ตัวเลขที่ไม่เคยโกหก

กลิ่นอายจางๆ ของชาเขียวมัทฉะเกรดพรีเมียมลอยวนอยู่ในห้องทำงานเพนต์เฮوسต์ส่วนตัว ชั้นยี่สิบแปดของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าห้องเก็บศพ "ดูเหมือนว่า... 'พื้นที่ปลอดภัย' ของเราจะถูกรุกล้ำเสียแล้วล่ะค่ะ" ลีลาวดีผละออกจากอ้อมกอด แววตากลับมาลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการพิฆาตอีกครั้งอย่างรวดเร็วดั่งปีศาจตื่นจากจำศีล บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้ม เอกสารป1ึกหนาเตอะถูกโยนลงมากระทบผิวโต๊ะจนเกิดเสียงทึบหนักหน่วง มันคือรายงานการตรวจสอบโครงสร้างอาคารพาณิชย์เกรด A ล่าสุดที่ธนสถาปนาให้เป็นโปรเจกต์เรือธงของปี แต่สำหรับคณิน... มันคือสุสานแห่งความโลภที่ถูกถักทอขึ้นด้วยตัวเลขทางวิศวกรรมที่บิดเบือน "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า การซ่อนส่วนต่างสี่สิบล้านไว้ใต้พรมเปอร์เซียผืนหนา แล้วเอาชื่อเสียงของฉันไปค้ำประกัน จะทำให้คุณรอดพ้นจากเงื้อมมือของกฎหมายและความอัปยศไปได้" ลีลาวดีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยยาพิษ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่กำลังจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสมเพช คณินไม่ได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างระหงนั้น วิศวกรหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นข้อศอกที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของคนทำงานหนัก เขายกแฟ้มเอกสารอีกชุดขึ้นมาวางทับลงไปบนกองเดิมอย่างใจเย็น "ตัวเลขไม่เคยโกหกครับ... อ่า ขออภัยค่ะ ดิฉันติดปากพูดตามสัญชาตญาณของคนเกลียดความปลอมแปลง" คณินแก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อเห็นหางตาอันคมกริบของหญิงสาวตวัดมอง "แต่คุณก็รู้ดีกว่าใคร ลีลาวดี ว่าตัวเลขในรายงานฉบับนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของธนคนเดียว แต่มันมีลายเซ็นต์อนุมัติเบิกจ่ายในฐานะกรรมการบริหาร... ซึ่งก็คือคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อุณหภูมิในห้องราวกับลดฮวบลงจนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บ ลีลาวดีชะงักไปนิดหนึ่ง ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย เธอกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองอันฉลาดเป็นกรดของสถาปนิกสาวกำลังคำนวณความเสียหายและทางหนีทีไล่ ทว่าสิ่งที่เธอแสดงออกมากลับไม่ใช่ความตื่นตระหนก หากแต่เป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ—เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจเงินตราที่พร้อมจะซื้อความจริงได้ทุกเมื่อ "คุณกำลังขู่ฉันเหรอคะ คณิน?" ลีลาวดีโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงบนโต๊ะ ดวงจ้องประสานกับวิศวกรหนุ่มอย่างไร้ความเกรงกลัว "คิดว่าหลักฐานชิ้นนี้จะทำให้ฉันล้มละลายทางสังคมได้งั้นหรือคะ? คุณประเมินอำนาจของตระกูลเราต่ำเกินไป... หรือไม่ก็... คุณไม่รู้จักวิธีใช้เงินแก้ปัญหาให้ถูกวิธี" "ผมไม่ได้มาเพื่อขู่คุณ และไม่ได้มาเพื่อขายความยุติธรรมให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" คณินโน้มตัวเข้าหาเช่นกัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าเจือจางจากตัวเธอ "ผมแค่อยากเห็นว่า ระหว่าง 'ผลประโยชน์' มหาศาลที่คุณพยายามปกป้อง กับ 'ศักดิ์ศรี' ของสถาปนิกผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร... คุณจะเลือกอะไร เมื่อวินาทีสุดท้ายมาถึง" มือเรียวบางของลีลาวดีเอื้อมไปหยิบแก้วมัทฉะขึ้นมาจิบช้าๆ ท่าทางสง่างามรากับนางพญาที่กำลังจิบไวน์ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ เธอยังคงรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นระรัวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกต้อนจนมุม "ศักดิ์ศรีเหรอคะ?" ลีลาวดีวางแก้วลงกระทบจานรองเสียงดังกร๊อบ "สำหรับคนที่มีเงินอยู่ในบัญชีมากพอที่จะซื้อเกาะส่วนตัวสักสามเกาะแบบฉัน ศักดิ์ศรีไม่ใช่สิ่งที่กินได้หรอกนะคะ... มันเป็นแค่เครื่องประดับราคาแพงที่เอาไว้ใส่เวลาเดินพรมแดง แล้วก็ถอดทิ้งลงถังขยะเมื่อมันเริ่มเกะกะ" คำพูดนั้นบาดลึก คณินนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคมกราบมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—มีความผิดหวัง มีความเย้ยหยัน และมีบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ เขาอุตส่าห์ดึงเธอออกมาจากปลักตมแห่งผลประโยชน์ แต่วิธีการที่เธอเลือกกลับเป็นการสวมชุดเกราะแห่งความไร้หัวใจเข้าสู้ "ถ้าอย่างนั้น..." คณินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาคุกคามร่างบางที่นั่งอยู่ "ถ้าศักดิ์ศรีมันไร้ค่าสำหรับคุณนัก งั้นก็เซ็นชื่อลงในใบลาออกจากตำแหน่งประธานโครงการนี้ซะ แล้วปล่อยให้ความจริงมันทำงานของมันเอง... หรือไม่ก็ เตรียมตัวรับมือกับการถูกเปิดโปงชื่อเสียงในนามสกุลที่คุณรักนักรักหนา ที่จะถูกเหยียบย่ำลงบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับพรุ่งนี้เช้า" ใบหน้าของลีลาวดีกระตุกวูบ รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่เกือบจะหลุดรอยร้าวออกมา เธอรู้ดีว่าธนและตระกูลของเธอกำลังเล่นเกมการเมืองสกปรก แต่การที่คณินกล้าเอาอนาคตของตัวเองมาเดิมพันเพื่อหักหลังเธอในวินาทีนี้ คือสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงที่สุด "คุณกล้ามากนะ..." ลีลาวดีลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ความสูงของเธอเมื่อสวมรองส้นสูงทำให้แทบไม่ต่างจากเขาเลย "คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งให้ฉันเลือกระหว่างความพินาศกับความอับายยศ?" "ผมเป็นแค่ผู้ชายคนเดียวที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของคุณใต้หน้ากากสถาปนิกผู้มั่งคั่งคนนี้..." คณินเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสกรอบหน้าเนียนนุ่มแผ่วเบา สัมผัสที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด "และผมจะไม่ยอมปล่อยให้คุณทำลายตัวเองเพื่อปกป้องคนเลวๆ อย่างธนเด็ดขาด" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิดเป็นจุล ลีลาวดีเม้มริมฝีปากแน่น สมองกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง หากเธอเลือกผลประโยชน์ เธอก็ต้องยอมรับข้อเสนอของคณินเพื่อตัดตอนธนทิ้งเสีย แต่ถ้าเธอเลือกศักดิ์ศรี... เธอก็ต้องยอมรับว่าเธอยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ลีลาวดีเหลือบสายตาไปมองหน้าจอ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารส่วนบุคคลระดับโลก—วงเงินบัตรเครดิตดำถูกระكاتชั่วคราวตามคำสั่งศาล จากการยื่นคำร้องฉุกเฉินของบุคคลปริศนา... และชื่อผู้ยื่นคำร้องนั้น ปรากฏอยู่ท้ายเอกสารในแฟ้มที่คณินถือมา ดวงตาของลีลาวดีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโกรธจัด เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าทันที "ฝีมือคุณเหรอ..." เสียงกระซิบของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความแค้น คณินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยชัยชนะอันเย็นชา "ผมบอกแล้วไงครับ... ว่าตัวเลขไม่เคยโกหก และตอนนี้... บัญชีของคุณก็กำลังบอกความจริงแล้วเหมือนกัน" ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงประตูกระจกด้านนอกห้องทำงานก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—ตำรวจกองปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจสามนายก้าวเข้ามาพร้อมหมายจับในมือ และคนที่เดินนำหน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยก็คือ 'ธน' ศัตรูตัวฉกาจที่เธอนึกว่าเธอคุมเกมไว้ทั้งหมดแล้ว "ขอโทษทีนะที่รัก พอดีฉันเปลี่ยนใจ... อยากให้เธอมานอนคิดเรื่องศักดิ์ศรีในคุกแทนที่จะเป็นบนเพนต์เฮาส์หรูๆ น่ะ" ธนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สะใจที่ได้เห็นราชสีห์อย่างลีลาวดีจนมุม ลีลาวดีหันขวับกลับไปมองธนสลับกับคณิน ในสมองหมุนคว้างด้วยความตระหนักรู้ว่า เธอกำลังถูกตลบหลังโดยคนที่เธอไว้ใจที่สุด... และคนที่เธอเกลียดชังที่สุดในเวลาเดียวกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางสายดาร์กนี้ไปด้วยกันนะคะ