รอยร้าวที่มองไม่เห็น

เสียงก้องของค้อนทดสอบคอนกรีตที่กระทบลงบนผนังปูนฉาบผิวเรียบหรูในเพนต์เฮาส์หรูมูลค่าร้อยล้าน ไม่ได้สร้างความสะเทือนใจให้แก่ลีลาวดีเท่ากับสายตาคู่คมกริบของคณิน วิศวกรหนุ่มผู้ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า ปูนปลาสเตอร์สีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกฉาบทับไว้อย่างประณีตเพื่ออำพรางรอยต่อของโครงสร้าง ร่วงกราวลงสู่พื้นพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับ เผยให้เห็นรอยร้าวแนวยาวขนาดนิ้วมือสอดผ่านได้ ซึ่งพาดผ่านเสาหลักรับน้ำหนักใจกลางห้องรับแขกอย่างน่ากลัว "คุณกำลังทำลายทรัพย์สินของฉัน คณิน" ลีลาวดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ เธอหมุนแก้วคริスタルในมือ ชำเลืองมองเศษปูนที่แตก "ทรัพย์สินเหรอคะ?" คณินทวนคำ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบไร้ความปรานีราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "นี่ไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน แต่มันคือโลงศพเคลื่อนที่ที่คุณกับธนกำลังช่วยกันสร้างขึ้นมาเพื่อรอวันถล่มทับคนทั้งอาคารต่างหาก รอยร้าวระดับนี้ ถ้าเกิดแผ่นดินไหวแค่ริกเตอร์เดียว หรือแค่แรงสั่นสะเทือนจากการก่อสร้างรถไฟฟ้าใต้ดิน ตึกนี้จะพับฐานลงมาเป็นกล่องกระดาษทันที" คำพูดของเขาเฉียบคมราวกรรไกรที่ตัดผ่านความมั่นใจทั้งหมดของเธอ ลีลาวดีชะงักไปชั่วขณะ แต่ในฐานะทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจเงินตราและความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัด เธอย่อมไม่ยอมจำนนให้แก่ความจริงอันโหดร้ายนี้ง่ายๆ เธอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยกรุ่นเข้าจมูก พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบอาบด้วยอำนาจเงิน "คุณพูดมากเกินไปแล้วนะคะ คณิน..." ลีลาวดีเอ่ยเสียงsoftลงอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขาอย่างถือวิสาสะ "โครงสร้างตรงนี้... ถ้ามันจะมีรอยร้าว มันก็ควรเป็นความลับที่ถูกฝังกลบเอาไว้ใต้พรม ไม่ใช่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานแบบนี้" คณินไม่ถอยหนี เขากลับจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ดวงตาที่มักจะซ่อนความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยวไว้ภายใต้หน้ากากของความหยิ่งยโส "ความจริงไม่ใช่สิ่งที่จะเอาเงินมาถมให้มิดได้หรอกนะคะ ลีลาวดี" คณินเน้นเสียงหนักทุกพยางค์ "คุณเป็นสถาปนิกที่ออกแบบความฝันให้คนอื่น แต่กลับปล่อยให้คนที่คุณเรียกว่าคนรัก... อย่างธน เอาความโลภมาบดบังโครงสร้างความปลอดภัยของตึกนี้ คุณกำลังเอาชีวิตคนนับร้อยมาเดิมพันกับผลกำไรมหาศาล" ชื่อของ "ธน" กระแทกใจลีลาวดีอย่างจัง ความเปราะบางในจิตใจที่เธอพยายามปิดตายถูกมือคณินกระชากให้เปิดออกอย่างไม่ใยดี ธนคือนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่เบื้องหน้าดูน่าเชื่อถือ แต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยการทุจริตและยัดเยียดวัสดุก่อสร้างเกรดต่ำเพื่อกอบโกยเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง โดยมีเธอเป็นคนช่วยเซ็นชื่อรับรองในฐานะสถาปนิกหลักของโครงการ "คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก..." ลีลาวดีหลบสายตา ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกไฟลวก น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "โลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยเงิน ไม่ใช่ความถูกต้อง ความจริงของคุณมันกินไม่ได้หรอกค่ะ คณิน" พูดจบ ลีลาวดีก็หยิบกระเป๋าหนังจระเข้ราคาแปดหลักขึ้นมา เปิดช่องซิปแล้วควักสมุดเช็คสีดำสนิทออกมาจรดปากกาเซ็นชื่ออย่างไร้ความลังเล เธอฉีกกระดาษแผ่นนั้นแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของวิศวกรหนุ่มทันที "นี่คือค่าปิดปากสำหรับวันนี้... ห้าล้านบาท อยากได้เท่าไหร่ เขียนเพิ่มเอาเอง แต่ห้ามมีรายงานเรื่องรอยร้าวนี้หลุดออกไปถึงหูสื่อหรือหน่วยงานควบคุมอาคารเด็ดขาด" คณินก้มมองเศษกระดาษราคาแพงในกระเป๋าเสื้อนิ่งๆ เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกสมเพชเวทนาผู้หญิงตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ความมั่งคั่งที่เธอใช้เป็นเกราะกำบัง แท้จริงแล้วเป็นเพียงกรงทองที่ขังเธอไว้ในความอับ3ชื้นของความผิดบาป เขายื่นมือเข้าไปหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมา ช้าๆ... ก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าต่อตาเธอเศษกระดาษสีขาวร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับหิมะโปรยปราย "เงินของคุณ... ซื้อความตายของคนไม่ได้หรอกค่ะ ลีลาวดี" คณินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เตรียมเก็บอุปกรณ์สำรวจของตนเองใส่กระเป๋า ขณะที่ลีลาวดีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่เคยมีใครปฏิเสธเงินจำนวนมหาสมาศาลของเธออย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาก่อน ศักดิ์ศรีและความหยิ่งยโสของเธอสั่นคลอนอย่างรุนแรง ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันด้วยความสงสัย ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างสูงโปรดของธนปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาอันเป็นเอกลักษณ์ของนักธุรกิจชื่อดังกำลังยิ้มแย้ม แต่แววตากลับเย็นเยียบราวดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก "อ้าว... คุณคณิน วิศวกรคนเก่งยังอยู่ตรงนี้อีกเหรอครับ?" ธนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความคุกคามอย่างชัดเจน เขากวาดสายตามองรอยแตกที่ผนังปูนด้วยความเรียบเฉย ราวกับรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเกิดขึ้น "ผมบอกคุณลีลาวดีแล้วว่า ไม่จำเป็นต้องจ้างคนนอกจุกจิกมาตรวจงานให้เสียเวลาหรอก..." ธนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คุกคามพื้นที่ส่วนตัวของคณินอย่างเปิดเผย ก่อนที่เขาจะหันไปโอบเอวบางของลีลาวดีเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ แต่ตั้งใจให้คณินได้ยินทุกคำ "ที่รักครับ... พอดีผมเชิญแขกคนสำคัญอีกคนขึ้นมาดูความคืบหน้าของเพนต์เฮาส์เราด้วยนะ... ท่านอธิบดีกรมโยธาธิการมาถึงข้างล่างแล้วล่ะครับ" ลีลาวดีตัวแข็งทื่อ ร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น การปรากฏตัวของอธิบดีในเวลานี้หมายความว่า ธนกำลังเดินเกมรุกเพื่อบีบให้เธอจมดิ่งลงไปในวังวนความอัปยศนี้ลึกยิ่งกว่าเดิม โดยใช้เธอเป็นแพะรับบาปหากเกิดอะไรขึ้น คณินหรี่ตามองรอยยิ้มจอมปลอมของธน ก่อนจะหันมาสบตากับลีลาวดีที่กำลังสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมแขนของตัวร้าย และในวินาทีนั้นเอง... เสียงลิฟต์ส่วนตัวที่พุ่งตรงมาถึงชั้นบนสุดก็ดัง *ติ๊ง* พร้อมกับการก้าวเดินของใครบางคนที่มีอำนาจทำลายล้างทุกสิ่งให้พังทลายลงในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความจริงอันโหดร้ายนี้ด้วยกันนะคะ