ข้อตกลงที่ไม่มีสัญญา

กลิ่นอายความอับชื้นของคราบฝุ่นและสารเคมีทำความสะอาดราคาถูกไม่ได้รบกวนจมูกของเรนเท่ากับสายตาดุๆ ที่กำลังจ้องมองเธอราวกับเธอเป็นไวรัสสายพันธุ์ใหม่ที่เพิ่งหลุดรอดเข้ามาในห้องเซิร์ฟเวอร์ปลอดเชื้อ พิมพ์ยืนกอดอกแน่น เสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งขยับตามจังหวะการหายใจที่กระแทกกระทั้นเล็กน้อย แผ่นหลังบางแนบติดกับชั้นวางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ราคาแพงราวกับจะสร้างกำแพงมนุษย์กั้นขวางอาณาเขตส่วนตัว "เชิญสำรวจตามสบายเลยค่ะท่านนักสืบผู้ยิ่งใหญ่ จะรื้อค้นซอกหลืบไหนให้พังเล่นเชิญตามใจชอบ แต่อย่าลืมนะว่าถ้าสาย LAN เส้นไหนหลุด ฉันจะจับคุณมัดแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่สนว่าข้างล่างจะเป็นพื้นปูนซีเมนต์หรือกองขยะ" น้ำเสียงราบเรียบที่เจือรอยเย้ยหยันนิดๆ นั้นไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เจ้าของร่างเพรียวในชุดแจ็กเก็ตหนังสีเข้มเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิดหน่อย ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองไปรอบห้องลับขนาดกะทัดรัดที่ถูกดัดแปลงมาจากห้องเก็บของใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอสะท้อนลงบนใบหน้าเรียวคมของแฮกเกอร์สาว ทำให้พิมพ์ดูเหมือนภูตสาวในโลกไซเบอร์ที่พร้อมจะแว้งกัดทุกคนที่ล้ำเส้นเข้ามา "ปากร้ายแบบนี้ ระวังคานทองจะถามหานะคะคุณโปรแกรมเมอร์" เรนหยอดคำเย้าแหย่พลางเดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้าไปใกล้ร่างที่ยืนขวางอยู่ "อีกอย่าง... ห้องแคบๆ อับๆ แบบนี้ ต่อให้คุณอยากโยนฉันออกไปจริง คุณก็ไม่มีแรงพอจะแบกฉันไหวหรอกค่ะ เชื่อสิ" "ถอยไปนะ! อย่าเข้ามาใกล้เกินระยะปลอดภัยของฉัน" พิมพ์ขยับถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเมื่อเรนก้าวเข้ามาประชิดในระยะที่ใกล้เกินความจำเป็น ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แก้มเนียนใสมีร่องรอยสีเรื่อจางๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงจากหน้าจอหรือเพราะความหงุดหงิดที่ถูกต้อนจนมุมกันแน่ เรนหยุดยืนห่างจากร่างของอีกฝ่ายเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายวานิลลาผสมกลิ่นกระดาษหนังสือเก่าลอยแตะจมูก ท่ามกลางเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ดังหึ่งๆ อยู่เบื้องหลัง บรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่สั่นไหวแปลกๆ ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าการตัดสินใจพาเรนเข้ามาซ่อนตัวและใช้ห้องลับแห่งนี้เป็นฐานปฏิบัติการชั่วคราวเพื่อแกะรอยองค์กรเบื้องหลัง คือการเอาตัวเข้าไปผูกติดกับอันตรายระดับพรีเมียม แต่นอกจากที่นี่แล้ว... เรนก็ไม่มีที่อื่นให้อีกแล้ว และพิมพ์ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าลึกๆ ในใจ เธอกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายลับไปจากเรดาร์ของเธอจริงๆ "ฉันไม่ได้จะมาทำลายข้าวของของคุณหรอกน่า พิมพ์" เรนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้น ดวงตาส่อแววอ่อนลงชั่วขณะเมื่อนึกถึงเบาะแสชิ้นล่าสุดที่เพิ่งได้มา "ที่ฉันยอมมาเหยียบถ้ำแมงมุมของคุณ ก็เพราะเราสองคนไม่มีทางเลือกอื่น... หรือคุณอยากจะบอกฉันว่าคุณอยากเก็บความลับเรื่องคดีนั้นไว้ลุยเดี่ยวคนเดียวจนตัวตายล่ะ?" พิมพ์เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนอย่างไม่สบอารมณ์ มือเรียวปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างแรง "ใครบอกว่าฉันอยากลุยเดี่ยว แค่รำคาญเสียงบ่นของคุณต่างหาก... เอาล่ะ ในเมื่อตัดสินใจจะใช้ที่นี่เป็นฐานบัญชาการร่วมกันแล้ว ก็ฟังข้อตกลงของฉันให้ดี" แฮกเกอร์สาวชูนิ้วขึ้นมาทีละข้อ น้ำเสียงจริงจังแบบที่ใช้เวลาเขียนโค้ดโปรแกรม "หนึ่ง ห้ามแตะต้องกาแฟกระป๋องในตู้เย็นของฉัน สอง ห้ามสูบบุหรี่ในรัศมีสามเมตรจากเซิร์ฟเวอร์ และสาม... ห้ามมองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้นเด็ดขาด!" เรนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับข้อตกลงข้อสุดท้ายที่ฟังดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย "สายตาแบบไหนล่ะคะ หืม? สายตาที่ฟ้องว่าฉันกำลังเอ็นดูคนปากไม่ตรงกับใจหรือเปล่า?" "เรน!" พิมพ์ถลึงตาใส่หน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้เต็มเปี่ยม มือบางเอื้อมหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ถอยออกไป แต่เรนกลับเร็วกว่าคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ได้ทัน ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดกุมข้อมือของพิมพ์เอาไว้หลวมๆ แรงสัมผัสที่ส่งผ่านผิวเนื้อทำให้ห้องใต้ดินที่เคยเย็นเยียบกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน จังหวะที่ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าไปใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักก็ดัง "ปี๊บ!" แหลมยาวขึ้นมาทำลายความเงียบ พิมพ์สะดุ้งสุดตัวรีบดึงมือกลับแล้วหันขวับไปมองหน้าจอสีดำที่ตอนนี้ปรากฏข้อความตัวอักษรวิ่งรัวเป็นภาษาโค้ดประหลาด รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของนักสืบสาวเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาคมกริบท Icy ที่ฉายความตึงเครียดออกมาเมื่อเห็นชุดข้อมูลที่กำลังดาวน์โหลดเข้ามา "พิมพ์... นั่นมันอะไร?" เรนเอ่ยถามเสียงกระซิบเมื่อก้มลงมองหน้าจอ พิมพ์ไม่ตอบทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นที่อยู่ IP ของผู้ส่งสัญญาณที่พยายามเจาะเข้าระบบป้องกันของเธอ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบโต้อย่างรวดเร็วราวกับเล่นเปียโนเพลงโหมโรงแห่งความตาย ก่อนที่หน้าจอจะตัดภาพแสดงพิกัดแผนที่ดาวเทียมแบบเรียลไทม์ จุดสีแดงกะพริบถี่ๆ อยู่บนดาดฟ้าตึกร้างห่างจากจุดที่พวกเธอยืนอยู่ไม่ถึงสองกิโลเมตร พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งตรงเข้ามาในระบบส่วนตัวของเธอ *'ยินดีต้อนรับสู่เกมล่าเหยื่อ... เรน และเด็กน้อยผู้ช่วยแฮกเกอร์ของเธอ ตอนนี้พวกเราอยู่ใกล้กว่าที่เธอคิดแล้วนะ'* เรนหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่าพวกมันไม่ได้แค่ตามหาตัวเธอ แต่พวกมันรู้ที่กบดานแห่งนี้ตั้งนานแล้ว พิมพ์หันขวับมามองสบตากับเรน แววตาตื่นตระหนกฉายชัดเป็นครั้งแรกก่อนที่ไฟนีออนทั่วทั้งห้องใต้ดินจะดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดและเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังก้าวลงมาตามบันไดไม้เก่าแก่ด้านนอก... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังไต่ระดับความเดือดในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - โรสแมรี่พิษ