เบาะแสในกระดาษโน้ต

กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูกที่อับชื้นในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินของสำนักงานอัยการพิเศษ ช่างแตกต่างจากบรรยากาศหรูหราของเพนต์เฮาส์กระจกใสบนยอดตึกระฟ้าของคิรากรราวฟ้ากับเหว รินรดากวาดสายตามองกองแฟ้มคดีเก่าที่ถูกปล่อยให้ฝุ่นเกาะมานานนับทศวรรษ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงพลิกหน้ากระดาษของคดีหมายเลขดำที่ถูกสั่งไม่ฟ้องอย่างไร้เหตุผลเมื่อห้าปีก่อน—คดีที่เคยทำลายชีวิตครอบครัวของเธอ และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอกลายเป็นอัยการที่ยึดมั่นในตัวบทกฎหมายอย่างไร้ความปรานี แต่ทว่า ในคืนนี้... เอกสารแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มลับคดีฮุบที่ดินของตระกูลคิรากร กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ไม่ใช่ฝีมือเขา..." รินรดากระซิบกับความว่างเปล่า เสียงของเธอก้องกังวานอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กสาดส่อง บนแผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองซีดที่แนบอยู่กับรายงานการสอบสวนลับ ลายมือชื่อย่อด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ลายมือของธันวา ทนายความหนุ่มผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่คิดที่คอยเคבריยกเคียงข้างเธอมาตลอด ปรากฏหราอยู่บนบันทึกข้อความสั่งการลับ สั่งให้พนักงานสอบสวนทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคิรากรเมื่ออดีต ไม่ใช่แค่การใส่ร้ายป้ายสีธรรมดา แต่มันคือแผนการสมรู้ร่วมคิดระดับองค์กร ที่ดึงเอาทั้งอำนาจมืดในกระบวนการยุติธรรมและคนที่เธอไว้ใจที่สุดเข้ามาเกี่ยวข้อง รินรดากลั้นหายใจ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ภาพรอยยิ้มสุภาพและคำเตือนด้วยความหวังดีจากธันวาที่คอยบอกให้เธอยุติการตามล่าหาความจริงเกี่ยวกับตึกระฟ้าหลังนั้น ผุดขึ้นมาในหัวราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจ ทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อ ทุกคดีที่เธอเคยตัดสิน ทุกความแค้นที่เธอมีต่อคิรากร... พังทลายลงในชั่วพริบตา ผู้ชายคนที่เธอตราหน้าว่าไร้หัวใจและใช้วิธีการสกปรกเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด กลับเป็นเพียง "เหยื่อ" อีกคนในเกมการเมืองสีเทานี้ เช่นเดียวกับเธอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ดึงสติอัยการสาวให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง รินรดารีบซ่อนกระดาษโน้ตแผ่นนั้นลงในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่เงาสูงโปร่งของใครบางคนทาบทับลงบนบานกระจกฝ้าของประตูห้องเก็บเอกสาร "ริน... เธอมาทำอะไรดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้ในที่อับทึบแบบนี้ล่ะครับ" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของธันวา เขายืนยิ้มบางๆ อยู่ที่กรอบประตู ในมือถือแก้วกาแฟร้อนส่งกลิ่นกรุ่น รอยยิ้มนั้นยังคงดูอบอุ่นและเป็นมิตรเหมือนเช่นเคย... แต่ในสายตาของรินรดากลับน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ มิดไนท์คิสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของเราในตอนนี้นะคะ