ความลับที่พิมพ์ซ่อนไว้

"เกมพลิกแล้วล่ะค่ะ... คุณนักสืบ" เสียงกระซิบแหบพร่าผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาที่ถูกเข้ารหัสไว้สามชั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรน แม้ว่าหน้าจอ OLED ราคาแพงในห้องทำงานมืดทึบจะปรากฏเพียงเคอร์เซอร์กะพริบสีเขียวบนพื้นหลังสีดำสนิทก็ตาม กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนเป็นไขลอยกรุ่นอยู่ข้างข้อศอก แต่เรนไม่มีอารมณ์แม้แต่จะชายตาแล แก้วเซรามิกถูกผลักไปไว้มุมโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเพรียวในเสื้อฮู้ดสีเข้มทิ้งน้ำหนักลงพนักเก้าอี้หนังอย่างหมดแรง ดวงตาสีเข้มคู่สวยจ้องมองโค้ดลับชุดสุดท้ายที่เพิ่งถอดรหัสได้ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกสقกด มันไม่ใช่แค่รหัสผ่านเข้าเซิร์ฟเวอร์ขององค์กรใต้ดินที่เธอตามล่ามาตลอดห้าปี... แต่มันคือเลขประจำตัวประชาชนชุดเก่าที่ถูกลบเลือนไปจากทะเบียนราษฎร์ พร้อมกับไฟล์วิดีโอวงจรปิดความละเอียดต่ำจากคืนวันที่ฝนตกหนักหนာในอดีต คืนที่ครอบครัวของเธอต้องจบชีวิตลงในกองเพลิง "เป็นไปไม่ได้..." เรนพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเธอกลั้วหัวเราะแห้งผากที่ไม่มีความน่าขันแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยยามเลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิดโฟลเดอร์ซ่อนที่ชื่อว่า *'Project_Phoenix_Log_09'* ไฟล์เอกสาร PDF หลายร้อยฉบับเรียงรายอยู่เบื้องหน้า และในหน้าแรกสุด ชื่อของผู้บริจาคทุนลับรายใหญ่ที่คอยสนับสนุนโปรเจกต์มืดนี้ตั้งแต่เริ่มต้น... กลับไม่ใช่ใครอื่น *พิมพ์รดา วัฒนากุล* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างโปร่งของแฮกเกอร์สาวคนสนิทที่เดินถือแก้วโกโก้อุ่นๆ เข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ตามประสาคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว พิมพ์สวมเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสีเทา ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสปรายมองมาที่เรนด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยตามฟอร์ม "นี่ ยัยนักสืบตัวแสบ นั่งจ้องจอนานเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวตาก็พังหรอก... ฉันชงโกโก้มาให้ จะกินไหม หรือจะปล่อยให้มันเย็นชืดเหมือนหน้าเธอล่ะตอนนี้" พิมพ์เอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปากก็บ่นอุบอิบตามประสาคนปากร้ายแต่ใจเป็นห่วง ทว่าฝ่าเท้ากลับหยุดชะงักกGกเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของคนตรงหน้า เรนไม่ตอบ เธอยังคงนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น ดวงตาคู่คมค่อยๆ เงยขึ้นจากหน้าจอ ช้อนขึ้นสบตากับแฮกเกอร์สาวที่ยืนอยู่กลางห้อง สายตานั้นว่างเปล่า เยียบเย็น และเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ "เรน? เป็นบ้าอะไรเนี่ย มองหน้าฉันแบบนั้นทำไม หรือว่าระบบมันบล็อกการเข้าถึงอีกแล้ว ฉันบอกหลายครั้งแล้วนะว่ารหัสผ่านระดับนั้นเธอกลอกผิดสามครั้งมันจะ—" "หยุดพูดค่ะ, พิมพ์" น้ำเสียงของเรนราบเรียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงตะคอก ไม่ใช่การหาเรื่องแบบทุกที แต่เป็นน้ำเสียงที่กรีดลึกลงไปในความเงียบจนพิมพ์ต้องหุบปากฉับ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "มีอะไร..." พิมพ์ถามเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความซึนเดเระที่เคยมีหายวับไปกับตาเมื่อเห็นบรรยากาศรอบตัวเรนเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อม เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำแต่ไม่มีหยดน้ำตาแม้แต่หยดเดียว หญิงสาวค่อยๆ หมุนหน้าจอโน้ตบุ๊กหันออกไปทางพิมพ์ เพื่อให้แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน "เธอเก่งมากนะคะ พิมพ์... เก่งจนฉันโง่มาตลอดที่คิดว่าเธอคือคนเดียวที่ช่วยฉันลากคอพวกมันมารับกรรม" เรนเอ่ยทีละคำ ชัดเจน บาดลึก "บอกฉันหน่อยสิคะ... ในฐานะที่เธอเป็น 'ผู้ร่วมก่อตั้ง' คนที่สามของโปรเจกต์เพลิงมรณะเมื่อสิบปีก่อน... ศพของพ่อแม่ฉัน รสชาติมันอร่อยเหรอคะ ถึงทำให้เธอเติบโตมาเป็นแฮกเกอร์แถวหน้าได้จนถึงทุกวันนี้?" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องราวกับดิ่งลงติดลบในพริบตา แก้วโกโก้อุ่นๆ ในมือของพิมพ์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนิท ของเหลวสีน้ำตาลเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนขากางเกง แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะก้มลงมอง ดวงตาที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองของพิมพ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ริมฝีปากที่มักจะมีคำพูดแซะกวนประสาทไว้ตอบโต้เรนเสมอ บัดนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นสนิทจนแทบไม่มีสีเลือด "เรน... เธอ... ฟังฉันก่อนนะ..." พิมพ์ก้าวเท้าเข้าไปหาหนึ่งก้าวด้วยท่าทีลนลานอย่างที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน มือเรียวสั่นเทายื่นออกไปหมายจะคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ แต่ถูกเรนปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เรนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้เก้าอี้ไถลไปชนผนังห้องเสียงดังสนั่น ดวงตาดุดจดจ้องร่างบางตรงหน้าด้วยความรังเกียจและเคียดแค้น "ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ... แล้วอย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธออีก ไม่อย่างนั้น... ฉันจะไม่สนหรอกนะว่าเราเคยร่วมกอดคอกันผ่านมามากแค่ไหน" พิมพ์ยืนนิ่งค้างกลางห้อง ความรู้สึกจุกแล่นริ้วขึ้นมาจนพูดไม่ออก เธอยกมือขึ้นจะอธิบายบางอย่างริมฝีปากขยับคล้ายจะเอ่ยคำสารภาพที่ซ่อนเร้นมานานปี แต่ทว่า— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างใจเย็น แต่มันกลับหนักหน่วงรากับค้อนที่ทุบลงกลางอกของคนทั้งคู่ ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปาก ประตูห้องทำงานที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกด้วยกุญแจสำรองที่ควรจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ถือครอง... ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสีเข้มผู้ลึกลับก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของเรนเย็นเฉียบ "สวัสดีค่ะ คุณนักสืบ... และดูเหมือนว่า 'ลูกสาวคนโปรด' ของฉัน จะทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วสินะคะ" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความลับดำมืดนี้นะคะ!