กับดักลวง

เสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบจากเบื้องหลัง เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงกระสุนนัดแรก ความเงียบงันของผืนป่าดิบชื้นในยามวิกาลไม่ได้มอบความสงบ หากแต่มันทำหน้าที่เป็นอุโมงค์สะท้อนเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่กำลังไล่ล่าพวกเขาราวกับฝูงสุนัขล่าเนื้อ "หมอบลง" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความมืด คีรินดึงข้อมือของรินรดาให้ทรตัวลงต่ำแนบไปกับรากไม้ใหญ่ที่ปูดโปนขึ้นมาจากผืนดิน กลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นคาวสนิมจางๆ จากบาดแผลที่หัวไหล่ของชายหนุ่มลอยคละคลุ้งปะปนไปกับไอหมอก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอยังคงรักษาความเยือกเย็นตามสัญชาตญาณของจิตแพทย์นิติเวช แม้ว่าชีพจรในอกจะเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครงก็ตาม "พวกมันไม่ได้มาแค่จับกุม..." รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิว ชิดริมหูของเขา ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเพ่งมองผ่านความมืดไปยังเงาสลัวของพุ่มไม้เบื้องหน้า "ร่องรอยการยิงปืนเมื่อครู่... มันคือกระสุนจริง และวิถีกระสุนมุ่งหวังเอาชีวิต" "ผมบอกคุณแล้วว่าเกมนี้ไม่มีกฎหมาย" คีรินหันมาสบตาเธอ นัยน์ตาคมกริบทอประกายดุดันแต่นิ่งสนิท มือหนาข้างหนึ่งปลดเซฟปืนพกสั้นในมืออย่างเงียบเชียบ "ความยุติธรรมที่คุณตามหาในแฟ้มคดีของพ่อคุณ มันถูกฝังไว้ใต้ดินลึกยิ่งกว่าที่เรากำลังยืนอยู่เสียอีก รินรดา" ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย บทสนทนาของพวกเขากลับมิได้เจือด้วยความหวาดกลัว หากแต่เต็มไปด้วยแรงเสียดทานทางความคิดที่ไม่อาจประนีประนอม รินรดากัดฟันกรอด ความทรงจำเกี่ยวกับมลทินที่ถูกยัดเยียดให้บิดาผู้ล่วงลับแล่นย้อนกลับมาเป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงความดื้อรั้นในใจ เธอไม่ยอมตายที่นี่... และเธอจะไม่ยอมให้ความจริงตายไปพร้อมกับกระสุนของคนพวกนี้เด็ดขาด พรึบ! ลำแสงไฟฉายแรงสูงกวาดผ่านกิ่งไม้เหนือศีรษะไปอย่างเฉียดฉิว แสงสีขาวนวลตัดผ่านความมืดทึบของผืนป่า เผยให้เห็นละอองหมอกที่ลอยเคว้งคว้าง สัญชาตญาณดิบเถื่อนบังคับให้ร่างกายต้องนิ่งสนิท ไร้เสียงลมหายใจ รินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของคีรินที่แนบชิดเพื่อบังร่างเธอไว้ แม้เบื้องหน้าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ความใกล้ชิดนี้กลับสร้างแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณบางอย่างที่ยากจะปฏิเสธ "ห้ามส่งเสียง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" คีรินกระซิบสั่ง ประโยคคำสั่งที่เด็ดขาดแต่แฝงความห่วงใยเจือจาง ชายหนุ่มค่อยๆ คลายมือออกจากข้อมือเธอ ช้าๆ และระมัดระวัง เพื่อผละออกไปล่อเป้าหมาย รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอต้องการปฏิเสธ เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องให้ใครมาปกป้อง แต่ในโลกสีเทาที่เธอเลือกก้าวเข้ามา ความตายมีความหมายมากกว่าทฤษฎีจิตวิทยาในตำรา คีรินกำลังเอาชีวิตของเขาเข้าแลกเพื่อซื้อเวลาให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือขององค์กรลึกลับที่แม้แต่ตำรวจยังไม่กล้าแตะต้อง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงใกล้เข้ามาทุกที... หนักแน่น และเหยียดย่ำลงบนใบไม้แห้งอย่างไร้ความเกรงกลัว *เปรี้ยง!* เสียงคำรามของกระสุนปืนฉีกกระชากความเงียบของราตรี ลูกกระสุนเจาะทะลุเปลือกไม้ของต้นสนโบราณที่อยู่ห่างจากจุดที่รินรดาซ่อนตัวอยู่เพียงคืบ เศษไม้และเปลือกไม้กระจายฟุ้ง คีรินเลือกที่จะยิงสวนกลับเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะวิ่งล่อเป้าลึกเข้าไปในป่าทึบทางทิศตะวันตก รินรดากลั้นใจ เธอรู้ดีว่านี่คือแผน แต่มันเป็นแผนที่อันตรายเกินกว่าจะคาดเดาผลลัพธ์ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ค่อยๆ คลานออกจากรากไม้ใหญ่ด้วยความเงียบเชียบที่สุด เธอมีกุญแจสำคัญ... หลักฐานชิ้นสุดท้ายในโทรศัพท์มือถือที่เข้ารหัสไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกมันต้องการ ถ้าเธอตาย หลักฐานชิ้นนั้นจะหายไปตลอดกาล เช่นเดียวกับความบริสุทธิ์ของพ่อ เบื้องหน้าเธอคือความมืดมิดของแมกไม้ที่ซ้อนทับกันราวกับกรงขังธรรมชาติ เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้จุดที่เธอยืนอยู่ เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบกับพื้นดินเปียกชื้นดังขึ้นเรื่อยๆ... หนึ่ง... สอง... สามคน รินรดากลั้นหายใจ แผ่นหลังแนบสนิทไปกับลำต้นไม้ใหญ่ มือข้างหนึ่งชักมีดพับขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่พกติดตัวไว้เสมอ เธอไม่ใช่เหยื่อ และหากวันนี้เธอต้องเลือกทางเดินระหว่างการถูกล่ากับการเป็นผู้ล่า เธอก็พร้อมจะสลับบทบาทนั้นทันที เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้าผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจากช่องว่างของเรือนยอดไม้ ร่างนั้นหยุดชะงัก ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร ปลายกระบอกปืนยาวถูกยกขึ้นเตรียมพร้อม รินรดานับจังหวะในใจ รอคอยจังหวะที่ความมืดและความประมาทจะเข้าข้างเธอ ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว จู่ๆ มือปริศนาก็เอื้อมมาจากความมืดด้านหลัง ปิดปากและจมูกของเธอแน่นสนิทด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างของเธอถูกกระชากลอยเข้าไปในพุ่มไม้ทึบทันทีโดยไร้โอกาสแม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้อง! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก กลิ่นกายที่ไม่ใช่ของคีรินและไม่ใช่ของกลุ่มมือปืนลอยแตะจมูก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระسิบแหบพร่าที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "ถ้าเธอไม่อยากตาย... ก็ห้ามหายใจแรงเกินไป... คุณหมอ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา