ในห้องทำงานที่เงียบงัน

เสียงกริ่งเตือนภัยสีแดงที่กะพริบวาบสะท้อนบนโครงหน้าคมคายของคิรากร ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมทันที ฝีเท้าหนักหน่วงนับคู่ที่วิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้มาเพื่อเคาะประตูขออนุญาต รินรดาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นกายอุ่นๆ ของชายหนุ่มเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟเข้มและไนท์บลูยังคงล้อมกรอบเธอไว้ ทว่าสัญชาตญาณอัยการสาวกลับตื่นตัวเต็มพิกัด มือเรียวที่เคยถือเอกสารข้อตกลงเลื่อนลงไปกุมด้ามปากกาโลหะในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างแน่นิ่ง "ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากให้เราคุยกันจนจบนะคะ... คุณคิรากร" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังแต่ไม่ตื่นตระหนก คิรากรไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตอนนี้สัญญาณไฟแสดงสถานะการเข้ารหัสกำลังกระพริบเตือนระดับวิกฤต เขาไม่ได้แสดงท่าทีลนลานแม้แต่น้อย ทว่ากลับเอื้อมมือหนาคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ห้ามขัดขืน ดึงร่างระหงให้ถอยร่นเข้าไปในมุมอับสายตาหลังชั้นหนังสือบิลต์อินไม้สักทองทึบ ซึ่งซ่อนประตูบานเลื่อนนิรภัยไว้อย่างแนบเนียน "ถ้าไม่อยากถูกลากตัวไปสอบสวนในข้อหาสมคบคิดกับอาชญากร... ก็เงียบแล้วตามมาค่ะ" เสียงทุ้มต่ำของเขาคาดคั้นข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียนจนเผลอใจสั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัย ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้แย้ง เสียงปัง! สนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น พร้อมกับบานประตูห้องทำงานไม้เนื้อแข็งที่ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทไม่ต่ำกว่าสี่คนก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมอาวุธปืนเก็บเสียงครบมือ สายตาดุดันกราดมองไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า รอยเท้าเปียกชื้นบนพรมราคาแพงคือหลักฐานเดียวที่ฟ้องว่าเพิ่งมีคนอยู่ตรงนั้น ในมุมมืดแคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือกับผนังห้อง ร่างของรินรดาแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของคิรากรอย่างไร้ช่องว่าง ความใกล้ชิดที่บีบคั้นทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันเต้นระส่ำแข่งกับเสียงฝีเท้าภายนอก มือใหญ่ข้างหนึ่งของเขาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้มั่นเพื่อพยุงไม่ให้ขยับเขยื้อن ขณะที่อีกข้างยกขึ้นปิดริมฝีปากอิ่มไว้สนิท เพื่อป้องกันไม่ให้แม้แต่ลมหายใจเล็ดลอดออกไป สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่บนเรียวปากนุ่มส่งกระแสความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดาช้อนสายตาขึ้นมองเขาในความสลัว แววตาของคิรากรที่มองตอบกลับมาเต็มไปด้วยความท้าทาย ประกายระยับในดวงตานั้นบอกชัดเจนว่าสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ไม่ได้ทำให้เขากลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างในตัวชายหนุ่มให้ตื่นขึ้น นิ้วเรียวของเขาไล้เลื่อนต่ำลงจากมุมปาก ผ่านคางมนลงมายังลำคอระหงที่กำลังเต้นเร่าด้วยชีพจรตื่นกลัว สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับสร้างความสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นพยายามดึงสติตัวเองกลับมาจากหลุมพรางทางอารมณ์ที่เขากำลังขุดล่อ เธอใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ ที่สีข้างของชายหนุ่มเป็นเชิงเตือนสติว่านี่ไม่ใช่เวลามาพิศวาสกัน คิรากรมุมปากกระตุกยิ้มบางเบาอย่างรู้ทัน เขาก้มใบลงกระซิบชิดริมหูจนเส้นผมระต้นคอ "ใจเย็นน่า... คุณอัยการคนสวย ถ้าส่งเสียงตอนนี้ เราได้ตายคู่กันจริงๆ แน่" เสียงฝีเท้าด้านนอกเริ่มเดินเข้าใกล้ชั้นหนังสือเข้ามาทุกที เงาดำทอดยาวผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือเข้ามาใกล้จุดที่พวกเขายืนอยู่ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เผลอจิกเล็บลงบนต้นแขนของเขาผ่านเนื้อผ้าสูทเพื่อระบายความตึงเครียด คิรากรขยับตัวเข้าประชิดยิ่งขึ้นเพื่อบังร่างเธอไว้มิดชิด ความร้อนจากผิวกายของเขาล้อมรอบตัวเธอไว้จนแทบหลอมละลาย กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เย้ายวนและอันตรายอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ นี้ จนสติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นในกรอบกฎหมายเริ่มพร่าเลือน ทว่า ในจังหวะที่ปลายกระบอกปืนของหนึ่งในผู้บุกรุกกำลังจะหันมาทางซอกหลืบที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวา—ทนายความหนุ่มผู้เป็นทั้งมิตรและศัตรูตัวฉกาจ—ก็ดังสั่นขึ้นเบาๆ แต่สะท้านไปทั้งโสตประสาท! หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาถึงรินรดาโดยไร้ที่มา แต่มันกลับทำให้เลือดในกายของอัยการสาวเย็นเฉียบลงในพริบตา *“ระวังตัวให้ดี... คนที่ส่งคนมาเก็บพวกเธอคืนนี้ ไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจของคิรากร แต่เป็นคนจากสำนักงานอัยการสูงสุดเอง”* คิรากรหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นข้อความนั้น เขาก้มมองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความลึกลับและเล่ห์เหลี่ยมถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้บางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่า ก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เสียงกระชากลำกล้องปืนจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ดังลั่นทะลุเข้ามาในห้อง "เจอตัวแล้ว! ยิงแม่นๆ อย่าให้มันรอดไปได้!" มิดไนท์คิสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเกมหักเหลี่ยมนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ