ค่ำคืนที่ไม่ได้มีแค่เรา

"ถ้าคุณยังกดน้ำหนักลงมาตรงข้อต่ออีกนิดเดียว รายการนี้คงได้เปลี่ยนพิธีกรกลางคันเพราะแขกรับเชิญกระดูกหักแน่ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูนั้นไม่ได้ดังพอจะเล็ดลอดผ่านไมค์โครโฟนติดปกเสื้อไปถึงทีมงานคนอื่น แต่ความใกล้ชิดระดับที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ กลับทำให้เส้นขนทั่วร่างของเธอลุกชันขึ้นพร้อมเพรียงกัน รินรดาแทบอยากจะสะบัดข้อศอกใส่ซี่โครงของวิศวกรหนุ่มจอมเผด็จการเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าเพียงแต่รอบตัวพวกเขาจะไม่เต็มไปด้วยตากล้อง ทีมงาน และผู้บริหารจากสถานีโทรทัศน์ที่กำลังจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวในเวิร์กชอปจำลองสถานการณ์ภัยพิบัติครั้งนี้ กิจกรรมกลุ่มภาคบ่ายดำเนินมาถึงช่วงวัดใจ การจำลองการปฐมพยาบาลและเคลื่อนย้ายผู้ป่วยในพื้นที่จำกัด บังคับให้ธามในฐานะผู้เชี่ยวชาญต้องประกบคู่กับเธอในฐานะผู้ดำเนินรายการอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และไอ้การ "ประกบ" ที่ว่า ก็ดูเหมือนจะกินพื้นที่ส่วนตัวของเธอไปเกินกว่าครึ่งเสียแล้ว รินรดาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเหน็บแนมนั้น เธอเม้มริมฝีปากแน่นในขณะที่มือเรียวพยายามปรับสายรัดเปลสนามให้เข้าที่ด้วยความทุลักทุเล ความเย็นเฉียบจากการปฏิเสธสัมผัสเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ปลายนิ้ว ทว่าอุณหภูมิร่างกายของธามที่ขยับเข้ามาประชิดเบื้องหลัง กลับแผ่ซ่านความร้อนระอุทะลุเนื้อผ้าเสื้อช็อปสีเข้มจนเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ฉันทำตามขั้นตอนในคู่มือทุกประการค่ะ... เอ่อ ทุกประการครับ" เธอดัดเสียงแก้ไขสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นปาลินกำลังยืนกอดอกหรี่ตามองมาจากมุมห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อย "คู่มือใช้สำหรับทฤษฎีในห้องแอร์ครับ รินรดา" ธามขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแผ่นหลังของเธอบดเบียดเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง เขายื่นมือหนาผ่านไหล่บางทั้งสองข้างลงมาทับบนข้อมือของเธอเพื่อจัดตำแหน่งสายรัดใหม่ สัมผัสจากฝ่ามือที่ใหญ่กว่าและไอร้อนจากร่างกายของเขาทำเอาสมาธิที่สะสมมาทั้งวันพังทลายลงในพริบตา "แต่หน้างานจริง... คุณต้องใช้สัญชาตญาณ ไม่ใช่แค่ก้มหน้าก้มตาทำตามกระดาษแผ่นเดียว" ลมหายใจของเขาเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นชาเขียวอ่อนและกลิ่นโลหะเฉพาะตัวของวิศวกร ลอยวนอยู่รอบตัวจนน่าเวียนหัว รินรดาจำต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สมองส่วนลึกส่งเสียงเตือนดังลั่นว่าเธอควรจะถอยห่าง แต่ทว่าร่างกายกลับทรยศด้วยการแข็งค้าง ปล่อยให้เขาล้อมกรอบเธอไว้กลางวงแขนท่ามกลางสายตาคนนับสิบ "สัญชาตญาณของฉันบอกให้ออกห่างจากคุณให้มากที่สุดค่ะ... เอ่อ ครับ!" เธอเผลอหลุดเสียงเขียวใส่เขาเบาๆ เมื่อนิ้วมือของเขาบังเอิญปัดโดนข้อมือจุดชีพจรจนเธอสะดุ้งสุดตัว ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเบาๆ จนคนฟังรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เขายังไม่ยอมถอยออกไปไหน กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอมากขึ้นจนปลายจมูกโด่งคมเฉียดผ่านเส้นผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียแก้ม "น่าเสียดายจังหวะสัญชาตญาณของคุณคงจะพังไปแล้วล่ะครับ เพราะดูเหมือนว่า... ตอนนี้คุณกำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่ผมวางไว้เองต่างหาก" คำพูดนั้นท้าทายและเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบฉบับของธาม ผู้ชายที่ไม่เคยปล่อยให้ใครเป็นฝ่ายคุมเกมได้นานกว่าสามวินาที รินรดาหันขวับกลับไปหมายจะต่อปากต่อคำให้สมกับฉายาพิธีกรฝีปากกล้า ทว่าจังหวะนั้นเองที่ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นพินิจพิเคราะห์เธอราวกับจะมองทะลุไปถึงความคิดในหัวใจ และประกายบางอย่างในแววตานั้นก็ทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่แค่ลำคอ มันไม่ใช่สายตาของการเยาะเย้ยถากถาง แต่มันคือความลึกซึ้งที่ร้อนแรงจนน่ากลัว ร้อนเสียจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวแก้มกำลังจะไหม้เกรียม "E-1 ทีมหลัก! ขยับเข้ามารวมกันตรงกลางหน่อยครับ ตากล้องขอช็อตภาพหมู่ตอนทำแผลจำลองอีกมุมหนึ่ง!" เสียงตะโกนผ่านโทรโข่งของทีมงานฝ่ายผลิตดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงอย่างฉับพลัน ธามผละกายออกห่างอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงพินิจมองร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าเนียนใสของเธอด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มบางๆ เขาผายมือเชิงเชื้อเชิญด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยราวกับสุภาพบุรุษไร้ที่ติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "เชิญครับ... พิธีกรคนเก่ง ไปแสดงให้คนอื่นดูหน่อยว่าสัญชาตญาณของคุณยอดเยี่ยมขนาดไหน" รินรดาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีจริงบนเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อเรียกความมั่นใจ เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มการค้าพิมพ์นิยมให้กล้อง ก่อนจะเดินสวนทางกับเขาไปพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ลอยตามหลังมา "ระวังตัวไว้เถอะค่ะคุณวิศวกร... เกมนี้ยังไม่จบง่ายๆ แน่" ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเร่งเร้าของทีมงานในห้องประชุมใหญ่ ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ภายใต้รอยยิ้มมืออาชีพของทั้งคู่ มีแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนยากที่จะควบคุม และมันกำลังรอเวลาที่จะระเบิดออกมาในค่ำคืนนี้ ปาลินที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านจอมอนิเตอร์ ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นเรตติ้งจำลองพุ่งทะยานขึ้นสูงที่สุดเป็นประวัติการณ์ของซีซันนี้ โปรดิวเซอร์สาวหันไปสั่งงานทีมงานเสียงใส "เตรียมแผนงานเลี้ยงฉลองปิดกองรอบนี้ไว้ให้ดีนะ... ฉันว่าคืนนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแน่ๆ" รินรดารู้สึกได้ถึงความหนาวเยือกที่แล่นแปลบขึ้นมาที่ต้นคอโดยไม่มีสาเหตุ เธอหันกลับไปสบตากับธามที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามพอดี วิศวกรหนุ่มไม่ได้หลบตา เขากลับยกแก้วน้ำในมือขึ้นดื่มช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากมาให้ เป็นรอยยิ้มที่บอกชัดเจนว่าเขาพร้อมจะต้อนรับทุกเกมที่เธอกำลังจะเปิดฉากขึ้น และเธอก็รู้ดี... ว่าค่ำคืนนี้ที่กำลังจะมาถึง จะไม่ได้มีแค่ความเงียบงันระหว่างพวกเขาอีกต่อไปอย่างแน่นอน --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!