บทส่งท้ายหน้ากล้อง

"สาม สอง หนึ่ง... แอ็กชันครับ" สัญญาณมือจากปาลินหลังจอภาพมอนิเตอร์ ไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวเท่ากับปลายนิ้วอุ่นจัดของคนที่นั่งอยู่ข้างกัน ซึ่งกำลังเกลี่ยวนอยู่บนหลังมือของเธอภายใต้โต๊ะตัวยาว สัมผัสที่จงใจหยอกเย้าแต่มั่นคงนั้นคือเครื่องเตือนใจว่า ระยะห่างที่เคยถูกวัดด้วยมาตรวัดแห่งความหวาดระแวง ได้ถูกทำลายลงจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไปแล้ว ไฟสีแดงจากกล้องตัวหลักส่องประกายวาบ ท่าקกลางสตูดิโอที่เงียบสงบเป็นพิเศษในเทปสุดท้ายของรายการ "เซฟโซนของคนหัวรั้น" "ยินดีต้อนรับท่านผู้ชมทุกท่านเข้าสู่เทปพิเศษส่งท้ายของรายการเรานะครับ" รินรดาคลี่ยิ้มออกกล้อง รอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพแต่แฝงประกายความสุขระรื่นในดวงตาอย่างปิดไม่มิด "ตลอดระยะเวลาเกือบสามสิบสัปดาห์ที่เราชำแหละปมปัญหาความสัมพันธ์ การตั้งกำแพง และความหัวรั้นของมนุษย์... วันนี้ เราคงต้องมาสรุปบทเรียนกันเสียทีว่า มาตรวัดระยะห่างที่แท้จริง มันควรมีหน่วยวัดเป็นอะไรกันแน่" คำพูดของเธอกลั่นกรองมาจากความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่สคริปต์ที่ทีมงานร่างขึ้น ดวงตากลมโตหันไปมองแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในใจเธอ—วิศวกรระบบหนุ่มผู้ไม่เคยโปรดปรานการออกหน้ากล้อง แต่ยอมนั่งตรงนี้ เทปแล้วเทปเล่า ก็เพื่อปกป้องพื้นที่ปลอดภัยของเขาและเธอ ธามหันมาสบตาเธอก่อนจะเหลือบมองเลนส์กล้อง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอประกายลุ่มลึกจนคนมองต้องกลืนน้ำลาย "หน่วยวัดระยะห่างเหรอครับ" ธามทวนคำ เสียงทุ้มนุ่มกังวานผ่านไมโครโฟนปกเสื้อ "สำหรับผม มันไม่มีหน่วยเป็นเซนติเมตรหรือกิโลเมตรหรอกครับ... ระยะห่างที่ปลอดภัยที่สุดในโลก คือระยะที่ไกลพอจะทำให้เราไม่ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน แต่ก็ใกล้พอที่จะเอื้อมมือไปคว้ามืออีกคนไว้ได้ทันที เมื่อโลกของเขากำลังจะพังทลายลงมาต่างหาก" ปาลินที่ยืนอยู่หลังกล้องถึงกับเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นกุมอกด้วยความฟินระดับสิบ กราฟเรตติ้งในใจพุ่งทะยานจนทะดเพดาน เพราะนี่ไม่ใช่การแสดงตามบท แต่มันคือการสารภาพรักออกอากาศแบบหน้าด้านๆ ของนายวิศวกรซึนเดระที่เคยบอกว่าเกลียดกล้องยิ่งกว่าอะไรดี รินรดาแสร้งทำเป็นค้อนใส่เบาๆ พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก "พูดจาเกินจริงไปหน่อยไหมครับคุณวิศวกร แบบนี้เขาเรียกว่าใช้พื้นที่สื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัวหรือเปล่า" "ถ้าผลประโยชน์ที่ว่าหมายถึงการได้ประกาศให้คนทั้งประเทศรู้ว่า... คุณคือเซฟโซนเดียวที่ผมยอมจำนน" ธามโน้มตัวเข้าหาไมโครโฟนเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น ทำให้สตูดิโอแทบจะละลาย "ผมยอมทำผิดกฎรายการสักครั้งคงไม่ว่ากันนะครับ" เสียงทีมงานแอบกรี๊ดเบาๆ รินรดาหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าไมโครโฟนจะจับเสียงชีพจรได้ เธอกัดริมฝีปากนิดๆ ก่อนจะสวนกลับด้วยความแพรวพราวตามสไตล์ตัวแม่แห่งวงการวิเคราะห์สังคม "ระวังตัวไว้เถอะครับคุณธาม หมดจากรายการนี้ไป... ฉันจะคิดบัญชีค่าลิขสิทธิ์คำพูดพวกนี้ให้หมดเปลือกเลย" "ยินดีจ่ายด้วยชีวิตครับ" ธามตอบทันควัน สายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่เหลือฟอร์มมาดนิ่งขรึมอีกต่อไป "และ... คัทครับ!" เสียงปาลินประกาศก้องด้วยความสะใจ ปนเสียงปรบมือเกรียวกราวของทีมงานทั้งสตูดิโอ "ยอดเยี่ยม! เทปนี้เพอร์เฟกต์อย่างไร้ที่ติ เรตติ้งทะลุร้อยล้านวิวแน่ๆ พ่อคุณแม่คุณ!" ไฟในสตูดิโอยังคงสว่างโร่ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเหลือเพียงแค่คนสองคน รินรดาระบายลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เธอยังไม่ทันได้ถอดไมค์ออกด้วยซ้ำ ธามก็เอื้อมมือมาประคองท้ายทอยเธอไว้ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมผสานกับความอบอุ่นจากตัวเขา ทำให้รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ "หมดหน้าที่หน้ากล้องแล้วนะครับ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก "ทีนี้... มาเคลียร์เรื่องบัญชีที่คุณบอกว่าจะคิดกับผมเมื่อครู่ต่อดีกว่า" ดวงตาคมปลาบมองลึกลงมาในดวงตาเธอ รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขยับไปไหนไม่ได้และไม่อยากขยับไปไหนด้วยซ้ำ ปลายนิ้วของเขาไล้เบาๆ ที่กรอบหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ปลายคางอย่างถือวิสาสะ ทว่า ก่อนที่ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่จะถูกย่นให้เป็นศูนย์ตามที่ใจปรารถนา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของปาลินที่วางทิ้งไว้ก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นขัดจังหวะ ปาลินรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ ขมวดคิ้วมุ่นขณะกดรับสาย แต่เพียงแค่ฟังประโยคแรก สีหน้าของโปรดิวเซอร์สาวก็เปลี่ยนจากความอิ่มเอมใจเป็นซีดเผือด เธอกวาดตามองมาที่ธามและรินรดาด้วยแววตาระทึกขวัญ ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้เด็ดขาด "พี่ริน... ธาม... แย่แล้วครับ" ปาลินเสียงสั่น "ข้างล่างตึก... มีคนมารอพบคุณธาม... เป็นคนจากตระกูลของคุณธามเอง... และเขาบอกว่า... 'เกมการเล่นสนุก' ของคุณสองคน ได้เวลาสิ้นสุดลงแค่นี้แล้ว" รินรดานิ่งงั้น ความอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ขณะที่ธามหรี่ตาลง รังสีความเย็นชาและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันทีที่ได้ยินคำนั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวรั้นมากับพวกเขานะครับ ดรากอนไรเดอร์