เคมีที่อันตรายกว่าปืน

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากับเสียงดนตรีแจズแผ่วเบาในห้องโถงวีไอพีของโรงแรมหรู ไม่ได้ช่วยให้ประสาทสัมผัสของเรนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เปลวไฟจากเทียนบนโต๊ะอาหารกำลังสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของนักสืบสาว ที่ตอนนี้ถูกบังคับให้สวมชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงผ่าสูงจนถึงโคนขา เพื่อกลมกลืนไปกับงานเลี้ยงสังสรรค์ของเครือข่ายอาชญากรรมที่พวกเธอกำลังแทรกซึม และคนที่กำลังทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เป้าหมายในแฟ้มคดี... แต่เป็น 'แฮกเกอร์สายซึน' ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามในชุดสูททักซิโด้เข้ารูปสไตล์แอนดรอยด์สุดเนี๊ยบ "เลิกมองฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะควักไส้ออกมาสดๆ สักทีได้ไหมคะ คุณนักสืบ" พิมพ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปลายเรียวนิ้วเรียวยาวเคาะแก้วคริสตัลเบาๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากรองแสงทรงเฉี่ยวตวัดมองเรนอย่างเย้ายวน แต่คำพูดกลับจิกกัดเสียจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว "ถ้าสายตามันฆ่าคนได้ คุณพิมพ์คงพรุนไปสิบแปดรอบตั้งแต่ก้าวขาเข้างานมาแล้วค่ะ" เรนตอบกลับทันควัน รอยยิ้มฉาบบนริมฝีปากอิ่มสีแดงสดราวกับเคลือบยาพิษ เธอยื่นมือออกไปแสร้งทำเป็นจัดเนกไทให้แฮกเกอร์สาวอย่างแนบเนียน แต่ปลายนิ้วกลับจงใจกดเน้นลงบนกระดูกไหปลาร้าอีกฝ่ายแรงๆ จนคนตรงข้ามสะดุ้งเฮือก "อย่าเล่นนอกบทค่ะ เรน..." พิมพ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระซิบผ่านไรหนวด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ ขณะที่มือเรียวของอีกฝ่ายเลื่อนมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ตามบทบาท 'คู่รักข้าวใหม่ปลามัน' ที่ตกลงกันไว้ มือของพิมพ์เย็นเฉียบ แต่สัมผัสที่กดลงบนสะโพกของเธอกลับร้อนรุ่มจนน่าตกใจ "ฉบทบาทตรงไหนล่ะคะ ก็เรากำลังอินสุดๆ ไม่ใช่เหรอ?" เรนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวพิมพ์ลอยเข้ามารบกวนสติสัมปชัญญะของเธออย่างจัง เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างพวกเธอมันใกล้เกินกว่าความจำเป็นในการตบตาคนในงาน ดวงตาคมกริบของพิมพ์ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความเย่อหยิ่งและท่าทีเย็นชาที่เคยมีหายวับไปกับตา เมื่อเรนจงใจใช้นิ้วเรียวไล้เบาๆ บริเวณสันกรามคมคายของเธอ แววตาของแฮกเกอร์สาวฉายแววตื่นตระหนกปนความปรารถนาที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดฤทธิ์ "คุณ... เล่นเกินเบอร์แล้วนะเรน" พิมพ์เสียงสั่นนิดๆ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "กลัวเหรอคะ หรือว่า... กำลังหวั่นไหวจริงๆ กันแน่?" เรนกระซิบชิดริมใบหูของอีกฝ่าย ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาแฮกเกอร์สาวถึงกับไหล่เกร็ง ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบจะละลาย การ์ดชุดสูทสีดำร่างยักษ์สองคนก็เดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่ที่โต๊ะ แววตาของพวกมันกวาดมองทั้งคู่ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย เรนปรับสีหน้าจากโหมดเซ็กซี่เร่าร้อนกลายเป็นสาวน้อยขี้อ้อนในเสี้ยววินาที เธอซบศีรษะลงกับลาดไหล่กว้างของพิมพ์ทันที พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงออดอ้อ "ที่รักคะ... ดูผู้ชายพวกนั้นส มองเราใหญ่เลย น่ากลัวจัง..." พิมพ์ชะงักไปชั่วขณะ แต่สมองระดับอัจฉริยะทำงานเร็วกว่าแสง มือหนาภายใต้สูทหรูโอบกอดเอวเรนเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับกดศีรษะทุยของนักสืบสาวให้ซบลงกับอกของตนเอง ปลายจมูกของเรนชนเข้ากับแผงอกแกร่ง กลิ่นกายเฉพาะตัวของพิมพ์ทำให้เธอเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "ไม่ต้องกลัวค่ะ... มีฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น" พิมพ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่อบอุ่นและจริงจังจนน่าประหลาด สายตาที่แฮกเกอร์สาวตวัดมอง์์การ์ดทั้งสองคนเต็มไปด้วยรัง杀ออร่าที่เฉียบคมจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดและโค้งศีรษะขอโทษก่อนจะเดินเลี่ยงไป ทว่า... แม้การ์ดจะเดินจากไปแล้ว แต่พิมพ์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือจากเอวของเธอ เรนเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงไปในลำคอ ใบหน้าของพิมพ์อยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย แต่มันกลับฉายแววความคลั่งรักและบางสิ่งที่ร้อนแรงเสียจนเรนหายใจไม่ทั่วท้อง "เนียนเกินไปแล้วนะพิมพ์..." เรนกระซิบเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเริ่มสั่นคลอน "ฉันไม่ได้เนียน..." พิมพ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงราบเรียบแต่สั่นเครือเล็กน้อย "ฉันพูดจริงทุกคำ... เรน" หัวใจของนักสืบสาวกระตุกวูบ เคมีอันตรายระหว่างพวกเธอในตอนนี้ มันรุนแรงและคาดเดาไม่ได้ยิ่งกว่าดินปืนหรือกระสุนนัดไหนๆ ในสนามรบเสียอีก เรนรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม เธอเม้มปากแน่น หัวสมองขาวโพลนคิดคำพูดแซ่บๆไม่ออกแม้แต่คำเดียว ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหากันโดยไม่มีใครยอมถอย... "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะคะ คู่รักข้าวใหม่ปลามัน..." เสียงทุ้มหวานแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือเรียวเย็นเฉียบที่วางแปะลงบนบ่าของพิมพ์อย่างถือวิสาสะ เรนสะดุ้งสุดตัวผละออกจากอ้อมแขนของแฮกเกอร์สาวทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่—หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทผู้ซ่อนรอยยิ้มปริศนาไว้ใต้ใบหน้าคุ้นเคย ที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่อยู่ในรังของศัตรูแห่งนี้ได้! "เกมพลิกแล้วล่ะค่ะ... คุณนักสืบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยลุ้นไปกับคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ