ภาพลวงตาบนกระดาษไข

กลิ่นอายของหมึกพิมพ์ราคาแพงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ ยังไม่จางหายไปจากโต๊ะทำงานตัวยาวที่ทำจากไม้มะฮอกกานีแท้ ลีลาวดีวางปากกาหมึกซึมราคาหลักแสนลงบนแปลนสถาปัตยกรรมมูลค่าพันล้าน ด้วยจังหวะที่นิ่งสนิทและเยือกเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าม้าที่ตัดตรงอย่างไร้ที่ติ กวาดมองเส้นสายลายเส้นที่เธอเป็นคนจรดปลายปากกาด้วยความภาคภูมิใจ พื้นที่สามหมื่นตารางเมตรตรงหน้าไม่ใช่แค่โครงการคอมเพล็กซ์หรูหราใจกลางเมือง แต่มันคือป้อมปราการแห่งอำนาจที่เธอตั้งใจจะใช้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของใครบางคนให้จมดิน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยปราศจากความเกรงใจ ธนสิทธิ์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มจอมปลอมที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหนา โลโก้แบรนด์สูทหรูบนปกเสื้อของเขาไม่ได้ช่วยอำพรางกลิ่นอายความโลภที่โชยออกมาจากตัวเขาได้เลยแม้แต่น้อย "แปลนดูอลังการสมกับเป็นฝีมือของทายาทตระกูลดังเลยนี่ครับ คุณลีลาวดี" ธนสิทธิ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ "แต่ผมเกรงว่า งบประมาณที่เราคุยกันไว้... มันอาจจะต้องถูกปรับลดลงสักสิบเปอร์เซ็นต์ เพื่อความเหมาะสมในแง่ของการบริหารจัดการต้นทุน" ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นช้าๆ เธอไม่แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติรายนี้ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอมีความเย้ยหยันซ่อนอยู่ลึกเสียจนธนสิทธิ์ต้องชะงักฝีเท้า "ความเหมาะสมของใครคะ? ของคุณ... หรือว่าของบริษัทจัดซื้อที่คุณแอบตั้งขึ้นมาเพื่อกินส่วนต่างเบื้องหลังกันแน่คะ, คุณธน" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผิวหนังอย่างไร้รอยแผล ธนสิทธิ์หน้าถอดสีไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้าง เขากัดกรามแน่นจนสันกรามปูดโปน "คุณกำลังกล่าวหาผมนะ ลีลาวดี! อย่าคิดว่าคุณถือหุ้นใหญ่แล้วจะพูดจาดูถูกใครก็ได้ โปรเจกต์นี้ถ้าไม่มีคอนเนกชันของผม มันก็เป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า!" ธนสิทธิ์เริ่มแสดงธาตุแท้ น้ำเสียงของเขาตึงเครียดและเจือด้วยความโกรธเกรี้ยว "เศษกระดาษงั้นเหรอคะ?" ลีลาวดีหัวอกเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันนั้นกลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงตะโกน เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขยับเข้าใกล้ขอบโต๊ะทำงาน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้นะคะ, ธนสิทธิ์ ว่ากระดาษไขแผ่นนี้ ถ้าฉันไม่เซ็นอนุมัติ มันก็เป็นแค่ขยะเปียก และคุณ... ก็จะเป็นแค่ไอ้โง่คนหนึ่งที่กำลังจะล้มละลายภายในสามเดือนนี้ เพราะหนี้สินที่คุณไปกู้ยืมมาเพื่อสร้างภาพความมั่งคั่ง" ธนสิทธิ์หน้าซีดเผือด เขายื่นมือสั่นเทาออกมาชี้หน้าเธอ "แก... นังผู้หญิงอวดดี! แกคิดว่าแกมีเงินค้ำหัวแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!" "ค่ะ ฉันมีเงิน... และเงินของฉันก็มากพอที่จะซื้อบริษัทของคุณมาเผาทิ้งเล่นในเตาผิงได้โดยที่ฉันไม่ต้องกระพริบตาด้วยซ้ำ" ก่อนที่ธนสิทธิ์จะได้ระเบิดอารมณ์ออกมา ประตูห้องทำงานบานใหญ่มหึมาก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต แรงปะทะจากบุคคลมาใหม่ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอย่างฉับพลัน ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นข้อแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีเข้มคมปลาบกวาดมองสภาพความตึงเครียดในห้องด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เขาคือ คณิน วิศวกรตรวจสอบโครงสร้างอิสระผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี และเกลียดความสกปรกในวงการก่อสร้างยิ่งกว่าสิ่งใด "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังพวกคุณยืนเถียงกันเหมือนเด็กๆ ในสนามเด็กเล่น" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาจนน่าขนลุก เขาก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของลีลาวดี โดยไม่สนใจสายตาที่ไม่พอใจของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย "และแปลนที่คุณเพิ่งจะอวดอ้างความภาคภูมิใจนักหนานั่น... มีข้อบกพร่องด้านวิศวกรรมที่อาจทำให้ตึกนี้ถล่มลงมาทับคนตายทั้งเป็น" ลีลาวดีหรี่ตาลง มองหน้าวิศวกรหนุ่มผู้บังอาจมาวิจารณ์ผลงานชิ้นเอกของเธอ ความโกรธวาบขึ้นในอกแต่เธอก็เก็บมันไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย "คุณใช้ตาส่วนไหนมองคะ ว่าแปลนของฉันมีข้อบกพร่อง หรือว่าสมองของคุณมันมีปัญหาเรื่องการประมวลผลจากการคำนวณที่ผิดพลาดของวิศวกรไร้ฝีมือคนก่อนหน้านี้กันแน่?" คณินไม่ตอบคำถาม เธอ เขายื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น เอกสารรายงานการทดสอบการรับน้ำหนักหลุดกระเด็นออกมาบางส่วน "ตาส่วนที่มองความจริงไงล่ะครับ... คุณสถาปนิกผู้สูงส่ง" คณินโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าของเธอจนลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชาเฉพาะตัวทำให้ลีลาวดีต้องผถะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเสียอาการ "โครงสร้างฐานรากตามแปลนของคุณ มันกำลังจะฆ่าคนครึ่งเมือง และผม... จะเป็นคนรื้อทิ้งมันด้วยมือของผมเอง ทุกแผ่น... ทุกมิลลิเมตร" ดวงตากลมโตของลีลาวดีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจปนความเดือดดาล นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครกล้าท้าทายอำนาจและฝีมือของเธอต่อหน้าต่อตาอย่างอุกอาจเช่นนี้ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความขัดแย้งที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ทว่า ก่อนที่ลีลาวดีจะทันได้เปิดปากสวนกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือน เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะของเธอก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "เลขานุการส่วนตัว" ลีลาวดีละสายตาจากนัยน์ตาดุดั่งเหยี่ยวของคณินชั่วขณะ เธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาSwipeรับสายด้วยท่าทางนิ่งสงบ ทว่าคำพูดจากปลายสายกลับทำให้รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่ววินาที "คุณลีลาวดีคะ... แย่แล้วค่ะ! หุ้นของบริษัทเราในตลาดหลักทรัพย์กำลังถูกเทขายอย่างหนักแบบผิดปกติ และ... และตอนนี้มีคำสั่งศาลอายัดบัญชีโครงการทั้งหมดของเราแล้วค่ะ!" ต้นไม้ริมระเบียง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความจริงอันโหดร้ายนี้ด้วยกันนะคะ