แผนซ้อนแผนที่ล้มเหลว

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกระจกใสส่องแสงวาบขึ้นในความเงียบงัน ภาพถ่ายความละเอียดสูงจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างสุดของสำนักงานทนายความ ไม่ได้บอกเล่าเพียงแค่การปรากฏตัวของธันวา... แต่มันกำลังยืนยันว่า "ประตูหลังถูกเปิดออก" จากรหัสผ่านส่วนตัวของเธอเอง รันรดากลั้นหายใจ นัยน์ตาคู่คมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอจนแทบเป็นประกายเพลิง ปลายเล็บเรียวสวยจิกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนข้อต่องอขาว ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุดแล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง แต่วินาทีนี้ในฐานะอัยการผู้กุมชะตากรรมของคดีใหญ่ เธอยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเสียน้ำตา ประตูกระจกห้องทำงานถูกเคาะเบา ๆ สามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะเลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า คิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสีเข้มที่ยับย่นเล็กน้อย บ่งบอกถึงค่ำคืนอันยาวนานและความตึงเครียดที่สะสมมาเนิ่นนาน ดวงตาคมดุของเขาจับจ้องมาที่เธอ นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ แต่ลึกลงไปในนั้นกลับอัดแน่นไปด้วยกระแสคลื่นแห่งการตื่นตัว เขากวาดสายตาปราดเดียวก็เข้าใจความหมายของภาพบนหน้าจอทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถาม "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหมคะ" เสียงของรันรดานิ่งสนทนาเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง "ธันวาไม่ได้แค่ขายข้อมูล เขาเป็นคนเปิดประตูต้อนรับพวกมันเข้ามาตั้งแต่แรก... ทุกหมากที่เราเดิน คิรากร ทุกแผนที่เราวางไว้เพื่อกระชากหน้ากากพวกมัน มันรู้หมด" คิรากรไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ รัศมีความกดดันอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบกายแทบจะเบาบางลง มือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอแผ่วเบา บังคับให้รันรดาเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณกำลังกลัว... หรือกำลังโกรธกันแน่ รันรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และความเครียดระอุอยู่ใกล้เสียจนทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ "โกรธเหรอคะ?" รันรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาววับด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับ "ความโกรธมันเด็กเกินไปสำหรับเกมนี้ค่ะคิรากร เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน คนที่ฉันเคยเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องในศาล กลับเอาความไว้วางใจของฉันไปแลกกับเศษเงินสกปรกของพวกมัน... ฉันแค่อยากรู้ว่า ถ้าเราก้าวพลาดไปอีกก้าวเดียว ศพต่อไปจะกลายเป็นฉันหรือคุณกันแน่" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้คิรากรถอยห่าง ตรงกันข้าม... เขากลับโน้มตัวลงมาประชิดยิ่งขึ้น ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนรันรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่ในยามที่ความตายหายใจรดต้นคอช่างรุนแรงและบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ในสถานการณ์ที่เปราะบางและเต็มไปด้วยคมมีดเช่นนี้ ความปรารถนาลึกซึ้งกลับกลายเป็นอาวุธชนิดเดียวที่พวกเขาสามารถใช้ยืนยันว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ ริมฝีปากหนาประกบลงมาบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้การลังเล รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่มีความอ่อนหวานละมุนละไมหลงเหลืออยู่ มีเพียงความดุดัน ร้อนรุ่ม และการเว้าวอนอย่างไร้คำพูด ราวกับต้องการหลอมรวมลมหายใจของกันและกันไว้เพื่อต่อสู้กับศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด รันรดาสะท้านเฮือก เรียวแขนเรียวเกี่ยวรั้งลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น แรงขบเม้มที่ริมฝีปากและรสชาติเค็มปร่าของเลือดจาง ๆ ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวให้ตื่นขึ้น มือหนาของคิรากรสอดเข้าใต้เส้นผมสลวย บังคับองศาให้เธอยอมรับสัมผัสที่ลึกล้ำและเร่าร้อนยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวในห้องทำงานที่ควรจะปลอดภัยที่สุดแห่งนี้ มันคือความสัมพันธ์บนเส้นด้ายสีเทา—เย้ายวน อันตราย และเต็มไปด้วยการเดิมพันด้วยชีวิต ทว่า ในขณะที่อุณหภูมิความเร่าร้อนระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะหลุดการควบคุม เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นจากโทรศัพท์มือถือของคิรากรก็ดังขึ้น... ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที คิรากรผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบก้มมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่กรามคมจะขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน รันรดารีบปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ดวงตาคู่สวยมองตามการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเขา "มีอะไรคะ?" คิรากรเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับไหววับด้วยความตื่นตระหนกที่รันรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายปี "ไม่ใช่แค่ธันวา..." คิรากรเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน "ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของตึกนี้ถูกตัดขาด... และสัญญาณชีพจากทีมบอดี้การ์ดของเราที่ชั้นล่าง... เพิ่งขาดหายไปพร้อมกันทั้งสี่คน" รันรดาหน้าถอดสีในทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ แผนการทั้งหมดของพวกเขาไม่ได้ถูกแค่ล่วงรู้... แต่มันกำลังถูกปิดล้อม ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังประตูกระจกห้องทำงานของเธออย่างรวดเร็ว และไร้ซึ่งการเคาะเตือนใดๆ ทั้งสิ้น! ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!