เงื่อนไขเริ่มต้น

เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ยังวนเวียนอยู่ข้างใบหูเมื่อคืน เปรียบเสมือนรอยร้าวบนกระจกนิรعةที่ต่อให้พยายามประกอบกลับคืนสักแค่ไหน รอยต่อของมันก็ยังคงเด่นชัดและพร้อมจะบาดลึกทุกครั้งที่เผลอคิดถึง รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์พรีเมียมในห้องทำงานที่เงียบสงบ แววตาของเขาเรียบนิ่งราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก ผิดกับอัตราการเต้นของหัวใจเธอในตอนนี้ที่เต้นโ과นกระทบซี่โครงจนน่าหงุดหงิด "คุณจะนั่งเงียบแล้วปล่อยให้เวลาเดดไลน์เดินไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ, คุณคินน์" รินรดาเปิดฉากทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงปะทะที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "โปรเจกต์นี้ไม่ใช่ห้องทดลองส่วนตัวที่คุณจะมานั่งรันโค้ดหาความสมบูรณ์แบบไปทีละบรรทัด มนุษย์เราไม่ได้รันด้วยระบบตรรกะ 0 กับ 1 เหมือนโปรแกรมที่คุณเขียนหรอกนะคะ" คินน์ชะوอปลายนิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดลงช้าๆ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคู่นั้นเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ แต่ลึกๆ แล้วกลับซ่อนความพินาศทางอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้กรอบของเหตุผล "0 กับ 1 คือความจริงที่ไม่มีวันโกหกครับ... อ่า, ขอโทษที ติดปากไปหน่อย" คินน์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำแทนตัวแบบผู้ชายทั่วไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนกวนประสาท "หมายถึง... มันคือความจริงที่ไม่มีวันบิดเบือนต่างหากล่ะครับ รินรดา ความรู้สึกของมนุษย์ที่คุณชอบนักชอบหนาน่ะ มันเป็นแค่ 'ตัวแปรสุ่ม' ที่สร้างความผิดพลาดให้ระบบพังไม่เป็นท่าต่างหาก คุณต่างหากที่กำลังเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปปนกับงาน" "ฉันไม่ได้เอาความรู้สึกมาปปน!" รินรดาตบโต๊ะทำงานเสียงดังจนแฟ้มเอกสารสะเทือน เธอพุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้น "ในทางจิตวิทยา พฤติกรรมมนุษย์ไม่ได้คาดเดาไม่ได้ขนาดนั้น ถ้าคุณรู้จักถอดรหัสความกลัวความล้มเหลวที่ซ่อนอยู่หลังท่าทางอวดดีของคุณ คุณก็จะรู้ว่าทำไมระบบที่คุณเขียนมันถึงไร้มนุษยธรรมจนไม่มีใครกล้าใช้งาน!" คินน์ไม่ถอยหลังหนี เขากลับโน้มตัวเข้าหาเธอระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รัศมีกดดันจากตัวเขาพุ่งเข้าใส่เธออย่างจัง จนแทบจะลืมหายใจ "อวดดีเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาเบาๆ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว "ถ้าผมไร้มนุษยธรรม แล้วการที่คุณมายืนจ้องหน้าผมด้วยแววตาหาเรื่องแบบนี้... เรียกว่ากำลังใช้หลักจิตวิทยาบำบัด หรือกำลังเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่ล่ะครับ, คุณนักจิตวิทยา" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนรินรดาหน้าชา เธอยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มนั้นกลับมั่นคงราวกำแพงหิน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติแล้วงัดทฤษฎีทางจิตวิทยาขึ้นมาโต้กลับเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่กำลังตีรวน "คนเรามักจะผลักไสสิ่งที่ตัวเองกลัวที่สุดเสมอ..." รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะปรากฏบนริมฝีปากสีพีช "คุณกลัวความผูกพัน กลัวว่าถ้าเปิดใจให้ใครสักคนแล้วระบบชีวิตที่ควบคุมได้ของคุณจะพังทลาย คุณเลยซ่อนตัวอยู่หลังตัวเลขและโค้ดโปรแกรม... น่าสมเพชจังนะคะ สำหรับผู้ชายที่เก่งกาจเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่กลับขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองแค่อยาก 'รักและถูกรัก' เหมือนคนอื่น" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที อุณหภูมิรอบตัวเหมือนดิ่งวูบลงจนติดลบ แววตาสนิมเหล็กของคินน์ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดสนิทที่ลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่าเดิม มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่น คงและเด็ดขาดจนขยับไปไหนไม่ได้ คินน์ดึงเธอลากเข้ามาใกล้จนร่างบางเกือบจะแนบชิดกับตัวเขา ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของเธออย่างจัง "คุณคิดว่าตัวเองอ่านใจผมขาดสินะ..." คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "งั้นลองทายดูสิครับ... ว่าตอนนี้ สมองส่วนเหตุผลของผมมันกำลังประมวลผลคำว่าอะไรอยู่... เมื่อเห็นคุณทำหน้าอวดเก่งใส่ผมแบบนี้" รินรดาหัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้ทำลายล้างเกราะป้องกันทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปี ร่างกายของเธอชาไปหมด ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่รุนแรงเสียจนเธอไม่อาจต้านทาน "ปล่อยนะ..." เธอพยายามเปล่งเสียงออกมาให้หนักแน่นที่สุด แต่เสียงมันกลับสั่นพร่าและเบาหวิวเสียจนน่าสมเพช "ไม่ปล่อยครับ..." คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่เต็มไปด้วยความคลั่ง ลึกที่น่ากลัว "ในเมื่อคุณบอกว่าผมขี้ขลาด... งั้นผมจะพิสูจน์ให้ดูว่า ระหว่างโค้ดโปรแกรมกับตัวแปรอย่างคุณ... อันไหนมันควบคุมยากกว่ากัน" ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้ทาบทับลงมาตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต "คุณคินน์คะ! แย่แล้วค่ะ เซิร์ฟเวอร์หลักเกิดอาการ Overload..." เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปดังแทรกเข้ามาหยุดทุกการเคลื่อนไหวในห้อง รินรดารีบใช้แรงทั้งหมดผลักอกคินน์ออกแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างลนลาน ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนก คินน์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหัวเสีย เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างชั้นหนังสือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายและคำพูดที่ยังค้างคาอยู่ในลำคอ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปถอดรหัสหัวใจกับ "จิตวิทยาเพื่อทุกคน" นะคะ