ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงกบร้องระงมจากคูน้ำข้างทางดังแทรกผ่านกระจกกันกระสุนเนื้อหนาของรถเอสยูวีคันหรู กลิ่นอับชื้นของดินหลังฝนตกผสมกับกลิ่นกาแฟดำราคาแพงอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ รินรดาไม่ขยับตัว ปล่อยให้สายตาจดจ้องอยู่กับคราบเปื้อนสีคล้ำบนเบาะหนังฝั่งตรงข้าม—รอยเลือดที่แห้งกรังของใครบางคนที่เคยนั่งตรงนั้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "คุณขับรถช้าลงหน่อยได้ไหมครับ หมอพยายามวิเคราะห์อะไรบางอย่างจากรอยเลือดบนเบาะหรือไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ คีรินไม่ได้หันมามอง เปลือกตาของชายหนุ่มยังคงปิดสนิทขณะที่ศีรษะพิงพนักเบาะ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเป็นจังหวะเชื่องช้าบนหน้าตักอย่างใช้ความคิด "ฉันแค่วิเคราะห์ว่า โครงสร้างของกระสุนขนาดเก้ามิลลิเมตรที่ทะลุผ่านเนื้อเยื่อและฝังลงในเบาะรถคันนี้ น่าจะทำมุมประมาณสี่สิบห้าองศาจากกระจกมองข้างฝั่งคนขับ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคงไม่แพ้กัน เธอดึงสายตากลับมาประสานกับนัยน์ตาคมกริบที่เพิ่งลืมขึ้นมองเธอ ในพื้นที่ปิดทึบที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากป้ายริมทางสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ นัยน์ตาของคีรินสะท้อนความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา มันเป็นแววตาของผู้ชายที่สูญเสียความทรงจำบางส่วนไป แต่กลับมีความคมคายราวกับสัญชาตญาณของสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม "หมอฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่จิตแพทย์นิติเวชที่นั่งตรวจศพในห้องเย็นสี่เหลี่ยม" คีรินเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา "คนที่ยอมขึ้นรถมากับผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม โดยมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นแฟ้มคดีลับของพ่อตัวเอง... ผมชื่นชมความกล้าของคุณนะ หรือควรจะเรียกว่าความบ้าบิ่นดีล่ะ" "ถ้าการได้แฟ้มคดีที่สามารถล้างมลทินให้พ่อซึ่งตายไปพร้อมกับข้อหาทุจริตแลกกับการนั่งรถคุยกับฆาตกร... ฉันคิดว่ามันเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ซ่อนมือทั้งสองข้างที่กำเข้าหากันแน่นไว้ใต้ชายเสื้อกาวน์สีขาว "ว่าแต่คุณเถอะ คีริน คุณแน่ใจเหรอว่าความทรงจำที่หายไปของคุณ จะมีประโยชน์พอที่จะแลกกับการอิสรภาพที่คุณกำลังดิ้นรนไขว่คว้าอยู่ตอนนี้" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง เอนกายเข้าหาหญิงสาวช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ความทรงจำของผมอาจจะขาดหายไปเป็นช่วงๆ หมอ... แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมจำได้แม่นยิ่งกว่าชื่อตัวเอง" คีรินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนรินรดาได้กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางอยู่บนตัวเขา "คืนที่พ่อของคุณตาย ผมไม่ได้อยู่ในห้องนั้น... แต่คนที่สั่งให้เก็บพ่อของคุณ เป็นคนเดียวกับคนที่กำลังตามล่าผมในตอนนี้" ลมหายใจของรินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจใต้เสื้อกาวน์สีขาวเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเธอต้องบังคับตัวเองให้หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ ข้อมูลนี้ขัดแย้งกับสำนวนคดีทั้งหมดที่เธอใช้เวลาศึกษามานานแรมปี แต่ในสายตาของคีริน ไม่มีร่องรอยของการโกหก มีเพียงความจริงดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ใต้ซากปรักหักพังของความทรงจำ "หลักฐานล่ะ" รินรดาเอ่ยถาม เสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าตกใจ "คำพูดลอยๆ ของผู้ชายที่กำลังหนีคดี ไม่ทำให้ฉันเอาชื่อเสียงและหน้าที่การงานไปเสี่ยงหรอกนะ" คีรินไม่ตอบทันที เขายื่นมือไปเปิดเก๊ะหน้ารถ หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งออกมา วางมันลงบนตักของรินรดาโดยไม่พูดอะไร เอกสารภายในถูกเปิดออก เผยให้เห็นภาพถ่ายและลายเซ็นที่คุ้นเคย—ลายเซ็นของอธิบดีกรมตำรวจผู้ทรงอิทธิพลในปัจจุบัน "นี่คือข้อเสนอที่หมอปฏิเสธไม่ได้" คีรินกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนรินรดาต้องขนลุกชัน "หนีไปกับผม... แล้วผมจะพาไปดูว่า ใครคือฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าพ่อของคุณ และใครคือคนที่พยายามเก็บหมอให้พ้นทางในคืนนี้" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งคำปฏิเสธหรือคำยอมรับ เสียงยางรถยนต์บดถนนด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยแสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าที่สาดส่องทะลุกระจกเข้ามาจนภายในรถสว่างวาบ ร่างเงาส흑สีดำนับสิบพุ่งเข้าปิดล้อมรถเอสยูวีคันนี้ไว้จากทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงปะทะของวัตถุหนักๆ ที่กระแทกเข้ากับตัวถังรถอย่างรุนแรง คีรินคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงดึงนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาด "เลือกเอาครับหมอ... จะลงไปตายในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดกับผม หรือจะจับมือผมแล้วเดินไปหาความจริงด้วยกัน" รินรดาก้มลงมองแฟ้มเอกสารในมือสลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ สายตาของเธอกวาดมองผ่านกระจกหน้ารถไปยังกลุ่มเงาดำที่กำลังเงื้ออาวุธขึ้นเตรียมพังกระจกเข้ามา ปลายนิ้วของเธอตอบรับแรงบีบที่ข้อมืออย่างมั่นคง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเหยียบรอยต่อระหว่างความถูกต้องและเฉดสีเทาอันตรายนี้อย่างเต็มตัว หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการเดินทางในเฉดสีเทานี้นะครับ