ความหวังในความมืดมิด

กลิ่นดินปืนจางๆ และคราบเขม่าสีดำที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ คือเครื่องเตือนใจว่าความตายเพิ่งเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียว เสียงโลหะกระทบกันดัง *คลิก* เมื่อกระบอกปืนเก็บเสียงถูกดีดลำกล้องซ้ำ ประตูห้องรับรองชั้นบนสุดของตึกระฟ้าถูกถีบกระเด็นจนบานพับหลุดร่วงลงมา กระสุนนัดแรกฝังลึกเข้ากับผนังไม้มะฮอกกานีชั้นดีจนเศษไม้กระจาย ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ร่างสูงตระหง่านของคิรากรไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับพุ่งเข้าประชิดตัวรำรดาอย่างรวดเร็ว ปัดร่างบอบบางให้ล้มกลิ้งหลบหลังแนวโซฟาหนังแท้พร้อมกับตัวเขาที่ใช้สรีระกำยำโอบกอดปกป้องเธอไว้ทั้งหมด หัวใจของอัยการสาวเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อมัจจุราชที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แต่เป็นเพราะแรงกระแทกจากแผงอกหนาและลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอต่างหากที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอย "อยู่นิ่งๆ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของคิรากรราบเรียบและเยือกเย็นราวกับไม่ได้เผชิญหน้ากับความตาย มือหนาข้างหนึ่งกดศีรษะเธอให้แนบชิดกับอกแกร่ง ขณะที่มืออีกข้างดึงอาวุธประจำกายออกมาจากสายคาดเอวอย่างคล่องแคล่ว รันรดาเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวที่สวมแหวนเงินกำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ในสถานการณ์ที่กฎหมายและพยานหลักฐานไร้ความหมาย มีเพียงอ้อมแขนแข็งแกร่งของผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่กลายเป็นเกราะคุ้มกันเดียว เงาดำในชุดคลุมขยับเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกที่แตกกระจาย คิรากรหรี่ตาลง ประเมินระยะห่างและทิศทาง ก่อนจะสวนกลับด้วยการยิงทะลุพนักโซฟาออกไปหนึ่งนัด เสียงเก็บเสียงดัง *ฟึ่บ* เบาหวิวแต่แม่นยำ กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่ของมือสังหารจนมันเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือ "คุณบ้าหรือเปล่า!" รินรดาตวาดกระซิบด้วยความโกรธปนระคนห่วงใย เมื่อเห็นว่าคิรากรกำลังจะลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับมันตรงๆ "มันมีปืนยาว คุณตัวเปล่า..." "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เราคงไม่ได้คุยกันต่อในชาติหน้าหรอกครับ... คุณอัยการ" คิรากรหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเธอ ชั่วขณะนั้นเองที่ความเยือกเย็นของนักธุรกิจผู้กุมความลับเริ่มสั่นคลอน รสชาติของความหวาดกลัวที่จะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไป—เพิ่งปรากฏขึ้นชัดเจนในใจเขาเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังราวกับเสือชีตาร์ การปะทะกันในระยะประชิดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้เสียง หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่กรามของมือสังหารจนมันเสียหลัก ก่อนที่คิรากรจะเตะตัดขาและกระชากหน้ากากผ้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีแผลเป็นลากยาวผ่านดวงตา—ใบหน้าที่รินรดาจำได้แม่นยำจากแฟ้มคดีลับที่เธอถือครอง *ธวัชชัย... อดีตนายตำรวจมือปราบที่ถูกไล่อציข้าราชการคดีรับสินบน!* "ใครส่งแกมา" คิรากรกดปลายกระบอกปืนจ่อลงที่กลางหว่างคิ้วของมือสังหาร ร่างของเขาทาบทับอยู่เหนือร่างที่นอนหายใจรวยริน บาดแผลที่หัวไหล่ทำให้เลือดสีเข้มไหลนองพื้นพรมราคาแพง ธวัชชัยหัวเราะในลำคออย่างน่าสมเพช เลือดสดๆ ไหลย้อยมุมปาก "แกคิดว่า... จับฉันได้คนเดียวแล้วจะรอดเรอะ... นายคิรากร เอกอนันต์ เอกสารชุดนั้น... มันไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว!" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเฉียบคมในฐานะนักกฎหมาย เธอย่อตัวลงช้าๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของฆาตกร "หมายความว่ายังไง... เอกสารบัญชีลับของกลุ่มทุนพลังงานไม่ได้อยู่ในตู้เซฟนี้?" ธวัชชัยยิ้มเยาะ "คุณอัยการคนสวย... คุณมั่นใจในหลักฐานในมือคุณมากเกินไป ระวังตัวไว้เถอะ... คนที่อยู่ใกล้ตัวคุณที่สุด อาจจะเป็นคนส่งฉันมาเก็บพวกคุณตั้งแต่แรกก็ได้!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของธวัชชัยก็กระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง โฟกัสในดวงตาเลื่อนลอยก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหลุดลอยออกไป รินรดารีบเอื้อมมือไปแตะที่ชีพจรที่คอ—*0วินาทีเกินกว่าจะช่วยชีวิต* ไซยาไนด์ในแคปซูลที่ซ่อนไว้ใต้ฟันกรามถูกกัดแตกด้วยฝีมือของมือสังหารเองเพื่อปิดปาก! ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับรองกว้างขวางอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและเศษซากความเสียหาย คิรากรยืนขึ้นเต็มความสูง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างศพ แววตาของเธอสั่นระริก ปราศจากความแข็งกร้าวอย่างที่เคยเป็น มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อและคราบเขม่าที่เปื้อนข้างแก้มอย่างไร้ทิศทาง คิรากรก้าวเข้าไปหา ช้อนร่างบางให้ลุกขึ้นยืนด้วยความนุ่มนวลที่ขัดกับภาพลักษณ์ดิบเถื่อนเมื่อครู่ รินรดาไม่ได้ขัดขืน เธอยอมปล่อยให้ตัวเองซบลงกับอกแกร่งนั้น ปล่อยให้ความอ่อนล้าและความหวาดกลัวกัดกินจิตใจในอ้อมกอดของศัตรูที่กลายมาเป็นที่พึ่งเดียว "เขาพูดถึงใคร..." เสียงของรินรดากระซิบแผ่วเบาชิดอกเสื้อของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเนื้อผ้าจนคิรากรต้องสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอ "คนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด... หมายถึงใครกัน?" คิรากรไม่ตอบ ทว่ามือหนากลับประคองคางเธอให้เงยขึ้น ดวงตาทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่าง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น เคมีอันตรายและแรงดึงดูดที่ไม่ควรเกิดขึ้นในสถานการณ์วิกฤตกลับพุ่งทะยานขึ้นสูงจนควบคุมไม่ได้ "ตอนนี้... อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่นเลยครับ" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว "สนใจแค่ผม... เหมือนอย่างที่ผมกำลังสนใจคุณตอนนี้ก็พอ" รินรดารู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย คำเตือนเรื่องจรรยาบรรณ อุดมการณ์ และเกมการเมืองสีเทาทุกอย่างมลายหายไปสิ้นเมื่อริมฝีปากหยักลึกของคิรากรโน้มลงมาประทับปิดเรียวปากของเธอ ความนุ่มนวลในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่เปี่ยมด้วยความตึงเครียดจากความเป็นความตายถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันจนกล be ความโหยหาอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปาก รินรดาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเบาๆ ก่อนที่มือเรียวจะเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งให้ร่างสูงเข้ามาชิดสนิทแนบยิ่งขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้า สร้างความวับวามแปลบปลาศจนอัยการสาวต้องจิกเล็บลงบนไหล่ของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน จังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าเดิมไม่ได้มาจากเสียงปืนหรือความตาย... แต่มันมาจากเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่กำลังแผดเผาทั้งสองคนให้หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกันในความมืดมิดของค่ำคืนนี้ ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนและไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรน เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่ตกอยู่บนพื้นใกล้กองเลือดก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายความเงียบ รินรดาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หอบหายใจถี่กระชั้นขณะที่สายตาเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด บนหน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลก แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงในพริบตา—ไม่ใช่เนื้อความในข้อความ... แต่เป็นภาพถ่ายล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามา *รูปภาพของธันวา เพื่อนสนิทและทนายความคู่ใจของเธอ กำลังยืนยิ้มอยู่หน้าห้องทำงานของเธอ พร้อมกับแฟ้มเอกสารลับชิ้นที่หายไปในมือ!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในสมรภูมิอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ