จังหวะหัวใจที่เปลี่ยนไป

เสียงกรีดร้องของโลหะที่บิดตัวจากคีมปากจิ้งจกในมือของคีริน ดังแข่งกับเสียงฝนที่โหมกระหน่ำซัดกระจกหน้าต่างห้องทำงานของคฤหาสน์ริมผา หยดน้ำสีแดงเข้มที่ปนเปื้อนอยู่บนรอยแผลบริเวณหัวไหล่ซ้ายของเขา ไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นหลักฐานชี้ชัดถึงความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัวที่ชายคนนี้มีต่อความตาย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงสั่นระริกเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออาวุธปืนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดอย่างไร้ระยะห่างในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ กำลังทำลายกำแพงแห่งจรรยาบรรณวิชาชีพที่เธอเพียรสร้างมาตลอดชีวิต "คุณกำลังทำให้กระสุนฝังลึกกว่าเดิม คีริน" เสียงของจิตแพทย์นิติเวชสาวราบเรียบ ทว่าสั่นเครือในระดับที่คนหูไวอย่างเขาจับสังเกตได้ คีรินชะงักมือที่กำลังถือคีมคีบหัวกระสุนปืนขนาด .45 ออกจากเนื้อเยื่อ เขาเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันตึงเครียดของเธอในเงาสลัวของตะเกียงน้ำมัน ท่ามกลางไฟดับทั้งคฤหาสน์ "ถ้าคุณกลัวเลือดบนเสื้อกาวน์ของคุณ คุณก็แค่ถอยออกไป รินรดา... ไม่มีใครบังคับให้คุณต้องมานั่งทำแผลให้ฆาตกรที่ตำรวจกำลังตามล่าหรอกนะครับ" "ฉันไม่ได้กลัวเลือด" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอกแห่งความทรงจำที่ขาดหาย "ฉันกลัวว่า... คุณกำลังใช้ความเจ็บปวดนี้ เพื่อกลบเกลื่อนความทรงจำบางอย่างที่คุณจงใจลืมมันต่างหาก" บรรยากาศในห้องอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของเลือด คลอรีนจากกล่องปฐมพยาบาล และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจาง ผสมผสานกันจนกลายเป็นบรรยากาศอันตรายที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม คีรินวางคีมลงบนถาดสเตนเลส เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นในความเงียบ เขยิบกายเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างเกือบแนบชิดกับร่างเพรียวของแพทย์หญิง แรงกดดันจากตัวตนของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากแผงอกเปลือยเปล่าข้างที่บาดเจ็บ มันร้อนรุ่มและทรงพลังราวกับสนามแม่เหล็กที่ดึงดูดเข็มทิศให้พ้นจากทิศทางเดิม "บางที... การลืมอาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องคนอื่นจากตัวผมเอง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะدเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วมือเรียวยาวของคีรินเอื้อมขึ้นแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนรุนแรงในช่องท้องของรินรดา เธอควรจะถอยหลัง เธอควรจะยกแฟ้มประวัติคนไข้ขึ้นมาบังหน้าแล้วประกาศกร้าวถึงเส้นแบ่งระหว่างหมอกับคนไข้ แต่ทว่า... ร่างกายของเธอกลับแข็งค้าง สายตาคมกริบคู่นั้นมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สติสัมปชัญญะล่องลอย "คุณไม่ใช่ฆาตกร คีริน..." รินรดาพูดเสียงแผ่วเบາ ราวกับพยายามสะกดจิตตัวเองมากกว่าจะเกลี้ยกล่อมเขา ปลายนิ้วที่ถือผ้าก๊อซเผลอหยุดนิ่ง แนบชิดลงบนผิวเนื้อเหนือแผลสดของชายหนุ่ม "คนที่ฆ่าพ่อฉัน... และคนที่พยายามฆ่าคุณในคืนนี้ ต่างหากคือตัวจริง" คีรินนิ่งงัน นัยน์ตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ ความเยือกเย็นที่เคยสวมใส่ไว้ดั่งเกราะเหล็กพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้ไม่ได้ทำลายเพียงแค่กำแพงวิชาชีพ แต่กำลังหลอมรวมความลับอันมืดดำของพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างไม่มีวันแยกขาด มือหนาเลื่อนลงมาทาบทับมือของเธอที่ถือผ้าก๊อซไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านถุงมือยางเข้ามาถึงผิวเนื้อโดยตรง จังหวะการเต้นของชีพจรที่ข้อมือของเธอเต้นเร็วจนน่าอาย และเขาก็คงรู้สึกได้ไม่ต่างกัน "ถ้าคุณยังเข้ามาใกล้ผมมากกว่านี้..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นฉายแววอันตรายที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเย้ายวนเพียงใด "คุณอาจจะหาทางออกไปจากวังวนนี้ไม่พบอีกเลย รินรดา" ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะขยับเข้าหากันเพื่อข้ามเส้นแบ่งสุดท้าย เสียงก๊อกแก๊กแผ่วเบาจากตู้หนังสือบิวท์อินที่มุมห้องก็ดังขึ้น ท่ามกลางเสียงฝนฟ้าคะนอง รินรดาสดุ้งตื่นจากภวังค์แห่งความหลงใหล เธอผลักร่างหนาออกเบาๆ ด้วยสัญชาตญาณความปลอดภัย ขณะที่คีรินเปลี่ยนสีหน้าจากความอ่อนล้ากลายเป็นความดุดันเฉียบคมในพริบตา มือของเขาเอื้อมไปคว้าปืนพกบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันปากกระบอกปืนไปทางเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังชั้นหนังสือ ทว่า... สิ่งที่ปรากฏออกมาจากช่องลับหลังชั้นหนังสือ ไม่ใช่ผู้บุกรุกหรือมือสังกรที่พวกเขาคาดคิด แต่เป็นแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้น พร้อมกับเสียงเทปคาสเซ็ตตัวเก่าที่ถูกกดเล่นอัตโนมัติด้วยกลไกตั้งเวลา เสียงก,ก... ซ่า... ของม้วนเทปดังขึ้น ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของชายสูงวัยคนหนึ่งจะดังสะท้อนก้องห้องทำงานมืดทึบ—เสียงนั้น... คือเสียงของพ่อของรินรดา ที่ขาดหายไปในคืนวันเกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน! "ถ้าเธอกำลังฟังเทปนี้อยู่... แปลว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย และคีริน... คือคนเดียวที่จะปกป้องกุญแจดอกสุดท้ายได้" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา