รอยแผลที่ไม่มีวันจาง

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มภายในอกของรินรดาเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ภาพรอยยิ้มจอมปลอมและเอกสารเซ็นโอนสิทธิ์ที่ธันวา—เพื่อนสนิทผู้เปรียบเสมือนเงาตามตัว—ส่งให้ศัตรูยังคงวนเวียนกรีดแทะความรู้สึก เธอยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าเบื้องล่างยามราตรี ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยจะดังขึ้นจากด้านหลัง คิรากรก้าวเข้ามาในห้องโดยปราศจากคำอนุญาต ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มถอดเนคไทออกเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคอแกร่งและแผงอกที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธโดยไม่ละสายตา เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะโลกสีเทาที่เขาอยู่สอนให้เขามองเห็น ‘คนทรยศ’ ก่อนที่เหยื่อจะทันได้รู้ตัวเสียอีก "คุณน่าจะรู้เร็วกว่านี้ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ "ความยุติธรรมที่คุณบูชา ไม่เคยปรานีคนโง่ที่ไว้ใจผิดคน" รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่ถูกกลั้นไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน คิรากร! คุณมันก็แค่พวกอาชญากรใส่สูทที่ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือเอาตัวรอด คุณจะไปเข้าใจอะไรกับความรู้สึกของการถูกคนที่เชื่อใจที่สุดแทงข้างหลัง!" สิ้นเสียงตวาด คิรากรก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งที่ร้อนระอุ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด รินรดาเบิกตากว้าง พยายามจะผลักไสอกกว้างออกไป แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับพันธนาการจากวงแขนแกร่งที่โอบรัดราวกับคีมเหล็ก "ใช่... ผมมันก็แค่อาชญากร" คิรากรก้มลงกระซิบชิดริมหูกลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "แต่คุณรู้ไหมริน... ทำไมผมถึงต้องเลือกเดินบนเส้นทางโสโครกนี้ ทำไมผมถึงต้องกลายเป็นปีศาจที่ไร้ความปรานีในสายตาคุณ" รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ แรงขัดขืนลดลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวบางเบาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของชายหนุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของคิรากรในยามนี้ไม่ได้มีประกายความเจ้าเล่ห์หรือความเย้ยหยัน แต่มันกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของอดีตอันเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้อย่างมิดชิด "สิบปีก่อน... พ่อของผมเป็นผู้พิพากษาตงฉินคนเดียวที่พยายามเปิดโปงเครือข่ายฟอกเงินระดับประเทศ" คิรากรเริ่มเล่า เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยแต่ทรงพลังพอที่จะสะกดให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน "ท่านเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรมแบบเดียวกับที่คุณเป็นในตอนนี้ ท่านเก็บหลักฐานทุกชิ้น ส่งฟ้องด้วยความบริสุทธิ์ใจ... และสิ่งที่ท่านได้รับคือกระสุนสามนัดเข้าที่หน้าอกในลานจอดรถศาลกลางเมือง" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหนาวยะเยือกที่เข้าเกาะกุมจิตใจ "ตำรวจบอกว่ามันคือคดีปล้นชิงทรัพย์ ทนายความบอกว่าหลักฐานไม่พอจะเอาผิดผู้มีอิทธิพล และระบบที่คุณศรัทธาดนักหนาก็ปิดคดีลงอย่างไร้เยื่อใยในเวลาไม่ถึงเดือน" คิรากรยิ้มหยันให้กับตัวเอง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเคียดแค้น "วันนั้นแหละที่ผมรู้ว่า ถ้าอยากทวงความยุติธรรมคืนมา ผมจะต้องไม่ใช้กฎหมายที่ถูกซื้อได้ด้วยเงิน แต่ผมต้องเป็นคนถือเงินและกุมอำนาจเหนือพวกมันทั้งหมด... นั่นคือเหตุผลที่ผมสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมา รินรดา เพื่อบดขยี้พวกมันทีละคนด้วยวิธีเดียวกัน" ปลายนิ้วอุ่นของคิรากรยกขึ้นเกลี่ยหยาดน้ำตาที่รินรดาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันไหลอาบแก้ม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลในความรู้สึก รินรดาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอมองเห็นรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณที่ไม่เคยจางหาย รอยแผลที่หล่อหลอมให้เขากลายเป็นผู้ชายที่อันตรายที่สุด แต่ก็น่าสงสารที่สุดในเวลาเดียวกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แรงดึงดูดอันตรายที่พวกเขพยายามหลีกหนีมาตลอดพุ่งทะยานถึงขีดสุด คิรากรประคองใบ เนตรของเธอด้วยสองมือ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความอัดอั้น ความโหยหา และการยอมจำนนต่อแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้น รินรดาสะดุ้งเฮือกในคราแรกก่อนที่มือเรียวจะกำสาบเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้น เธอบดเบียดริมฝีปากตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเว้าวอน ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง และความเปราะบางในจิตใจ ถูกหลอมรวมเป็นรสจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวาม คิรากรขบเม้มริมฝีปากเธอก่อนจะสอดแทรกความหวานล้ำเข้าไปสำรวจความนุ่มนวลภายใน ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก มือแกร่งเลื่อนไล่ลงมาตามแผ่นหลังโค้งเว้า บีบกระชับเอวบางให้แนบชิดเข้าหาตัวยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รินรดาแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาเยียวยาความหนาวเหน็บในใจ เธอปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาที่ชายหนุ่มเป็นผู้ชี้นำ ความเร่าร้อนที่ก่อตัวขึ้นไม่ใช่แค่เพียงความต้องการทางกาย แต่เป็นการโอบกอดจิตวิญญาณที่แตกสลายของกันและกันในค่ำคืนที่มืดมิด ริมฝีปากของคิรากรผละออกจากปากบวมเจ่อลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานเข้าปอดพร้อมกับขบเม้มสร้างรอยรักสีจางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ รินรดาแอ่นลำคอรับสัมผัสวาบหวามนั้น ปล่อยให้เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก มือของเขาเลื่อนต่ำปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างเชี่ยวชาญและชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มเรียกเสียงครางฮือในลำคอของหญิงสาว เธอหลับตาพริ้ม โอบรอบคอแกร่งและดึงรั้งเขาเข้ามาหาด้วยความโหยหาที่เกินกว่าจะต้านทาน ในห้วงเวลาที่อารมณ์รักและแรงปรารถนากำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรินรดาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ทั้งคู่ชะงัก คิรากรเงยหน้าขึ้นจากลำคอระหง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนเฉียบคม รินรดากะพริบตาเรียกสติคืนมา รีบดึงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความกระวนกระวายใจ เธอก้าวเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงข้อความและเบอร์โทรเข้าจากธันวา ทนายความตัวดีที่เพิ่งหักหลังเธอ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวสั่นเทากดรับสายโดยมีคิรากรยืนกอดอกจ้องมองอยู่ใกล้ๆ ด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "ริน... ดีใจจังที่เธอยังรับสาย" เสียงปลายสายของธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ฉันรู้ว่าเธอกำลังโกรธเรื่องเอกสารชุดนั้น แต่เชื่อฉันเถอะว่าเธอยังไม่รู้ความจริงทั้งหมด... โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า 'ใคร' เป็นคนสั่งการให้ฉันขายพวกเธอตั้งแต่แรก" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่ธันวากระซิบแผ่วเบาผ่านปลายสาย "คนที่อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อคิรากร... ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้ต่างหากล่ะ รินรดา" มิดไนท์คิสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ