ก้าวข้ามเซฟโซน

กระดาษโน้ตแผ่นเล็กในมือถูกขยำจนยับยู่ยี่ด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ “คุณกำลังเขียนบทให้ตัวเองอยู่หรือไง ธาม” เสียงใสติดจะห้วนเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องแต่งงานหลังเวที รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู สีหน้าของวิศวกรหนุ่มยังคงเรียบนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ สคริปต์รายการเทปสุดท้ายของซีซั่นวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบด้วยข้อความจากปาลินที่ส่งมาเร่งเร้าเชิงแซว *‘พี่ริน... เรตติ้งทะลุเพดานแล้วค่ะคุณพี่ เหลือแค่ฉากจบสวยๆ นอกสคริปต์ที่บอสใหญ่เขาเตรียมไว้ให้แล้วนะ!’* รินรดาอยากจะปาโทรศัพท์ใส่หน้าโปรดิวเซอร์ตัวแสบนัก แต่ติดตรงที่คนต้นเรื่องตัวจริงยืนขวางทางออกอยู่ตรงนี้แล้ว ธามก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากรัศมีของคนตัวโตทำให้ห้องแต่งตัวแคบลงถนัดตา “ผมไม่ได้เขียนบท” ธามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบตามสไตล์ผู้ชายที่ศรัทธาในตรรกะและเหตุผล “แต่มันคือข้อเท็จจริงที่อัลกอริทتمชีวิตของผมคำนวณมานานพอแล้วต่างหาก” “ตรรกะบ้าอะไรของคุณ” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามสร้างกำแพงความเย่อหยิ่งขึ้นมาต้านทานแรงดึงดูดประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “เราตกลงกันไว้แล้วว่านี่คือเกมธุรกิจ เป็นแค่การแสดงตามเรตติ้งที่คุณเป็นคนอนุมัติงบไม่ใช่หรือไง” “แล้วตอนที่คุณมองตาผมตอนอยู่หน้ากล้องเมื่อสัปดาห์ก่อน...” ธามเว้นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่พยายามเชิดขึ้นอย่างถือดี “นั่นก็เป็นการแสดงด้วยรึเปล่า รินรดา” คำถามนั้นทรงพลังเสียจนคนฟังชะงัก ลมหายใจสะดุดกักไว้ที่ลำคอ รินรดารู้ดีว่าเธอไม่เคยโกหกเก่งเลยเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ยิ่งปฏิเสธ ดวงตากลมโตก็ยิ่งฟ้องความจริงมากขึ้นเท่านั้น ธามรู้จุดอ่อนของเธอ... เขาใช้ความนิ่งสยบความพะว้าพะวังของเธอมาโดยตลอด และครั้งนี้เขาก็เลือกที่จะไม่ถอยหลังกลับเข้าเซฟโซนที่ตัวเองขีดเส้นไว้เช่นกัน “คุณมันคนเอาแต่ใจ” หญิงสาวหลบสายตา เสี้ยวหน้าเนียนเบือนหนีไปทางกระจกเงาที่มีหลอดไฟสีส้มสว่างไสว “อยู่ๆ ก็จะมาเปลี่ยนกฎกลางคัน ใครเขาจะไปตั้งรับทันกัน” “ผมให้เวลาคุณคิดมาสามสัปดาห์แล้วนะ ริน” เสียงทุ้มนั้นอ่อนลงนิดหน่อย แฝงความอุ่นร้อนที่จู่โจมหัวใจคนฟังอย่างไร้การป้องกัน มือหนายื่นออกไปวางทับลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง กักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างอ้อมแขน “หรือต้องให้ผมรื้อระบบเซฟโซนที่คุณสร้างไว้ทีละชั้นด้วยตัวเอง ถึงจะยอมรับความจริงว่าคุณก็ไม่อยากเว้นระยะห่างกับผมแล้วเหมือนกัน” คำพูดจี้ใจดำทำให้รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างปลายจมูกของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอความอบอุ่นเฉพาะตัวของธามทำเอาสติที่สะสมมานานเกือบหลุดลอย หัวใจดวงที่เคยแข็งกระด้างและปิดตาย ป้องกันตัวเองด้วยกำแพงแห่งเหตุผลมาตลอด บัดนี้กลับสั่นไหวรุนแรงราวกับแผ่นดินไหวใต้ท้องทะเลลึก รินรดารู้ดีว่าการก้าวข้ามเส้นกั้นนี้หมายถึงอะไร... มันคือการยอมรับความเสี่ยงที่จะเจ็บปวด หากวันหนึ่งความสัมพันธ์พังทลายลง แต่เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นของธาม เธอกลับพบแต่ความมั่นคงที่หาไม่ได้จากที่ไหน “ถ้าฉันบอกว่าตกลง...” เสียงของรินรดาเบาหวิวราวกับกระซิบ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้แววตาของวิศวกรหนุ่มไหววูบ “คุณจะไม่มีวันได้แก้ตัวอีกนะธาม ถ้าคิดจะเริ่มนอกสคริปต์นี้แล้ว” มุมปากของธามกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่ทรงพลังทำลายล้างหัวใจคนมองเสียยิ่งกว่าคำหวานใดๆ ในโลก “ผมไม่เคยทำอะไรผิดพลาดจากแผนที่ประเมินไว้ โดยเฉพาะเรื่องของคุณ” นิ้วเรียวอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เจตนาทะนุถนอมนั้นทำให้รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เธอยอมหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นซ่านที่ค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจจนหมดสิ้น เป็นครั้งแรกที่เธอเลือกจะไม่หาเหตุผลมาหักล้างความรู้สึก แต่ปล่อยให้สัญชาตญาณและความต้องการส่วนลึกนำพาไป ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อประทับตรารับข้อตกลงนอกสคริปต์อย่างเป็นทางการนั้นเอง— *ปัง!* ประตูห้องแต่งตัวถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตบมือเปาะแปะและเสียงหัวเราะคิกคักของปาลินที่ดังทะลุเข้ามาในห้อง “โอ๊ะ! ขอโทษทีค่ะ พอดีเรตติ้งกราฟพุ่งกระฉูดจนบอนด์ต้องรีบวิ่งมาดูว่าพระนางเขาเคลียร์คิวแต่งงานกันถึงไหนแล้ว—อุ๊ย ตายจริง ฉันมาขัดจังหวะสำคัญหรือเปล่าเนี่ยพวกเธอ!” ธามถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ขณะที่รินรดารีบผลักอกแกร่งออกทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอายและหมั่นไส้โปรดิวเซอร์ตัวดีในเวลาเดียวกัน วิศวกรหนุ่มตวัดสายตาคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อไปยังผู้มาใหม่ที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่หน้าประตูก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนเม้มปากแน่นด้วยความเขิน “ดูเหมือนว่า...” ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของรินรดาด้วยเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ “เราคงต้องไปเคลียร์เรื่องนอกสคริปต์นี้กันต่อที่อื่นซะแล้วล่ะครับ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวรั้นมากับพวกเขานะครับ ดรากอนไรเดอร์