รอยร้าวที่ยากจะประสาน

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาสีเทาเข้มสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากห้องทำงานรกๆ ของสำนักงานนักสืบเอกชน เรนมองตัวอักษรวิ่งรหัสโค้ดบนหน้าจอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนยังคงทิ้งร่องรอยความชาหนึบไว้ที่ปลายประสาท ความลับที่พิมพ์จงใจซ่อนไว้—ความลับที่โยงใยแฮกเกอร์สาวคนสนิทเข้ากับองค์กรใต้ดินที่เธอตามล่ามาตลอดหกปีเต็ม มันไม่ใช่แค่เรื่องโกหกคำโต แต่มันคือมีดที่กรีดลงกลางใจคนที่ไว้ใจที่สุด "เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือสักที เรน" เสียงหวานแต่เย็นชาของพิมพ์ดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับเสียงนิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังพยายามสร้างกำแพงแก้วกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก "ถ้าเธอฉลาดพอ ก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่มีทางเลือกตั้งแต่วันแรกที่เราก้าวเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้" "ไม่มีทางเลือกเหรอ?" เรนแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเยียบเย็นจนคนฟังต้องชะงัก เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศ แววตาคมกริบของนักสืบสาวเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนโกรธขืน "คำว่า 'ไม่มีทางเลือก' ของเธอมันหมายถึงการโกหกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เรื่องฐานข้อมูลลับ ยันตัวตนที่แท้จริงของเธอกับพวกมันงั้นเหรอ พิมพ์!" พิมพ์หยุดมือที่กำลังพิมพ์โค้ด แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วขณะเดียวเท่านั้นก่อนที่เธอจะกลับมาตีสีหน้านิ่งเรียบตามแบบฉบับของคนปากแข็งที่ซ่อนความรู้สึกไว้ใต้เกราะน้ำแข็ง "ถ้าเธอคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือการหักหลัง เธอก็โง่เต็มทีแล้วล่ะ เรน" พิมพ์เชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตา แม้ว่าริมฝีปากบางเฉียบนั้นจะเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวบางอย่าง "ฉันปกป้องเธอจากเงาที่เธอไม่ทางมองเห็นต่างหาก... แต่ก็นั่นแหละ คนที่เอาแต่เอาหัวพุ่งชนกำแพงอย่างเธอ คงไม่เคยเข้าใจคำว่าเสียสละหรอก" "คำก็เสียสละ สองคำก็เพื่อความปลอดภัยของฉัน!" เรนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้พนักพิงชนกับชั้นหนังสือด้านหลังเสียงดังสนั่น เธอสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวแฮกเกอร์สาวด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายผุกถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "หยุดอ้างเรื่องบ้าๆ นั่นสักทีพิมพ์! สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดไม่ใช่ความจริงที่โหดร้าย แต่มันคือการที่เธอเห็นฉันเป็นคนโง่ที่ถูกหลอกปั่นหัวอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก!" กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูเด็กที่พิมพ์ใช้ประจำลอยแตะจมูก ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ระยะห่างระหว่างพวกเธอตอนนี้ใกล้ชิดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัด เรนมองริมฝีปากที่ชอบพูดจาเชือดเฉือนนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งอยากจะเขย่าตัวให้ตื่นจากความเย็นชานั่น และทั้งอยากจะดึงร่างบางเข้ามาซ่อนไว้ไม่ให้ใครแตะต้อง—ความรู้สึกย้อนแย้งที่บีบหัวใจจนเจ็บแปลบ พิมพ์ช้อนตาขึ้นมอง ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นตามนิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้สถานการณ์จะตกเป็นรอง "ถ้าคิดว่าฉันมันแย่ขนาดนั้น ทำไมไม่หยิบปืนแล้วยิงฉันซะล่ะ เรน? หรือว่า... มือมันสั่นเพราะทำใจไม่ได้กันแน่" คำพูดท้าทายนั้นคมกริบเหมือนใบมีด เรนขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น มือเรียวที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ เธอยื่นมือออกไปคว้าปกเสื้อฮู้ดของพิมพ์แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับอก "เธอคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอพิมพ์..." เรนกระซิบชิดริมหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าว "เธอมันใจร้าย... รู้ทั้งรู้ว่าฉันเหลือเธอเป็นคนสุดท้ายในโลกนี้ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะผลักไสฉันออกไปอยู่ดี" หัวใจของพิมพ์กระตุกวูบ กำแพงน้ำแข็งที่สร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตไหวระริก ปราศจากคำแก้ตัวใดๆ มีเพียงความเงียบงันที่ตอกย้ำรอยร้าวลึกที่ไม่อาจประสานได้ในชั่วข้ามคืน เรนจ้องมองความอ่อนแอที่ฉายชัดในแววตานั้นเป็นครั้งแรก ก่อนจะเป็นฝ่ายคลายมือออกช้าๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับต้องการสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย "เราจบกันแค่นี้เถอะพิมพ์" เรนพูดเสียงเรียบ ปราศจากความประชดประชัน เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง "ไฟล์ข้อมูลทั้งหมด... เธอเอาไปเถอะ ฉันไม่อยากได้มันจากมือคนที่ไว้ใจไม่ได้อีกแล้ว" พูดจบ นักสืบสาวก็หันหลังให้ทันที เตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานเพื่อตัดขาดจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยร่วมสร้างมาด้วยกัน แต่ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตู เสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกอาคารก็ดังสนั่นขึ้น พร้อมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของพิมพ์ที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—ข้อความแจ้งเตือนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางจอพร้อมสัญลักษณ์รูปงูพิษที่เรนคุ้นเคยดี *พวกมันมาถึงเร็วกว่าที่คิด* พิมพ์เบิกตากว้าง หันขวับมองหน้าจอแล้วตะโกนลั่นห้องด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากความเยือกเย็นโดยสิ้นเชิง "เรน! อย่าเปิดประตู!" ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวมาจากทางบันไดหนีไฟ แรงอัดกระแทกบานไม้หนาจนกระเด็นหลุดจากวงกบ เศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ร่างของใครบางคนก้าวผ่านกลุ่มควันหนาทึบเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังกลางหลังของเรนที่ยืนขวางอยู่พอดี! "เรน—หลบไป!" พิมพ์กรีดร้องสุดเสียง ร่างบางพุ่งทะยานจากโต๊ะทำงานเข้าใส่เรนด้วยความเร็วเกินมนุษย์เพื่อบังกระสุนให้ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจร้ายไปพร้อมกับความรักที่เต็มไปด้วยรอยแผลของพวกเธอนะคะ