แผนซ้อนแผน

กลิ่นไอจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและกระดาษเอกสารเก่าๆ ในห้องเก็บแฟ้มประวัติคดีอาชญากรรมชั้นใต้ดิน ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง โลกที่ความยุติธรรมถูกดองเค็มไว้ใต้ชั้นฝุ่นหนา รินรดายืนนิ่งอยู่หลังตู้เก็บเอกสารเหล็กสีทึบ ปลายเรียวของนิ้วมือสัมผัสสันแฟ้มคดีหมายเลข 407 แฟ้มที่ระบุชื่อบิดาของเธอในฐานะผู้ต้องหาคดีทุจริตเมื่อสิบปีก่อน—คดีที่เธอใช้ทั้งชีวิตเพื่อล้างมลทิน แว่นตากลมบางสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบเบาๆ จากเพดาน หลอดไฟดวงนั้นใกล้จะหมดอายุเต็มที เช่นเดียวกับความอดทนของเธอที่เดินทางมาถึงขีดจำกัด "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คุณหมอ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าเป็นใคร คีรินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับทว่ายับยู่ยี่ด้วยความเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินว่าเหยื่อกับพราน ใครกันแน่ที่กำลังเดินเข้าสู่กับดัก รินรดาค่อยๆ หันกลับมา เธอยังคงรักษาความเยือกเย็นภายใต้เสื้อกาวน์สีขาว สะท้อนบุคลิกของจิตแพทย์นิติเวชผู้คุ้นเคยกับการชำแหละจิตใจมนุษย์ "ไฟบางดวงไม่ได้มีไว้เผาทำลายครับ, คุณคีริน... แต่อาจมีไว้เพื่อเผาผลาญความมืดให้สิ้นซากต่างหาก" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เคลือบความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ "คุณคิดจริงๆ หรือว่าเหยื่อล่อที่คุณวางไว้ที่ชั้นสามจะดึง ‘มัน’ ออกมาจากรูกลวงได้? คนระดับนั้นไม่เดินเข้ามาในกับดักโง่ๆ ที่เด็กฝึกงานยังมองออกหรอกนะ" "ถ้ามันเป็นกับดักที่ธรรมดา เขาคงไม่สนใจ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่อ่านยากของอีกฝ่าย "แต่ถ้าเหยื่อล่อชิ้นนั้นคือ ‘ข้อมูลลับ’ ที่จะทำลายล้างเครือข่ายฟอกเงินทั้งหมดของมันล่ะ? ความโลภมักทำให้คนฉลาดทำเรื่องโง่ๆ เสมอ... คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือครับ?" บทสนทนาหยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือ ทว่าแรงกดดันทางจิตวิทยากลับพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก คีรินขยับเข้าไปประชิด กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงโชยแตะจมูก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย, รินรดา" คีรินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ไร้ซึ่งความเย้ยหยัน เหลือเพียงความจริงจังที่หนักอึ้ง "ถ้าเกมนี้พลาด คุณไม่ได้แค่เสียชื่อเสียง... แต่อาจไม่มีลมหายใจกลับไปยืนมองแสงอาทิตย์บนดินอีก" "ผมไม่มีอะไรจะเสียตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้วครับ" เธอตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย "แต่ถ้าคุณกลัวว่าแผนนี้จะพัง... ทำไมไม่ลองถามตัวเองดูล่ะครับว่า ทำไมคุณถึงต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ผมอยู่เรื่อย?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนพื้นที่เปราะบางที่สุดในใจของมาเฟียหนุ่ม คีรินชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มนวล แต่แล้วเขาก็ชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ ราวกับตระหนักถึงสถานะและเส้นแบ่งบางๆ ที่พวกเขากำลังยืนอยู่ "เพราะเราอยู่ในเรือลำเดียวกัน... และผมเกลียดการจมน้ำไปพร้อมกับคนโง่" คีรินเลือกใช้คำพูดที่ถอยร่นระยะห่าง ทว่าแววตากลับบอกเล่าอีกเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจน ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnวาจาใดเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง "ติ๊ด" เบาๆ จากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานตัวเล็กมุมห้อง หน้าจอแสดงผลจากกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้บริเวณโถงทางเดินชั้นสาม ปรากฏภาพเงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท สวมหมวกแก๊ปปีกกางอำพรางใบหน้า กำลังก้าวเท้าเดินตรงไปยังห้องทำงานของเธออย่างเงียบเชียบ ราวกับนักล่าที่กำลังเดินตามรอยเท้าเหยื่อที่จงใจทิ้งไว้ รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าจอ หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตัว "มาแล้ว..." คีรินไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ทันท่วงที แรงบิดกระชับแน่นบ่งบอกถึงความเร่งรีบ "แผนของคุณเริ่มขึ้นแล้ว... แต่จำไว้ว่า ตอนจบของเกมนี้ จะไม่ใช่แบบที่คุณเขียนไว้ในกระดาษแน่นอน" ทั้งสองคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด คีรินดันตัวรินรดาให้เข้าไปหลบอยู่หลังตู้เหล็กทึบขนาดใหญ่ ขณะที่ตัวเขายืนบังรัศมีสายตาพร้อมกับดึงอาวุธประจำกายออกมาจากสายคาดเอวอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูห้องเก็บแฟ้มทีละนิด เสียงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ *ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างใจเย็น ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกด้วยมือปริศนาในถุงมือหนังสีดำ รินรดากลั้นหายใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเงาร่างสูงโปร่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในความมืด พร้อมกับแสงสะท้อนจากปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่ส่องประกายวาววับรับกับแสงไฟนีออนกะพริบ ทว่า ทันทีที่ผู้บุกรุกก้าวเข้ามาพ้นเงาประตู ร่างนั้นกลับหยุดชะงัก พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำๆ ที่ดังลอดออกมาจากใต้หมวกแก๊ป "คิดว่าฉันโง่ขนาดเดินเข้ามารับกระสุนตามที่คุณจัดฉากไว้จริงๆ หรือครับ... คุณหมอ?" ร่างปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก—ใบหน้าของคนที่รินรดาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา