ทฤษฎีคนแปลกหน้า

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์นับสิบเครื่องสาดทาบลงบนใบหน้าของแขกเหรื่อในงานเลี้ยงหรูหราจนดูราวกับภาพยนตร์ไซไฟหลุดโลก เสียงซุบซิบตื่นตระหนกดังระงับขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง แต่รินรดา—นักจิตวิทยาคลินิกผู้มั่นใจในกระบวนการคิดและสติสัมปชัญญะของตนเองมาตลอดชีวิต—กลับรู้สึกราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงสุญญากาศ พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของสำนักข่าวออนไลน์ชื่อดังปรากฏหร่าทนโท่ พร้อมภาพถ่ายระยะประชิดของเธอกับคินน์เมื่อสัปดาห์ก่อน ที่สำคัญที่สุด... ระบบหลังบ้านที่ปล่อยข้อมูลลับชุดนี้ออกสู่สาธารณะ กลับระบุ IP Address ต้นทางมาจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวในห้องทำงานของเธอเอง! "ฝีมือคุณเหรอ?" รินรดาหันขวับไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคู่คมกริบหรี่ลงพิจารณาโครงหน้าได้รูปที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงยืนกอดอกอย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ข้อศอกตัวเองเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—ท่าทางที่ในทางจิตวิทยาเรียعىว่า *Self-soothing* หรือการสงบสติอารมณ์ภายใต้สภาวะกดดันสูงสุด "คุณประเมินระบบความปลอดภัยของผมต่ำเกินไป รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรังสีความกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นมาทันที "ถ้าผมจะเป็นคนปล่อยข้อมูลชุดนี้ออกไป มันคงไม่โง่พอที่จะใช้ IP Address ที่ชี้ตรงมาที่คุณเพื่อเป็นแพะรับบาปหรอกนะ... หรือว่าสมองส่วนหน้าของคุณกำลังทำงานบกพร่องชั่วคราวจากการตื่นตระหนก?" คำพูดเยาะหยันที่มาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากแบบนั้น... ช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดาอยากจะยกส้นสูงฟาดหน้าหล่อๆ ของเขาให้หายแค้น "อย่ามาเปลี่ยนประเด็นนะคะคุณคินน์!" เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาโดยไม่เกรงกลัวความแตกต่างของส่วนสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของเขาปะทะเข้ากับปลายจมูก แต่นั่นไม่ได้ทำให้สติของเธอหลุดลอย เธอกลับใช้สายตาวิเคราะห์กวาดมองตั้งแต่แนวสันจมูก รอยขมبرที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไปจนถึงอัตราการเต้นของชีพจรที่บริเวณลำคอหนา *ชีพจรเต้นเร็วขึ้น... การหายใจลึกและช้าลง* รินรดาแอบบันทึกข้อมูลเหล่านี้ลงในสมองทันที "คุณกำลังประหม่า" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ราวกับหลุมดำไร้ก้น "ในทางจิตวิทยา ท่าทางกอดอกและการเคาะข้อศอกแบบนั้น คือกลไกการป้องกันตัวขั้นสูงเมื่อความลับที่ซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย คุณกลัวว่าคนอื่นจะรู้ใช่ไหมคะว่า... เราสองคนมีความลับบางอย่างร่วมกันจริงๆ" คินน์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าของเธอตั้งแต่หน้าผากมนจรดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี รอยยิ้มเยдяหยันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาดุดันที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับเปลวไฟที่ถูกสาดน้ำมัน ชั่วพริบตาเดียว มือหนาก็คว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธออย่างรวดเร็ว—รวดเร็วเสียจนเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะถอยหนี แรงบิดที่พอเหมาะพอเจาะทำให้ร่างบางถูกดึงเข้าไปชิดกับแผงอกกว้างจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "คุณนี่มัน..." คินน์โน้มใบลงมาจนกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "ชอบเล่นกับไฟนักรินรดา คิดว่าอ่านใจคนอื่นทะลุปรุโปร่งแล้วจะปลอดภัยจากทุกอย่างหรือไง?" "ปล่อยฉันนะคะ!" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของวิศวกรหนุ่มที่ออกกำลังกายสม่ำเสมออย่างเขากลับมีค่ามากกว่ากำแพงคอนกรีต "คุณกำลังใช้อำนาจคุกคาม..." "ผมไม่ได้คุกคาม ผมกำลังเตือน" คินน์ขยับใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อยพอให้สายตาสองคู่ประสานกันพอดิบพอดี ดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อข่าวฉาวโฉ่แม้แต่น้อย มีเพียงความคลั่ง คลั่งไคล้... และบ้าคลั่งในแบบที่นักจิตวิทยาอย่างเธอไม่เคยพบเจอในตำราเล่มไหนเลย "คุณคิดว่าข่าวพวกนั้นมันอันตรายเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "สิ่งที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่แฮกเกอร์ที่ไหนหรอกรินรดา... แต่มันคือตัวคุณเอง ที่ดันฉลาดจนน่ารำคาญ... และทำให้ผมอยากทำลายกำแพงบ้าๆ ที่คุณสร้างขึ้นมาทีละชั้น จนกว่าคุณจะมองเห็นแค่ผมคนเดียว" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายสาย 0 และ 1 คนนี้ ทำให้รินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามหลักการแพทย์ กลับเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่ตรรกะทางวิทยาศาสตร์ แต่มันคือปฏิกิริยาเคมีที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุมได้ ก่อนที่เธอจะทันได้หาข้อโต้แย้งใดๆ มาตอกกลับความมั่นหน้าของเขา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของเธอก็กร้าวขึ้นจากทางด้านหลัง "รินรดา!" ร่างสูงสมส่วนของ 'ภาคิน' อดีตคู่หมั้นหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ใบหน้าคมคายฉายแววเกรี้ยวกราดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นท่าทางแนบชิดระหว่างเธอกับคินน์ ดวงตาดุดันกวาดมองทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยความไม่พอใจ "นี่มันหมายความว่ายังไง?" ภาคินเค้นเสียงถาม พลางเอื้อมมือจะเข้ามาฉุดกระชากแขนอีกข้างของรินรดา "ข่าวฉาวนี่มันอะไร ทำไมเธอถึงไปมีเอี่ยวกับไอ้เด็กโปรแกรมเมอร์นี่ได้!" รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ คินน์ก็ขยับตัวก้าวออกไปบังร่างบางของเธอไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ มือข้างที่เคยจับข้อมือเธอเปลี่ยนมาโอบกระชับรอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ ทว่ามั่นคง ดวงตาสีดำสนิทหรี่มองภาคินด้วยแววตาเยือกเย็นราวกับมองมดปลวก "ถอยมือสกปรกของคุณออกไปจากตัวเธอ" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนภาคินต้องชะงัก "แล้วก็หัดใช้สมองคิดดูก่อนจะเห่าอะไรออกมา... เพราะถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวไรมารยาทแบบนี้ คนต่อไปที่จะตกเป็นข่าวหน้าหนึ่ง พร้อมหลักฐานการยักยอกเงินบริษัทที่คุณพยายามซ่อนไว้... อาจจะไม่ใช่แค่รินรดาหรอกนะภาคิน" สีหน้าของภาคินเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตาเดียว ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อความลับที่เขาคิดว่าเก็บไว้มิดชิดถูกพูดออกมาจากปากของคนแปลกหน้าอย่างง่ายดาย รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคินน์ด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ—นี่เขาไม่ได้แค่แฮกข้อมูลข่าว แต่เขารู้กระทั่งเรื่องใต้พรมของภาคินงั้นเหรอ? และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งคำถามอะไรเพิ่มเติม จู่ๆ ไฟฟ้าทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน! ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงับขึ้นจากรอบทิศทาง ในความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วมือ รินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เอื้อมมาแตะลงบนริมฝีปากของเธอเบาๆ เพื่อห้ามไม่ให้เธอส่งเสียง "เงียบซะ..." เสียงกระسิบแผ่วเบาของคินน์ดังชิดริมฝีปาก ในความมืดนั้น น้ำเสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอันตรายที่ชวนให้หัวใจสั่นไหวอย่างประหลาด "...เกมไล่ล่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะ" ************************************************** ขอบคุณที่ติดตามและร่วมถอดรหัสความสัมพันธ์ไปพร้อมกันนะคะ!