บั๊กในระบบหัวใจ

เสียงก้องกังวานของส้นสูงราคาแพงที่กระทบกับพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบห้า ไม่ได้ช่วยขับเน้นความมั่น มั่นใจของรินรดาในเวลานี้เลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับตอกย้ำจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนน่าหงุดหงิด เธอเกลียดความรู้สึกสูญเสียการควบคุม—และยิ่งเกลียดมากกว่านั้นเมื่อต้นเหตุของความปั่นป่วนในเช้าวันจันทร์อันแสนวิกฤตนี้ นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่หลังแล็ปท็อปเครื่องหรูฝั่งตรงข้าม เอกสารวิกฤตประชาสัมพันธ์ของบริษัทซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่กำลังระอุ โค้ดรั่วไหล ข้อมูลลูกค้าหลุดออกสู่สาธารณะ และหุ้นร่วงดิ่งลงเหวในเวลาไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง และผู้บริหารระดับสูงผู้ปราดเปรื่องดันมี "ไอเดียอัจฉริยะ" ที่เธอมองว่ามันคือความวิបโยคชัดๆ—การจับคู่สถาปนิกซอฟต์แวร์ผู้รักษากฎอย่างเคร่งครัด กับนักจิตวิทยาองค์กรผู้ถอดรหัสพฤติกรรมมนุษย์ มาร่วมทีมเฉพาะกิจกู้ชื่อเสียงบริษัท "ฉันคิดว่าคุณน่าจะใช้เวลาไปกับการทบทวนโครงสร้างฐานข้อมูล มากกว่ามานั่งถอนหายใจใส่หน้าจอของฉันนะคะ, คุณคินน์" รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังสีดำฝั่งตรงข้ามโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาต แผ่นหลังตั้งตรง ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้สมบูรณ์แบบในทุกกระเบียดนิ้ว ยกเว้นก็แต่... ปลายเล็บที่จิกเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ คินน์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสนเท่ห์สีเข้มคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่วิเคราะห์ประเมินค่า ราวกับเธอกำลังยืนอยู่หน้าเครื่องสแกนความหนาแน่นของข้อมูล ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความเกรงใจ มีเพียงความนิ่งงันที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ระบบฐานข้อมูลของผมไม่มีวันรั่วไหล ถ้าไม่ใช่เพราะมนุษย์ที่มี 'อารมณ์' และ 'ความโลภ' เป็นตัวแปรแทรกแซง" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบเฉย ไร้คลื่นอารมณ์ แต่ทุกถ้อยคำกลับจงใจพุ่งเป้ามาที่ตรรกะของเธอ "และถ้าคุณยังมีเวลามานั่งจับผิดท่าทางการหายใจของผม แทนที่จะเอาสมองอันปราดเปรื่องไปวิเคราะห์ว่าใครในทีมบริหารคือหนอนบ่อนไส้... ผมเกรงว่าเราคงต้องเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากตึกนี้ก่อนสิ้นเดือนแน่ๆ ครับ... เอ่อ... ค่ะ" เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอหลุดคำลงท้ายแบบชายหนุ่ม ก่อนจะแก้เกมด้วยการเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท รินรดาแทบจะขบกรามจนฟันแทบแตก เธอนเกลียดรอยยิ้มมุมปากนั่นที่สุด—รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่าเขารู้ทันเธอทุกย่างก้าว "อย่ามาลามปามเรื่องตรรกะกับฉันนะคะ, คุณคินน์!" รินรดาตบโต๊ะเบาๆ เพื่อดึงสิทธิ์การควบคุมสถานการณ์กลับมา "ในขณะที่คุณมองมนุษย์เป็นแค่บั๊ก (Bug) ในระบบที่ต้องแก้ด้วยคำสั่งโค้ด ศูนย์กับหนึ่ง ฉันกำลังมองเห็นความเปราะบางที่อัลกอริทึมงี่เง่าของคุณไม่มีวันคำนวณได้! บริษัทนี้ไม่ได้กำลังพังเพราะระบบรวน แต่มันพังเพราะความสัมพันธ์ระหว่างคนในองค์กรที่เน่าเฟะจากความเย่อหยิ่งของคุณต่างหาก!" คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แต่ในขณะเดียวกัน ประกายตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาปิดฝาแล็ปท็อปลงเสียงดังสนั่นจนรินรดาสสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งเธอ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาเผลอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟดำและกระดาษหนังสือเก่าลอยเข้ามาแตะจมูก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนน่าใจหาย "ถ้าคุณคิดว่าผมเย่อหยิ่ง..." คินน์ก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะค้นหาความลับที่เธอซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันหนาทึบ "ทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นดังขนาดนี้ล่ะครับ... รินรดา?" ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก สมองส่วนเหตุผลที่เคยทำงานอย่างแม่นยำดั่งนาฬิกา Swiss รวนเรในชั่วพริบตา เธออยากจะเถียงกลับด้วยทฤษฎีทางจิตวิทยาฟروยด์สักบทความ แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เคมีบ้าๆ ระหว่างเธอกับเขาพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดความปลอดภัยในระบบ ก่อนที่รินรดาจะทันได้อ้าปากพ่นคำด่าทอเพื่อกู้ศักดิ์ศรี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทหวานนะคะคุณผู้จัดการทั้งสอง..." เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงยาพิษของ 'มีอา' รองประธานฝ่ายการตลาดผู้เป็นอดีตคนรักเก่าของคินน์ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ และสายตาที่จิกกัดรินรดาอย่างไม่ปิดบัง "แต่พอดีท่านประธานเรียกประชุมด่วน... และดูเหมือนว่า 'ความลับ' ที่พวกคุณพยายามปิดบังกำลังจะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจบ่ายนี้แล้วล่ะค่ะ" รินรดารีบผุดลุกขึ้นถอยห่างจากคินน์ทันที จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปเพื่อรักษามาดผู้เชี่ยวชาญ แต่หัวใจกลับร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินประโยคนั้น คินน์ไม่ได้สนใจมีอาแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจ้องมองรินรดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่งอีกต่อไป แต่เป็นความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิด และก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกัน... หน้าจอแสดงภาพพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งที่ระบุชื่อของ "คินน์" และ "รินรดา" พร้อมข้อความลับสุดยอดที่ถูกปล่อยออกไปจากคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของเธอเอง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกแห่งจิตวิทยาและความคลั่งรักนี้นะคะ