งแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ร่างกายของเธอเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนและ... ของเหลวสีเข้มข้นอุ่นร้อนที่ซึมเปื้อนอยู่บนเสื้อสูทสีเบจของเธอเอง มันไม่ใช่เลือดของเธอ แต่เป็นเลือดของชายหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมดของตึกระฟ้าแห่งนี้—ผู้ซึ่งเพิ่งเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเธอจากเงาดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านกำมะหยี่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน "คิรากร!" เสียงอุทานที่หลุดจากลำคอของอัยการสาวแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าโครงความเยือกเย็นที่เธอใช้ปกป้องตนเองในห้องพิจารณาคดีมาตลอดชีวิต ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราคาแพง น้ำหนักตัวของเขาทิ้งดิ่งลงมาซบตักเธอทันทีที่รินรดารemว้าวิ่งเข้าไปประคอง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและอ่านยาก ตอนนี้หรี่ลงเหลือเพียงเส้นตรง ลมหายใจของชายหนุ่มติดขัด ร้อนผ่าว และแผ่วเบาลงทุกที รินรดากดฝ่ามือสั่นเทาลงบนบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกด้านซ้าย เลือดสีแดงฉานไหลทะลักผ่านร่องนิ้วของเธอราวกับสายน้ำที่ไม่มีวันหยุดยั้ง สมองอันปราดเปรื่องของเธอในยามปกติที่มักจะวิเคราะห์หลักฐานและช่องโหว่ทางกฎหมายได้อย่างเฉียบคม กลับขาวโพลนในวินาทีนี้ ความกลัว—ความกลัวชนิดที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตการทำงาน—กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเธอทีละน้อย "คุณ... ห้ามตายนะคิรากร ฉันสั่งให้คุณฟังฉัน!" รินรดากลั้นเสียงสะอื้นขณะใช้มืออีกข้างฉีกชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกเพื่อนำมาพันแผลห้ามเลือด แรงกดที่เธอทาบทับลงไปทำให้คิรากรกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวด ริมฝีปากแห้งผากของเขาเผยอขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่ฝืนเยาะหยันตัวเอง ท่ามกลางสถานการณ์ที่เส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายบางเบาราวกับเส้นด้าย "ในที่สุด... คุณก็เรียกชื่อผมตรงๆ โดยไม่ใส่คำว่า 'คุณอัยการ' สักทีนะครับ..." เสียงกระซิบของคิรากรแหบพร่า แฝงไปด้วยความเย้าหยแหย่ที่เจือความเจ็บปวดอย่างน่าใจหาย เลือดสดๆ ไหลย้อยมุมปากของเขาขณะที่เขาเอื้อมมืออันหนقหน่วงและเย็นเฉียบขึ้นมาแตะขอบแก้มของเธอ ปาดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบหน้าให้อย่างแผ่วเบา "อย่าร้องไห้... รินรดา น้ำตาไม่เหมาะกับผู้หญิงที่กำลังจะพิพากษาโลกใบนี้หรอกนะ" "เงียบปากแล้วหายใจซะ! ถ้าคุณตาย ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ชื่อเสียงของคุณถูกลบหล้าง! ฉันจะขุดคุ้ยความจริงทั้งหมดขึ้นมาลงโทษพวกมันให้หมด!" รินรดาคำรามลอดไรฟัน ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยประกายแห่งความดุดันและดื้อรั้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เธอเคยฝังกลบไว้ในอดีตกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งผ่านบาดแผลของชายตรงหน้า เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้ในยามที่ความตายกำลังหายใจรดต้นคอ ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นจากผลประโยชน์ คดีความ และการชิงไหวชิงพริบ ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำนิยาม รินรดาก้มลงประกบหน้าผากของเธอกับหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของเขา ถ่ายทอดความอบอุ่นและพลังชีวิตผ่านสัมผัสที่ใกล้ชิดที่สุดเท่าที่ทั้งคู่เคยมีมา "จำได้ไหม... ดีลที่เราทำกันไว้ในคืนแรก..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ม "ผมบอกคุณแล้ว... ว่าโลกสีเทามันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะเดินเข้ามาลำพัง... แต่คุณก็ดื้อรั้น... ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของผมเอง..." "ใช่... และฉันก็พบว่าคุณมันโง่เง่าที่สุดที่เอาชีวิตมาทิ้งไว้เพื่อปกป้องอัยการที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าอ่านตัวบทกฎหมายอย่างฉัน" รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนที่เธอจะโน้มใบลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากที่เย็นเฉียบของเขาอย่างนุ่มนวลและหนักแน่น เป็นจูบที่ไม่มีความเร่าร้อนทางกาย แต่เต็มไปด้วยความอาลัย ความโกรธแค้น และคำสัญญาที่ไร้เสียง รสชาติเค็มปร่าของน้ำตาและกลิ่นคาวเลือดผสมผสานกันในสัมผัสอันแสนรวดร้าว ลิ้นของเธอเกี่ยวพันกับความพยายามครั้งสุดท้ายของเขาในการตอบรับสัมผัส เป็นการยืนยันตัวตนและความมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมรอบตัว มือหนาของคิรากรที่เคยประคองแก้มเธอค่อยๆ ร่วงหล่นลงแนบพื้น พลังงานในร่างของเขากำลังจะหมดลง "อย่าหลับตานะคิรากร! มองฉัน!" รินรดาผละออก เปล่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อสัญญาณชีพของเขาเริ่มแผ่วลง เสียงไซเรนรถพยาบาลและรถตำรวจจากด้านล่างตึกเริ่มดังแว่วเข้ามาใกล้ แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันช้าเกินไป ช้าเกินกว่าจะช่วยยื้อชีวิตคนที่กุมกุญแจสำคัญของคดีนี้ไว้ได้ ท่ามกลางความโกลาหลและความเงียบงันที่ประเดประดอนเข้ามาในเวลาเดียวกัน สายตาของรินรดาเหลือบไปเห็นบางสิ่งสะท้อนแสงไฟจากแฟลชโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ใกล้กองเลือด ปลายเอกสารสีขาวที่โผล่อออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทรenของคิรากร—เอกสารที่เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมันจากมือสังหาร รินรดากลั้นหายใจ เอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระดาษนั้นขึ้นมาด้วยมือที่เปื้อนเลือด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก บันทึกข้อความลายมือชื่อของ 'ธันวา' คู่คิดและเพื่อนสนิทที่สุดของเธอเอง—ผู้ซึ่งยืนยันหนักแน่นมาตลอดว่าอยู่ข้างความยุติธรรม—กำลังเซ็นอนุมัติคำสั่งเก็บกวาดพยานปากเอกทั้งหมดในคืนนี้! ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดารemวชะงักงัน ลมหายใจติดขัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องที่เปิดอ้าซ่า... เสียงฝีเท้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอในความมืดมิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งเล่ห์กลและหัวใจดวงนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!