พื้นที่ปลอดภัยที่เปราะบาง

กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ร้อนที่กรุ่นกำจายอยู่บนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเยือกที่เกาะกุมอยู่ภายในอกของลีลาวดีเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยที่เพิ่งจะเซ็นอนุมัติงบประมาณมูลค่าหลายร้อยล้านเพื่อถอนรากถอนโคนโปรเจกต์อัปยศของธนสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น—ยกเว้นก็แต่คนเดียว คณินไม่ได้เอ่ยทักท้วง เขาเพียงแค่วางแก้วกาแฟลงเบาๆ บนถาดรอง ก่อนจะดึงเก้าอี้สำนักงานเบาะหนังแท้เข้ามาใกล้ร่างที่กำลังขดตัวอยู่ในเสื้อโค้ทแคชเมียร์ตัวโคร่ง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองเอกสารลับกองโตที่กระจัดกระจายเต็มพื้นห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ที่ซึ่งถูกใช้เป็น "พื้นที่ปลอดภัย" ชั่วคราวหลังศึกอันดุเดือดในสนามธุรกิจ "คุณหักหน้าเขาจนวินาศสันตะโรกลางที่ประชุมใหญ่ขนาดนั้น ธนคงไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้แน่ค่ะ ลีลาวดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างเขากับเธอ ลีลาวดีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความเย้ยหยันทั้งต่อศัตรูและต่อความอ่อนแอของตนเอง เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวสลวยที่เคลียอยู่1ข้างแก้ม เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่เกิดจากการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน ภาพลักษณ์ของสถาปนิกสาวทายาทมหาเศรษฐีผู้เย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงอิทธิพลจนใครต่อใครต่างหวาดกลัว ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยเมื่อเหลือเพียงเธอกับเขาในห้องสี่เหลี่ยมมืดทึบแห่งนี้ "ให้มันพยายามเข้าสิคะ..." ลีลาวดีพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเฉียบคมราวกรรไกรเพชรกลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไร้การควบคุม "เงินนับพันล้าน อำนาจที่ครอบครัวฉันสร้างมา หรือแม้แต่ศักดิ์ศรีที่ฉันใช้ชีวิตทั้งชีวิตปกป้อง... ถ้ามันแลกกับการได้เห็นธนต้องคุกเข่าลงแทบเท้าฉันเหมือนสุนัขจนตรอก ฉันก็ยินดีจะแลกด้วยทุกสิ่งค่ะ" เธอหันมาสบตาเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความดุดันเมื่อครู่บัดนี้กลับเปราะบางเสียยิ่งกว่าแก้วเจียระไน ปมความหลังในวัยเด็กที่พ่อแม่ถูกหักหลังจนต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยว ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ ทุกครั้งที่เธอต้องถือมีดเชือดเฉือนคนอื่น ลีลาวดีรู้ดีว่าคมมีดนั้นก็ย้อนกลับมาบาดลึก100เท่าในเนื้อตัวของเธอเองเช่นกัน คณินมองภาพหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อน เขาไม่ใช่ผู้ชายอ่อนหวาน และไม่เคยเชื่อในคำปลอบโยนลมๆ แล้งๆ วิศวกรผู้ยึดมั่นแต่โครงสร้างและความจริงอย่างเขา รู้ดีว่าสิ่งก่อสร้างที่ปราศจากการเสริมเหล็กแกนกลางย่อมพังทลายลงเมื่อเจอพายุโหมกระหน่ำ และลีลาวดีในตอนนี้... กำลังยืนอยู่บนซากปรักหักพังที่เธอสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงบนหลังมือเรียวที่กำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด ลีลาวดีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยอมปล่อยให้ความอบอุ่นนั้นแทรกซึมผ่านผิวหนาที่เย็นเฉียบของเธอ "คุณเก่งมากแล้วค่ะ ลีลาวดี" คณินเอ่ยเสียงนุ่มเป็นครั้งแรก "คุณแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าลำพังมานานเกินไปแล้ว... ในฐานะวิศวกร ฉันบอกได้เลยว่าฐานรากที่คุณสร้างมันแข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะมาโค่นล้มได้ แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง... ฉันไม่อยากเห็นคุณต้องทำลายตัวเองเพื่อแก้แค้นให้อดีตที่ตายไปแล้วอีกต่อไป" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางกำแพงน้ำแข็งอันหนาทึบที่ลีลาวดีสร้างไว้ป้องกันตัว หยาดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาคู่สวยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอยอมทิ้งมาดนางพญาผู้ทรงอำนาจ ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม ปล่อยให้ความอ่อนแอที่เก็บกดไว้พรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ซึมผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพง "ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะ คณิน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจดังอยู่ชิดริมฝีปาก "ถ้าวันหนึ่ง... ฉันไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ หรือแม้แต่คราบความสำเร็จพวกนี้เหลืออยู่ คุณจะยังอยู่ตรงนี้ไหมคะ?" คณินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนเรือนผมนุ่มเบาๆ เป็นการให้คำสัญญาที่มั่นคงยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ในโลก ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบอันเปราะบางกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ เสียงเตือนภัยจากระบบรักษาความลับอัจฉริยะหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! ไฟสีแดงฉานสาดส่องวาบเข้ามาผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของลีลาวดีที่สั่นสะเทือนไม่หยุด หน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่าง... ร่างของธนกำลังก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัว พร้อมด้วยชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำอีกสี่คน และที่สำคัญที่สุด... ในมือของธนไม่ได้ถือเอกสารทางธุรกิจ แต่เป็นแฟ้มลับสีดำสนิทที่ระบุชื่อของ "บริษัทวิศวกรรมของคณิน" ตัวโตเด่นชัด! คณินชะงัก สีหน้าเย็นชาเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที "ดูเหมือนว่า... 'พื้นที่ปลอดภัย' ของเราจะถูกรุกล้ำเสียแล้วล่ะค่ะ" ลีลาวดีผละออกจากอ้อมกอด แววตากลับมาลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการพิฆาตอีกครั้งอย่างรวดเร็วดั่งปีศาจตื่นจากจำศีล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ ต้นไม้ริมระเบียง