บทสนทนาที่เชือดเฉือน

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศในห้องรับรองส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ลอยฟ้า ทำให้อากาศรอบตัวรินรดาราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก เธอนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาเข้ม สายตาสีเข้มคมกริบจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดประณีตผู้กำลังรินชาจีนร้อนๆ ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ไม่มีคำทักทาย ไม่มีพิธีรีตอง "คุณหมอเป็นคนประเภทที่ชอบมองหาความจริงในซากปรักหักพัง... น่าเสียดายที่บางซากปรักหักพัง ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนฉลาดอย่างคุณเดินเข้าไปติดกับดักตั้งแต่ก้าวแรก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว รอยยิ้มที่มุมปากของชายผู้นั้นไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่ราวกับสัตว์ล่าเหงื่อผู้เจนจัด รินรดานิ่งเงียบ หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่ภายนอกเธอยังคงรักษาสีหน้าเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างไร้ที่ติ เสื้อกาวน์สีขาวที่เธอสวมมาแม้จะถูกถอดพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ แต่วิญญาณของนักนิติเวชผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักฐานยังคงค้ำจุนสติของเธอไว้อย่างเหนียวแน่น "คุณไม่ได้เรียกฉันมาเพื่อพูดเรื่องปรัชญาชีวิตหรอกกระมังครับ... หรือควรเรียกว่า คุณวิวัฒน์?" รินรดากล่าวชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร ชายผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหน้าชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชาเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคู่คมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นงานศิลปะชิ้นเอกที่เขากำลังจะครอบครอง "สมandกับที่เป็นลูกสาวของนายแพทย์ภาคิน ความนิ่งและสายตานั่น... ถอดแบบออกมาไม่มีผิดเพี้ยน น่าเสียดายจริงๆ ที่คุณพ่อของคุณไม่ได้อยู่ดูความพินาศของตระกูลตัวเองในวันที่หลักฐานชิ้นสุดท้ายถูกทำลาย" วิวัฒน์วางถ้วยแบล็กทีลงกระทบจานรองเสียงดังชัดเจนในความเงียบ คำพูดนั้นสะท้อนก้องในโสตประสาท รินรดารู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มพุ่งเข้าทิ่มแทงหัวใจ แต่มือเรียวบางทั้งสองข้างที่ประสานกันไว้บนตักกลับจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอกัดกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่าน การแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้บงการรายนี้เท่ากับการฆ่าตัวตาย "คุณรู้เรื่องของพ่อฉันดีแค่ไหน... หรือคุณคือคนที่จัดฉากทุกอย่างเมื่อสิบหี่ปีก่อนกันแน่" รินรดาถามกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยในตอนท้าย แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่พยายามเจาะลึกเข้าไปในจิตใต้สำนึกของอีกฝ่าย วิวัฒน์ยิ้มเยาะ เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับสถานการณ์อันตึงเครียดนี้เป็นเพียงฉากหนึ่งในละครเวทีที่เขาเป็นผู้กำกับ "จัดฉากหรือ? ช่างเป็นคำพูดที่โรแมนติกเสียจริง คุณหมอ... โลกของธุรกิจสีเทาและอำนาจมืด มันไม่ได้มีความซับซ้อนขนาดนั้นหรอกครับ มันก็แค่เรื่องของคนที่ 'มีประโยชน์' กับคนที่มี 'อำนาจมากกว่า' พ่อของคุณเป็นคนเก่ง รักความยุติธรรม แต่ความยุติธรรมแบบนั้นกินไม่ได้ และที่สำคัญ... มันขัดขวางผลประโยชน์มหาศาลของคนที่อยู่เบื้องหลังเงาของฉัน" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองด้านหลังก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิท คีรินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ดุดัน และแววตาที่เต็มไปด้วยประกายอันตราย นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองวิวัฒน์และรินรดาก่อนจะหยุดอยู่ที่แพทย์สาว ชั่วขณะหนึ่ง... ความกังวลเจือความห่วงใยฉายชัดขึ้นในแววตาของเขา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามสัญชาตญาณของนักล่า "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะการรำลึกความหลังสินะครับ คุณอา" คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำกังวานและทรงพลังจนทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที วิวัฒน์หันไปมองหลานชายแท้ๆ (หรือในมุมมองของเกมอำนาจคือ หมากตัวสำคัญที่เขาพยายามควบคุม) รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นอีกครั้ง "แกมาได้จังหวะพอดี คีริน... แกจะได้เห็นกับตาว่า ผู้หญิงคนที่แกพยายามปกป้องนักหนา แท้จริงแล้วเป็นแค่หุ่นเชิดที่เดินเข้ามารับความซวยแทนคนในอดีตเท่านั้น" วิวัฒน์เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาจากใต้โต๊ะ "เอกสารชิ้นนี้ คือสิ่งที่พ่อของรินรดาลักลอบเก็บไว้ก่อนตาย มันคือบัญชีลับที่ระบุชื่อของทุกคนที่ร่วมมือกันทำลายล้างครอบครัวของแกเองด้วยซ้ำ... คีริน" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเอกสารชิ้นนี้หลงเหลืออยู่ เธอหันไปมองคีริน ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ร่างกายของเขาสั่นเกร็งเล็กน้อย นัยน์ตาที่เคยว่างเปล่ากลับไหววับด้วยความทรงจำบางส่วนที่กำลังปะทุขึ้นในหัวสมอง อาการสูญเสียความจำบางช่วงที่เขาเผชิญมาตลอดหลายปี เหมือนถูกกระชากด้วยแรงสั่นสะเทือนจากคำพูดของวิวัฒน์ "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องเขม็งไปยังอาของตน "แกจำไม่ได้หรอก คีริน... เพราะคืนนั้น ฉันเป็นคนลบความทรงจำส่วนที่เจ็บปวดที่สุดของแกออกไปเอง ด้วยยาระงับประสาทชั้นดีและการสะกดจิตที่สมบูรณ์แบบ" วิวัฒน์หัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า "แต่เอกสารในมือฉันนี่ต่างหาก คือความจริง... ความจริงที่บอกว่า พ่อของรินรดาไม่ได้ถูกใส่ร้ายโดยคนอื่น แต่เขาคือคนที่ 'ทรยศ' กลุ่มของเราก่อน เพื่อเอาตัวรอด!" "ไม่จริง!" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา "พ่อฉันไม่มีทางทำแบบนั้น! คุณโกหก!" "จะโกหกหรือไม่ คุณหมอ... ลองเปิดดูหลักฐานชิ้นนี้ด้วยตาตัวเองสลายสิครับ" วิวัฒน์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า เสียงกระดาษหนาๆ กระทบพื้นผิวดังสะท้อนก้อง คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา มือหนาเอื้อมไปแตะที่แขนเรียวของเธอเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนให้เธอยับยั้งชั่งใจ แม้สัมผัสคู่นั้นจะแฝงความอบอุ่นที่ช่วยดึงสติเธอให้กลับมา แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนและร่องรอยของพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ รินรดาก้มมองแฟ้มเอกสารที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นกระดาษแผ่นแรกที่มีลายมือคุ้นตา ลายมือของพ่อเธอเอง... ลายมือที่เธอยืนยันได้ว่าเป็นของจริง ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปพลิกกระดาษแผ่นถัดไปเพื่อพิสูจน์ความจริงทั้งหมด แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงรอบด้านก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดสนิทเข้าปกคลุมห้องรับรองทันที เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังเร่งรีบวิ่งเข้ามาใกล้ประตูกระจกเบื้องนอก คีรินดึงตัวรินรดาเข้าหาอ้อมอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักอาวุธปืนพกเก็บเสียงออกจากเสื้อสูทด้วยความว่องไว สายตาดุดันกราดมองความมืดเบื้องหน้า "ระวังตัว..." คีรินกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงต่ำตึงเครียด "มีคนต้องการเก็บพวกเราทั้งคู่ ก่อนที่ความลับในแฟ้มนั้นจะถูกเปิดอ่าน" วิวัฒน์ที่ควรจะนั่งอยู่หัวโต๊ะ กลับหายตัวไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงและ... เสียงฝีเท้าที่หยุดนิ่งอยู่หน้าประตูก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างช้าๆ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา