ลอบเข้างานประมูล

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่ออยู่ตรงหน้าผาก ไม่ได้ทำให้เรนถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม... มุมปากเรียวสวยกลับกระตุกยิ้มหยัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายใส่ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลเบื้องหน้า ที่กำลังล้อมวงเข้ามาในมุมอับสายตาของห้องโถงจัดงานประมูลแอนทีคระดับ V.I.P. "เจอตัวจนได้นะ... ยัยหนูแฮกเกอร์" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมดังขึ้น พร้อมกับนิ้วชี้ที่เตรียมเหนี่ยวไก "อุ๊ย! ขอโทษที พอดีฉันไม่ชอบเล่นซ่อนหากับพวกหมาลอบกัดค่ะ" เรนสวนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาททันควัน ร่างบางขยับตัวบังร่างโปร่งของพิมพ์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจิ้มแท็บเล็ตขนาดพกพาเพื่อเจาะระบบประตูหนีไฟอย่างรวดเร็ว "ปากเก่งนักนะนังตัวแสบ!" ปัง! กระสุนเฉี่ยวหัวไหล่ไปนิดเดียว แรงลมจากการลั่นไกทำเอาเส้นผมของเรนปลิวไหว แต่จังหวะนั้นเอง... มือเรียวเล็กของพิมพ์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเรน กระชากให้พุ่งหลบเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับนิ้วเรียวที่กดรหัสล็อคประตูด้านในจนไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวทึบ "เธอจะบ้าหรือไงยัยเรน! อยากเอาหัวไปให้กระสุนเจาะเล่นหรือไงถึงได้ไปยั่วโมโหไอ้พวกนั้น!" พิมพ์แหวใส่ทันทีที่ประตูปิดสนิท ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อม แววตาคู่สวยที่ปกติจะเยชาและนิ่งสงบ ตอนนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกและ... ความห่วงใยที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้คำพูดร้ายกาจ เรนหัวเราะในลำคอ ขยับเข้าไปประชิดตัวพิมพ์จนแผ่นหลังของอีกฝ่ายชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ทำความสะอาด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ นี้อบอ้าวขึ้นมาอย่างประหลาด "เป็นห่วงฉันเหรอคะ คุณแฮกเกอร์ปากแข็ง?" เรนกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงยั่วเย้าแม้ว่าสถานการณ์ภายนอกจะมีเสียงฝีเท้าวิ่งพลุกพล่านและเสียงทุบประตูดังโครมคราม "ใคร เป็น ห่วง เธอ! ฝันไปเถอะ!" พิมพ์หน้าแดงก่ำ ผลักอกเรนออกเบาๆ แต่เรนกลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้กับชั้นวาง ปลดปล่อยสายตาเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาพิมพ์ต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความใจสั่น "ฉันแค่กลัวว่าถ้าเธอตายไป ใครจะช่วยฉันถอดรหัสไฟล์ลับขององค์กรนั่นล่ะ... หน้าที่การงานฉันจะพังเพราะความบุ่มบ่ามของเธอไม่ได้หรอกนะ!" "ปากแข็งตลอด..." เรนยิ้มละมุนขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาจริงจังเมื่อเสียงทุบประตูด้านนอกเริ่มเบาลง และเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนในงานประมูลดังลอดเข้ามา งานประมูลชิ้นเอก... หน้ากากเงินโบราณที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว "เลิกเถียงกันได้แล้วค่ะคนสวย งานหลักของเรากำลังจะเริ่ม" เรนปล่อยมือจากข้อมือพิมพ์ หยิบหน้ากากแฟนตาซีสีดำขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง "จำแผนที่เราตกลงกันได้ใช่ไหม?" พิมพ์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกตามแบบฉบับโปรแกรมเมอร์สาวมืออาชีพ เธอสวมหน้ากากแบบเดียวกัน พร้อมกับส่งอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วเข้าหูให้เรน "ระบบกล้องวงจรปิดในห้องโถงใหญ่ ฉันบล็อกสัญญาณไว้ได้แค่สามนาที... ถ้าเกินกว่านั้น แผนล่ม และเราจะกลายเป็นเป้านิ่งให้พวกมันสาดกระสุนใส่จนพรุนแน่" "สามนาทีก็เกินพอสำหรับนักสืบมือหนึ่งอย่างฉันแล้วค่ะ" คลิック! ประตูห้องเก็บของถูกเปิดออกอีกครั้ง ความหรูหราอลังการของห้องจัดประมูลระดับไฮโซปรากฏสู่สายตา แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับ ผู้คนในชุดราตรีและสูทสากลราคาแพงกำลังนั่งจิบแชมเปญพูดคุยกันอย่างรื่นรมย์ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า... มีเสือสองตัวกำลังแฝงตัวเข้ามาในฝูงแกะเพื่อรอจังหวะขยبرเป้าหมาย เรนเดินแทรกตัวผ่านกลุ่มนักธุรกิจกระเป๋าหนัก พรางตัวกลมกลืนไปกับบรรยากาศ ขณะที่พิมพ์เดินตามหลังมาติดๆ คอยสแกนหาคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ของผู้ต้องสงสัยเป้าหมายจากแท็บเล็ตในมือ "เจอแล้ว..." เสียงหวานใสกระซิบผ่านบลูทูธ "เป้าหมายนั่งอยู่โต๊ะ VIP ชั้นลอยด้านซ้าย... คนที่ใส่สูทปักลายงูสีทองนั่นแหละ นายทุนใหญ่เบื้องหลังการฟอกเงินขององค์กร" เรนเงยหน้าขึ้นมองตาม พลันดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าด้านข้างของผู้ชายคนนั้นชัดเจน... รอยแผลเป็นรูปตัวเอสที่หลังใบหู! หัวใจของเรนกระตุกวาบ ภาพเหตุการณ์ในคืนวันที่พ่อแม่ของเธอถูกฆาตกรรมอย่างไร้ความปรานีผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพสלੋว์โมชัน ผู้ชายคนนี้... คือคนคนเดียวกับที่เธอตามล่ามาตลอดห้าปีเต็ม! "เรน... ตั้งสติ!" เสียงของพิมพ์ดังขึ้นเตือนสติในหู เมื่อเห็นเรนกำหมัดแน่นจนตัวสั่นเทา "อย่าเพิ่งวูบอารมณ์พาไป เป้าหมายมีบอดี้การ์ดไม่ต่ำกว่าสิบคน ถ้าเธอพุ่งเข้าไปตอนนี้ เราจบเห่แน่!" "ฉันรอวันนี้มาห้าปีแล้วนะพิมพ์..." เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความแค้นที่อัดแน่น "ถ้าเธอตายตอนนี้ ความแค้นของเธอก็จะตายไปพร้อมกับศพของเธอด้วย!" พิมพ์เอ่ยเสียงเฉียบขาด แต่มือเรียวกลับเอื้อมมาคว้ามือเย็นเฉียบของเรนมากุมไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่น เรนสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองดวงตาคู่สวยของพิมพ์ที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและจริงจัง... ไม่มีร่องรอยความซึนเดเระเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่บริสุทธิ์ที่สุดที่ส่งผ่านมาทางสัมผัส "เชื่อฉัน..." พิมพ์กระซิบแผ่วเบา "เราจะกระชากหน้ากากมันไปด้วยกัน... ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ ยัยตัวแสบ" เรนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา พยักหน้ารับช้าๆ "ตกลงค่ะ... งั้นเรามาเริ่มเกมแมวไล่จับหนูกันเถอะ" ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังบันไดวนที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นลอย VIP อย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า... แสงไฟสปอตไลท์ในงานที่ควรจะสว่างไสว กลับหรี่แสงลงกะทันหันจนมืดสลัว ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบงัดลงผิดปกติ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น ทำเอาเรนและพิมพ์ต้องชะงักกึกพร้อมกัน เรนหันขวับกลับไปมองที่ต้นเสียงด้วยความตกใจ ที่เชิงบันได... ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาดำ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก และดวงตาคู่คมกริบที่จ้องตรงมายังเรนคู่นั้น... เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของฉันนะ... นักสืบคนสวย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ