รหัสลับในไฟล์ที่ถูกลบ

“ถ้าตัวเลขชุดนี้ถอดรหัสไม่ได้ภายในสามนาที ฉันจะถือว่าเธอเก่งแต่ปาก... ยัยแฮกเกอร์ตกอับ” เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันของเรนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกันแสง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดและไอความเครียดที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ นิ้วเรียวของนักสืบสาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้นชิด ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พ่วงต่อกันถึงสามจอ พิมพ์ชะงักมือที่กำลังรัวนิ้วบนคีย์บอร์ด แววตาภายใต้กรอบแว่นตากลมโตตวัดกลับมามองคนพูดอย่างเอาเรื่อง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะแค่นမ်းเสียงในลำคอด้วยความหมั่นไส้ “หุบปากไปเลยนะยัยนักสืบสมองนิ่ม ถ้าไม่มีฉันป่านนี้คุณคงนั่งโง่โดนตำรวจท้องที่ลากตัวไปข้อหาบุกรุกบ้านเหยื่อไปแล้ว” พิมพ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงด้วยความถือดีสมเป็นอัจฉริยะไอที “แล้วก็เลิกยืนค้ำหัวแล้วถอยไปไกลๆ ซะ กลิ่นน้ำหอมราคาถูกของคุณมันรบกวนสมาธิฉัน” “ราคาถูกบ้านเธอสิ! นี่มันน้ำหอมแบรนด์เนมนำเข้านะยะ!” เรนแหวใส่ทันที หน้าตาตื่นด้วยความไม่ยอมคน ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะสิงร่างอีกฝ่าย “เลิกเถียงแล้วแหกตาดูจอซะที ข้อมูลในฮาร์ดไดรฟ์ของเหยื่อที่เธอขโมยมาได้ มันมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ทำไมระบบถึงล็อกแน่นหนาขนาดนี้” พิมพ์กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา แต่ลึกๆ แล้วหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อใบหน้าสวยเฉี่ยวของเรนขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายจริงๆ อย่างที่เจ้าตัวปากว่า เธอรีบเบือนสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งด้วยความเร็วดุจพายุ หน้าจอสีดำสนิทที่มีตัววิ่งโค้ดสีเขียวปรากฏขึ้นรัวๆ จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นหน้าต่างสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนเตลิดเปิดเปิง *“Warning: Access Granted. Decrypting file... 10%... 50%... 100%.”* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ... พิมพ์หยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดที่ถูกซ่อนไว้ในชั้นใต้สุดของไดร์ฟถูกเปิดออก เธอกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เรนสังเกตเห็นความผิดปกติที่ฉายชัดบนใบหน้าเรียบเฉยของแฮกเกอร์สาว สัญชาตญาณนักสืบกรีดร้องเตือนภัยทันที มือเรียวคว้าไหล่บางของพิมพ์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว “เจออะไร พิมพ์?” เรนถามเสียงเครียด น้ำเสียงปราศจากความกวนประสาทเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง พิมพ์ไม่ตอบทันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวเลื่อนเมาส์คลิกเปิดไฟล์วิดีโอที่ถูกแนบมากับเอกสารข้อความนั้น ภาพบนจอฉายภาพห้องทำงานหรูหราแห่งหนึ่ง แสงไฟสลัว และร่างของเหยื่อผู้ล่วงลับกำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ก่อนที่ภาพจะปรากฏเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในเฟรม เงาร่างนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทและหน้ากากอนามัยอำพรางใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เรนและพิมพ์แทบหยุดหายใจพร้อมกัน คือรอยสักรูป ‘ดอกโรสแมรี่สีดำ’ ที่ปรากฏขึ้นบริเวณข้อมือของบุคคลปริศนาคนนั้น ขณะที่กำลังยื่นเอกสารบางอย่างให้เหยื่อเซ็นก่อนจะเหนี่ยวไกปืนปลิดชีพอย่างเลือดเย็น “นั่นมัน...” เรนพึมพำออกมาเบาหวิว ความทรงจำอันเจ็บปวดจากคดีในอดีตที่ฝังใจพรั่งพรูขึ้นมาในหัว ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำที่กลางอก พิมพ์หันขวับมามองหน้าเรน สีหน้าของแฮกเกอร์สาวซีดเผือกไม่แพ้กัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริกเมื่อตระหนักว่าข้อมูลที่พวกเธอกำลังไขรหัส ไม่ได้เป็นแค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงโดยตรงกับองค์กรเบื้องหลังที่พรากครอบครัวของเรนไปเมื่อหลายปีก่อน—และเป็นองค์กรเดียวกับที่เคยทำลายชีวิตวัยเด็กของเธอเอง “เรน... ไดร์ฟนี้ไม่ได้ถูกเข้ารหัสเพื่อป้องกันตำรวจ” พิมพ์เอ่ยเสียงสั่น ระdับความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ “แต่มันถูกตั้งค่าไว้เป็น... ‘กับดักล่อเหยื่อ’” สิ้นคำพูดของพิมพ์ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นลั่นห้อง ไฟสำรองฉุกเฉินกะพริบวับแวม หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกจอรีเซ็ตตัวเองกลายเป็นข้อความวิ่งรัวเป็นภาษาโค้ดที่พวกเธอไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับเสียงระบบนับถอยหลังดังขึ้นจากลำโพง *“Self-destruction sequence initiated. 10... 9... 8...”* “เวรเอ๊ย!” พิมพ์สบถลั่น พยายามกดคีย์บอร์ดเพื่อหยุดระบบทำลายตัวเอง แต่ทุกปุ่มถูกบล็อกสนิท ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เรนไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งสิ้น ร่างเพรียวพุ่งเข้าชนเก้าอี้ที่พิมพ์นั่งอยู่เต็มแรงจนทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นห้อง หลบวิถีแสงเลเซอร์สีแดงที่พุ่งทะลุผ่านผนังเข้ามาตัดผ่านโต๊ะทำงานจนขาดเป็นสองท่อนในพริบตาเดียว! ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ... เรนทาบตัวคร่อมทับร่างของพิมพ์ไว้ใต้ร่างเพื่อปกป้องไม่ให้เศษซากปูนหล่นใส่ หน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำระสายไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนแทบหลอมละลาย พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนตื่นตระหนก ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูเมื่อรู้ว่าตอนนี้พวกเธอกำลังอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมและแนบชิดกันมากแค่ไหน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายปนระเบิดอารมณ์ “อะ...ไอ้นักสืบ... ลุกออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ!” พิมพ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักไหล่เรนออก แต่แรงอัดกระแทกเมื่อครู่ทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะขยับ เรนไม่ยอมขยับไปไหน ใบหน้าสวยเฉี่ยวอยู่ห่างจากปลายจมูกของคนใต้ร่างเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตคู่คมจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงด้วยความรั้นอย่างเผลอไผล ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีEรวนขึ้นมาในอกท่ามกลางสถานการณ์ที่เฉียดตาย “เงียบก่อนน่า... ยัยปากแข็ง” เรนกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้าอย่างลืมตัว ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาหยุดที่ริมฝีปากที่ยังคงขยับบ่นอุบอิบไม่หยุด “นี่คุณ—อุ๊บ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเรนก้มลงปิดริมฝีปากที่เอาแต่เถียงนั้นด้วยริมฝีปากของตัวเองอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด! พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความนุ่มนวลและไออุ่นที่ถ่ายทอดมาจากริมฝีปากของนักสืบสาวทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของแฮกเกอร์สายซึนเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธ ความกลัว และความตื่นตระหนกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนที่พิมพ์จะทันได้ตั้งสติและผลักอีกฝ่ายออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับเสียงระเบิดตูמשใหญ่ที่แผดเผาประตูเหล็กหนาจนพังทลายลงมาเป็นจุล! ควันไฟหนาทึบพวยพุ่งเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมอาวุธปืนครบมือ และตรงกลางกลุ่มนั้น... ร่างของชายสวมหน้ากากที่พวกเธอเพิ่งเห็นในวิดีโอ ก็ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปกับคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - โรสแมรี่พิษ*