ยอมรับในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง

แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้าย แต่หนักหน่วงพอจะประกาศกร้าวว่าเจ้าของมือไม่มีทีท่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดมือไปง่ายๆ เสียงประตูสตูดิโอด้านหลังถูกผลักปิดลงพร้อมกับเสียงซุบซิบของทีมงานที่จางหายไป เหลือไว้เพียงความเงียบงันในพื้นที่ส่วนตัวของบันไดหนีไฟอับลม ธามดันร่างบางของรินรดาจนแผ่นหลังชิดติดผนังปูนเปลือย แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกั้นพื้นที่ทางหนีไว้ทั้งหมด ดวงตาสีนิลคมกริบจดจ้องมองคนตรงหน้าชนิดที่ว่า ต่อให้โลกใบนี้กำลังจะแตกสลาย สายคู่นั้นก็คงไม่ยอมละไปจากใบหน้าบึ้งตึงของเธอเป็นอันขาด "คุณธาม เสียสติไปแล้วหรือไงคะ!" รินรดาตวัดเสียงห้วนใส่ทันที เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธระคนประหม่า เธอพยายามขยับตัวหนีแต่พื้นที่จำกัดทำให้ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นเชิดใส่ "ลากฉันออกมาแบบนี้ คิดว่าตัวเองเท่มากหรือไง ปาลินมันมองจนตาจะหลุดออกจากเบ้าอยู่แล้วนะ!" "ผมไม่สนใจว่าใครจะมองยังไงทั้งนั้น..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างยากจะควบคุม ธามก้มหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับผิวแก้มทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "แล้วก็เลิกพูดถึงไอ้โปรดิวเซอร์หน้าห้องนั่นสักที... ผมรำคาญ" "อ๋อเหรอคะ รำคาญ แต่คุณเป็นคนพุ่งตัวมาลากฉันออกมาก่อนเองนะ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุกระดูกซี่โครงด้วยความตื่นตระหนกจากระยะประชิดนี้ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะใช้กำแพงวาจาคมกริบมาปกป้องความสั่นไหวข้างใน "ปล่อยค่ะ ฉันมีงานต้องเคลียร์ อย่ามาทำตัวเผด็จการไร้เหตุผลกับฉันนะ คุณวิศวกร" คำว่า 'เหตุผล' ถูกเน้นเสียงด้วยความประชดประชัน แต่นั่นกลับทำให้ธามแค่นยิ้มหยันออกมาที่มุมปาก เหตุผลเหรอ... ตั้งแต่เขาเริ่มรู้จักผู้หญิงปากเก่งคนนี้ คำว่าตรรกะและเหตุผลที่เขาเคยยึดถือมาตลอดชีวิตก็พังทลายไม่เป็นท่า "เหตุผลเหรอครับรินรดา..." ธามทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงแต่ทรงพลังอย่างประหลาด นัยน์ตาดุจพญาอินทรีย์คู่นั้นไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "คุณคิดว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ที่ผมยอมยืนเถียงกับคุณเรื่องสถิติเรตติ้งงี่เง่า ที่ผมยอมขับรถข้ามเมืองมาเคลียร์โปรเจกต์บ้าบอที่คุณหาเรื่องใส่ตัว... เป็นเพราะผมว่างงานมากนักหรือไง" รินรดาชะงักไป ดวงตากลมโตไหวระริก เธอพยายามจะหาคำพูดมาสวนกลับตามนิสัยเดิม แต่จังหวะการเว้นวรรคและแววตาที่จริงจังเกินกว่าทุกครั้งของธาม ทำให้ริมฝีปากที่กำลังจะอ้าออกต้องปิดสนิทลงอย่างเสียอาการ ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท ไม่มีท่าทีเย็นชาห่างเหิน มีเพียงความจริงดิบๆ ที่ถูกส่งผ่านสายตาคู่คมที่กำลังสั่นระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดทับมานาน "ฉัน..." รินรดาอ้าปากจะพูด แต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ "ผมเกลียดความวุ่นวาย" ธามขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าอกกว้างแทบจะแนบชิดกับร่างบาง "ผมเกลียดการคาดเดา และผมเกลียดที่สุดคือการที่ใครสักคนเข้ามามีอิทธิพลเหนือตรรกะในหัวของผม... แต่คุณทำมัน รินรดา คุณทำลายระเบียบวินัยในชีวิตผมจนย่อยยับ ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณกล้าเถียงผมกลางที่ประชุมใหญ่เมื่อหกเดือนก่อนแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ที่ติดอยู่ด้านนอกดังหึ่งๆ แทบไม่ได้ยินผ่านโสตประสาทของคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจของสองชีวิตที่เต้นระรัวแข่งกัน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความรู้สึกต่อต้านที่เคยสร้างไว้เป็นเซฟโซนหนาเตอะกำลังถูกพังทลายลงทีละน้อยด้วยสายตาและน้ำเสียงเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึมของชายหนุ่ม "คุณกำลังจะบอกอะไร..." เธอถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความกลัวลึกๆ ที่ว่าสิ่งที่เธอกำลังได้ยิน อาจจะเป็นความจริงที่เธอเองก็รอคอยให้เขาพูดมันออกมาเช่นกัน "ผมบอกว่า..." ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้น มือหนาที่เคยทาบผนังเปลี่ยนมาเลื่อนมากุมมือเรียวที่พยายามซ่อนไว้ข้างลำตัวอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือโป้ไล้หลังมือเธอเบาๆ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าตกใจ "ผมยอมรับแล้ว... ว่าผมไม่อยากเว้นระยะห่างจากคุณอีกต่อไปแล้ว รินรดา" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับค้อนทุบลงกลางใจ รินรดาเบิกตากว้าง ความอุ่นร้อนซ่านไปทั่วใบหน้าจนลามเลียไปถึงใบหู เธอนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วเกินคาดนี้ ธาม... ผู้ชายที่ยึดติดกับหลักการและกฎเกณฑ์ยิ่งกว่าอะไร กำลังยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองต่อหน้าเธออย่างหมดรูป รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนเจ็บแปลบ เธออยากจะถอยหลังหนี อยากจะพูดจาประชดประชันเพื่อดึงกำแพงของตัวเองกลับมา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเว้าวอนของเขา คำพูดเหล่านั้นก็กลืนหายลงคอไปหมดสิ้น "คุณมัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ปนเขินอาย ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "คุณมันคนเอาแต่ใจที่สุดธาม ใครอนุญาตให้คุณสารภาพอะไรแบบนี้ในบันไดหนีไฟมืดๆ แบบนี้กันเล่า!" ธามหลุดยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่ไม่ได้เป็นการยิ้มมุมปากแบบเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มโล่งอกที่จริงใจที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา มือหนากระชับมือเล็กให้แน่นขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอดึงตัวหนีได้ทันหากไม่ต้องการ "งั้นเปลี่ยนบรรยากาศไปสารภาพที่อื่นดีไหมล่ะครับ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก "เช่น ในรถผม หรือไม่ก็... คอนโดของคุณ?" "ฝันไปเถอะค่ะ!" รินรดาหน้าแดงก่ำ เผลอยกมืออีกข้างขึ้นดันอกเขาไว้ แต่แรงปะทะนั้นเบาหวิวราวกับลูกแมวข่วน มากกว่าจะผลักไส ธามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพญาอินทรีย์ทอประกายหวานล้ำจนน่าหมั่นไส้ เขากำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อปิดระยะห่างสุดท้ายที่เหลืออยู่ ทว่า... *กริ๊งงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยไฟไหม้จำลองดังสนั่นลั่นตึก พร้อมกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงกระพริบวาบเหนือศีรษะ ตามมาด้วยเสียงประกาศผ่านระบบกระจายเสียงของอาคารที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน *(ประกาศ: ขอให้พนักงานทุกท่านอพยพลงสู่ชั้นล่างทางบันไดหนีไฟโดยด่วน เนื่องจากตรวจพบควันบริเวณชั้นสาม)* บรรยากาศโรแมนติกที่กำลังก่อตัวพังทลายลงในเสี้ยววินาที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ธามขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีดที่จังหวะเวลาดันไม่เป็นใจเอาเสียเลย ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัว ประตูกั้นหนีไฟจากชั้นบนก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของปาลินและทีมงานอีกสามคนที่วิ่งหน้าตาตื่นพรวดพราดเข้ามาในช่องบันไดแคบๆ นี้! "คุณธาม! คุณริน! อยู่นี่เองเหรอคะ รีบหนีเร็ว ควันมาจากไหนไม่รู้เต็มชั้นสาม... อุ๊ย! ตายจริง ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย หน้าแดงกันเชียว" ปาลินเบรกเอี๊ยดเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนชิดติดกันจนแทบจะสิงร่าง พร้อมกับส่งสายตาแซวระริกอย่างไม่เกรงใจสถานการณ์วิกฤตตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย! ธามหลับตาลงช้าๆ พ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหัวเสียสุดขีด ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคู่หมั้นจำเป็นที่ยืนเม้มปากกลั้นขำจนตัวสั่น แล้วเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองแค้นในโชคชะตา "เรายังคุยกันไม่จบนะครับ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความคลั่งรักแบบซึนๆ ของคุณวิศวกรและแม่ปากแจ๋วไป21ตอนแล้วนะครับ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาด เพราะความหวานกำลังจะเกินพิกัดแล้วครับ!