เสียงฝีเท้าในความมืด

แสงสีฟ้าจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานสว่างวาบ ตัดกับความมืดมิดของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด รินรดาจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฟ้องความเคลื่อนไหวชั้นล่างด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นส่ำ เงาร่างของบุคคลปริศนากำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟลับ—ตู้ที่เก็บกู้ชนวนระเบิดทางกฎหมายที่จะพังทลายทุกอำนาจมืดในเมืองนี้ลงพร้อมกัน ทว่า... เสียงคลิกเบา ๆ จากกลอนประตูด้านหลังห้องทำงาน กลับดึงสติของเธอให้หลุดจากหน้าจอในเสี้ยววินาที ความหนาแน่นของอากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองของอัยการสาวประมวลผลเร็วจี๋ มือเรียวเอื้อมคว้าด้ามปากกาโลหะหนักบนโต๊ะโดยสัญชาตญาณ ทว่าช้าเกินไป พรึบ! ร่างของเธอถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากด้านหลัง แขนแกร่งราวกับคีมเหล็กเหนี่ยวรั้งเอวบางเข้าประชิดแผ่นอกกว้างในความมืด กลิ่นอายเฉพาะตัวที่คุ้นเคย—กลิ่นจาง ๆ ของชาเขียวผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของค่ำคืน—ทำให้เธอรู้ว่าใครคือผู้มาเยือน แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะอ้าเปล่งเสียงเตือน มือหนาก็เลื่อนมาปิดปากเธอไว้แน่นสนิท "ชูส์..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดปอนอยู่ข้างแก้ม "ถ้าไม่อยากให้มันรู้ตัวว่าเราอยู่ตรงนี้ ก็อย่าขยับ" สัมผัสจากคิรากรไม่ได้นุ่มนวล เขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและสัญชาตญาณดิบของนักล่า รินรดากัดฟันแน่น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดื้อรั้น เธอใช้ศอกกระแทกเข้าบริเวณสีข้างของเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มต้องสูดปากด้วยความเจ็บ แต่วินาทีต่อมา เขากลับพลิกร่างเธอให้แนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ โดยมีร่างกายกำยำของเขากันเธอไว้จากทุกสายตา สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความสลัว เงาสะท้อนจากแสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างเผยให้เห็นแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความระแวงและบางสิ่งที่ร้อนแรงเกินกว่าจะควบคุม "คุณบ้าไปแล้วหรือไง..." รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟันทันทีที่เขาผ่อนแรงกดที่ริมฝีปาก "ปล่อยฉัน! ข้างล่างนั่น..." "ฉันรู้ว่าข้างล่างมีใคร" คิรากรตัดบท เสียงของเขาแหบพร่าและใกล้ชิดจนเกินความจำเป็น ใบหน้าของเขาโน้มลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สติสัมปชัญญะของอัยการสาวเริ่มพร่าเลือนไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "และฉันก็รู้ด้วยว่า ถ้าเราออกไปตอนนี้ เราอาจจะไม่รอดทั้งคู่" บรรยากาศในห้องแคบ ๆ เริ่มร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วกว่าปกติของกันและกัน ทำให้เส้นแบ่งระหว่างความเป็นศัตรูและพันธมิตรเลือนรางลง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดผสมผสานกับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้หน้ากากมืออาชีพ คิรากรกวาดสายตามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ก่อนที่มือหนจะเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าของเธอไว้ นิ้วหัวแม่มือไล้เบา ๆ ที่ริมฝีปากอิ่มอย่างจงใจยั่วเย้า "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คิรากร" รินรดาเตือนเสียงสั่น น้ำเสียงของเธอลดความแข็งกร้าวลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสลำคอระหง รับรู้ได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก "ฉันนี่แหละคือไฟที่จะแผดเผาทุกอย่าง... รวมถึงคุณด้วย รินรดา" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการลังเล การจูบในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ การแย่งชิงลมหายใจ และการปลดปล่อยความตึงเครียดทั้งหมดที่สะสมมานาน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ร่างกายจะยอมจำนนต่อสัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนนั้น เรียวลิ้นที่รุกรานเข้ามาสร้างความปั่นป่วนจนเธอต้องเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับอย่างลืมตัว มือเรียวที่เคยถือปากกาเปลี่ยนเป็นจิกกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ความเงียบงันในห้องทำงานถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ คิรากรไม่ได้ออมแรง มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง อุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นสวนทางกับความหนาวเย็นของอากาศยามวิกาล รสจูบเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลึกซึ้งวาบหวาม สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังภายใต้เนื้อผ้าปลุกเร้าสัญชาตญาณการสัมผัสให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง ทุกตารางนิ้วบนผิวGกายที่แนบชิดกันส่งกระแสความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่าง รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความสัมพันธ์สีเทานี้ช่างอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน แต่เธอกลับไม่อาจปฏิเสธความต้องการที่ลุกโชนขึ้นในอกได้เลย ปัง! เสียงประตูด้านล่างถูกกระแทกปิดดังสนั่นก้องกังวานขึ้นมาถึงชั้นบน ดึงสติของทั้งสองคนให้หลุดออกจากห้วงเสน่หา คิรากรผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบ "เขาขึ้นมาแล้ว..." คิรากรกระซิบเสียงต่ำ แววตากลับมาคมปลาบดังเดิม ร่างสูงดึงรินรดาให้หลบไปหลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ พรางตัวอยู่ในเงาอับสายตา รินรดายกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อย พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ สายตาจดจ่อไปยังประตูห้องทำงานที่ค่อย ๆ ถูกดันเปิดออกอย่างช้า ๆ เงาร่างทอดยาวทาบทับลงบนพื้นห้อง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงกลางห้อง—ใกล้กับโต๊ะทำงานที่มีหน้าจอแท็บเล็ตวางอยู่ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อเงาร่างนั้นหันมาทางมุมมืดที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่... และแสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตกs็สาดส่องใบหน้าของแขกยามวิกาลผู้นั้นให้เห็นชัดเจนเต็มสองตา! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ