คำโกหกที่ใจเต้น

นิ้วเรียวของเรนเคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อก ๆ ๆ* เป็นจังหวะเดียวกับความอดทนของเธอที่กำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอตรงหน้าสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ แต่ไม่มีแสงใดจะเจิดจ้าเท่าสายตาคาดคั้นที่เธอกำลังส่งตรงไปยังร่างบางซึ่งนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้หมุนอยู่ฝั่งตรงข้าม พิมพ์เชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย ใบหน้านวลเนียนเรียบสนิทจนเกือบจะเย็นชา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างดื้อรั้น ดวงตากลมโตหลบเลี่ยงไปมองหน้าจอโค้ดโปรแกรมรันตัวเลขยั้วเยี้ย แทนที่จะสบตากับนักสืบสาวที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ "เลิกทำเป็นสนใจบรรทัดโค้ดพวกนั้นแล้วหันมาคุยกันให้รู้เรื่องสักที พิมพ์" เรนเปิดฉากด้วยน้ำเสียงต่ำ ทุบโต๊ะเบา ๆ เพื่อเรียกสติ "ไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสขององค์กร The Syndicate ที่เธอแอบไปดึงมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักเมื่อคืน... มันคืออะไร ทำไมชื่อในฐานข้อมูลถึงมีชื่อของพี่สาวฉันเข้าไปพัวพันด้วย" "มันก็แค่ข้อมูลขยะที่คุณตีความไปเองค่ะ นักสืบเรน" พิมพ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนทนาราวกับกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ ทั้งที่ปลายนิ้วที่ประสานกันอยู่บนตักกำลังจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ระดับฉัน ถ้าจะแฮกข้อมูลระดับนั้นจริง ๆ คงไม่ทิ้งร่องรอยให้คุณมานั่งซักฟอกแบบนี้หรอกนะ มโนเก่งไปหรือเปล่า" "มโนเหรอ?" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ของนักสืบสาวลอยละล่องข้ามโต๊ะไปปะทะกรอบหน้าของแฮกเกอร์สาว "ถ้าฉันมโน แล้วทำไมชีพจรบนคอเธอมันถึงเต้นเร็วจนน่ารำคาญแบบนั้นล่ะ พิมพ์... หันมามองหน้าฉันแล้วตอบคำถามสิ ว่าเธอไปขุดคุ้ยเรื่องนี้ลับหลังฉันทำไม" พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจี้จุด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแต่ยังคงรักษาฟอร์มความซึนเดเระเอาไว้ได้เหนียวแน่น ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองเรนด้วยแววตาแข็งกร้าวที่ซ่อนความหวั่นไหวไว้ไม่มิด "ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่เรื่องของคุณ! เลิกทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลแล้วคิดว่าคนอื่นเขาต้องมารายงานทุกเรื่องได้แล้วค่ะ ฉันจะทำอะไร เจาะระบบไหน มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ได้เดือดร้อนคุณสักหน่อย!" "จะไม่ให้เดือดร้อนได้ยังไงในเมื่อชื่อนั่นคือครอบครัวฉัน!" เรนตวาดกลับ เสียงดังลั่นห้องควบคุมระบบที่เงียบสงบ ความอดทนที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นอารมณ์ดิบที่ปิดไม่มิด มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ขอบพนักเก้าอี้ของพิมพ์แล้วออกแรงหมุนมันเข้ามาหาตัวจนร่างบางแทบจะฝัง9อยู่ในอ้อมกอดของเธอ "เธอกำลังเล่นกับไฟ พิมพ์! และถ้าเธอยังดื้อดึงเก็บความลับนี้ไว้คนเดียว ฉันนี่แหละที่จะเผาไฟใส่เธอก่อนที่องค์กรบ้าๆ นั่นจะทันได้ทำอะไร!" จังหวะนั้นเองที่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันและกัน ดวงตากลมโตของพิมพ์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ปริมาณออกซิเจนในห้องราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่งที่บีบหัวใจจนแทบหยุดเต้น พิมพ์มองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเจ็บปวดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิดของเรน หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเดิม เธอยากจะอ้าปากเถียงต่อด้วยคำพูดเชือดเฉือนเหมือนเคย แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้ง พิมพ์ทำได้เพียงเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงกับความใกล้ชิดที่พอดิบพอดีจนน่ากลัว "ปล่อยนะคะ..." พิมพ์กระซิบเสียงแผ่วเบา ความซึนที่เคยมีเริ่มร้าวรานจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม น้ำเสียงสั่นระริกที่หลุดออกมาฟ้องความรู้สึกข้างในได้ดีกว่าคำแก้ตัวใดๆ "คุณ... เข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ เรน" "กลัวเหรอ?" เรนผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวรดข้างแก้มเนียน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความดุดันและเฉียบคม "กลัวว่าถ้าฉันรู้ความจริงแล้วฉันจะเกลียดเธอ... หรือกลัวว่าฉันจะเป็นอันตรายเพราะความหวังดีงี่เง่าของเธอกันแน่ พิมพ์" "ฉันไม่ได้..." พิมพ์เถียงไม่ออก ดวงตาคู่สวยเริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำใสบางๆ ที่เธอพยายามกะพริบไล่มันกลับไปอย่างสุดความสามารถ "คุณมันคนบื้อ... เรน คุณไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง..." คำพูดตัดพ้อเจือความน้อยใจหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของแฮกเกอร์สาว พิมพ์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความอ่อนแอ แต่เรนไว Thann ไวกว่า นิ้วเรียวเอื้อมไปจับปลายคางของพิมพ์ไว้เบาๆ แล้วบังคับให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ ความเงียบโรยตัวปกคลุมทั่วทั้งห้อง มีเพียงเสียงระบบคอมพิวเตอร์ทำงานและเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นระรัวแข่งกัน เรนไล่สายตามองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเขินอายจนเกินเยียวยา) ปลายจมูกของพวกเธอแทบจะชนกันอยู่แล้วในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความหวานปนขมที่ชวนให้ใจสั่น "ถ้าฉันมันบื้อนัก... ก็พูดออกมาสิ พิมพ์" เรนกระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นจนน่าประหลาด "บอกความจริงกับฉัน... แล้วฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือเธอเด็ดขาด" พิมพ์ชะงักงัน ดวงตาสั่นระริกจ้องมองริมฝีปากของเรนสลับกับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและจริงจัง เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำสารภาพบางอย่างที่เก็บงำไว้ใต้ความซึนมาตลอด *ปัง!* เสียงประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "บอสครับ! แย่แล้ว... ระบบป้องกันรอบนอกถูกเจาะ ลายเซ็นดิจิทัลตรงกับเป้าหมายที่เราตามหา... มันกำลังเดินเข้ามาในตึกนี้แล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความซึนของยัยแฮกเกอร์ปากแข็งกับยัยนักสืบคนสวยคนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!