แผนซ้อนแผนของโปรดิวเซอร์

"ถ้าคุณธามยังยืนยันว่าทุกอย่างเป็นไปตามตรรกะและเส้นกราฟ... งั้นช่วยอธิบายหน่อยสิครับว่า ทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นผิดจังหวะตอนที่อยู่ใกล้ผมแค่คืบ" ปาลินวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ท่ามกลางห้องส่งจำลองที่ถูกจัดแสงไว้อย่างมืดสลัว บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันที่ถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจ สตูดิโอขนาดกะทัดรัดแห่งนี้ไม่ได้ถูกใช้เพื่อบันทึกเทปรายการวิเคราะห์สังคมตามปกติ แต่มันคือสนามประลองจิตวิทยาที่โปรดิวเซอร์มือฉกาจอย่างเธอเป็นผู้วางหมากเอาไว้ทั้งหมด รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หญิงสาวนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม สายตาคมกริบมองสลับระหว่างเพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างยิ้มมุมปาก กับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า ธามไม่ได้หลบตา เขายังคงรักษามาadเป็นวิศวกรระบบผู้ยึดมั่นในเหตุผลได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬที่ซึมอยู่ข้างขมับจะทรยศคำพูดของเขาเองก็ตาม "คุณปาลินกำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่ไร้สาระ" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่ามีแรงสั่นสะเทือนบางเบาที่ลอดผ่านไรฟัน "และผมไม่มีเวลามาเล่นละครตบตาเพื่อเรตติ้งรายการของคุณ" "ละครเหรอคะ?" ปาลินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะพิงหลังพนักเก้าอี้ "ถ้ามันเป็นแค่ละคร... แล้วทำไมคุณถึงเป็นคนยื่นข้อเสนอขอเปลี่ยนสคริปต์ช่วงท้ายเองล่ะคะ คุณธาม คุณบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าอยากให้รายการมัน 'สมจริง' ที่สุด" รินรดาหันขวับไปมองหน้าธามทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "นี่คุณเล่นตอดเล็กตอดน้อยอะไรหลังหลังฉากอีกแล้วนะธาม คุณคิดจะทำอะไรกันแน่" "ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ริน..." ธามหันมาสบตาเธอ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงไปครึ่งส่วนอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมแค่... ไม่อยากให้คุณต้องมานั่งปั้นหน้าพูดเรื่องความรู้สึกปลอม ๆ ให้คนอื่นดู" "แล้วความรู้สึกจริง ๆ ของคุณล่ะมันคืออะไร!" เสียงของรินรดาตอกกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด ความอึดอัดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ระเบิดออกมาผ่านแววตาที่สั่นไหว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบหนึ่งช่วงตัว "คุณปากแข็งใส่ผมตลอดเวลา ทำตัวเป็นกำแพงหิน เป็นตรรกะเดินได้ แต่พอผมจะถอยห่าง... คุณกลับเป็นฝ่ายดึงผมไว้ด้วยสายตาแบบนั้น! คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ ธาม!" ห้องส่งตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ปาลินอมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ แล้วเดินเลี่ยงออกจากฉากไปปล่อยให้พื้นที่ตรงนี้เป็นของคนหัวรั้นทั้งสองคนตามแผนการที่เธอวางไว้ ธามไม่ตอบคำถามทันที เขามองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความโกรธปนความน้อยใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววความเจ็บปวดลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งมาเนิ่นนาน ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ธามก็ย่นระยะห่างระหว่างเขากับรินรดาลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง กลิ่นกายสะอาดประจำตัวผสมผสานกับความกดดันรอบตัวทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุด "ผมไม่ได้ต้องการอะไรซับซ้อนเลย รินรดา" ธามก้มลงกระซิบชิดริมห oído เสียงของเขาต่ำพร่าจนเกือบกลายเป็นเสียงครางในลำคอ "ผมแค่ต้องการให้คุณเลิกทำเป็นเก่ง แล้วยอมรับความจริงสักที... ว่าคุณเองก็กลัวที่จะเสียผมไปเหมือนกัน" รินรดาชะงัก ลมหายใจติดขัด หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครمครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามจะหาคำพูดมาโต้แย้งเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง "ใครกลัวกัน... อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย คุณธาม!" "ปากแข็ง" ธามพึมพำเบา ๆ พร้อมกับยกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนรินรดาตัวแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ "ทั้ง ๆ ที่ตัวสั่นขนาดนี้... แต่ก็ยังปากเก่งได้ตลอด" "ธาม..." เธอครางชื่อเขาเบาหวิวเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนมาแตะที่คางบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสทางสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ "ถ้าคุณไม่ยอมพูดความจริงในสคริปต์นี้..." ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นคนเริ่ม "งั้นผมจะเป็นคนบังคับให้คุณพูดมันออกมาเอง... ด้วยวิธีของผม" บรรยากาศในสตูดิโอ 2 พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความเงียบงันบีบคั้นหัวใจจนคนอ่านแทบหยุดหายใจ รินรดาดวงตาเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากอุ่นของชายหนุ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงแค่กระดาษกั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงปรบมือดังสนั่นก็ก้องขึ้นจากด้านหลังฉากมืด พร้อมกับแสงไฟแฟลชที่สว่างวาบขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! "10 เต็ม 10 ไม่หักครับ! เคมีดีงามแบบไม่ต้องบรีฟเพิ่มเลยคุณโปรดิวเซอร์!" เสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการก้าวออกมาจากเงาของทีมงานเบื้องหลัง ทำให้ธามและรินรดาผละออกจากกันแทบไม่ทัน หญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและตกใจสุดขีดเมื่อพบว่า 'แผนซ้อนแผน' ของปาลินไม่ได้มีแค่การจับเข่าคุยกันตามลำพัง แต่มันคือการถ่ายทอดสดสัญญาณปิดไปยังจอมอนิเตอร์หลักของทีมงานทั้งกองถ่าย! ธามขบกรามแน่น นัยน์ตาดุจพญาอินทรีย์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนยันรอยยิ้มกวนประสาท ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังยืนเม้มปากแน่นด้วยความโกรธระคนเขินอาย และก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากด่ากราด ธามก็ตัดสินใจคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงร่างบางให้เดินตามเขาพ้นออกไปจากสตูดิโอ ท่าท่ามกลางสายตาแซวของทีมงานทุกคน โดยไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของปาลินแม้แต่น้อย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความซึนของพี่ธามกับน้องรินด้วยกันนะครับ!