ระยะห่างที่กลายเป็นศูนย์

เสียงกระดาษแผ่นสุดท้ายถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างเบามือกว่าที่เคยเป็น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มองเอกสารการประเมินความเสี่ยงโครงการแม้แต่น้อย เขากำลังมองทะลุกรอบแว่นสายตา เล็งตรงมาที่เธอราวกับนักล่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อให้อยู่หมัด "คุณเขียนสรุปประเด็นนี้ไว้ว่ายังไงนะริน... 'ความสัมพันธ์ที่มีระยะห่าง ปลอดภัยที่สุด' อย่างนั้นเหรอ" ธามเอ่ยทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จตั้งใจกดให้ต่ำลงกว่าปกติ มันไม่ใช่โทนเสียงของวิศวกรผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่หมดความอดทนจะเล่นเกมซ่อนหา รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ปากไวเท่าความคิด "ก็ใช่นะสิครับ... เอ๊ย! หมายถึง ใช่ค่ะ... ให้ตายสิ ฉันติดปากพูดตามที่คุณชอบแซวซะได้" เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความขัดใจที่เผลอหลุดหลงไปในเกมภาษาของเขา ธามมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "เรียกผมว่า 'คุณ' แบบนั้น ฟังดูห่างเหินเกินไปแล้วล่ะมั้งครับ... ไหนบอกว่าเราเคลียร์มาตรวัดระยะห่างกันจบแล้วไง" "ใครบอกว่าจบ ฉันยังไม่ได้เซ็นอนุมัติสักหน่อย" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง แต่กลับมีความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องลึก เธอกลัว... กลัวว่ามาตรวัดที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา จะพังทลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของคนตรงหน้า ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอนั่งอยู่ ระยะห่างหนึ่งเมตรระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงครึ่งก้าว จนรินรดาต้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกระดาษและน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูก ทำให้สมาธิที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ "รู้ไหมริน... ตลอดสามสิบตอนที่ผ่านมา คุณพยายามวิ่งหนีผมด้วยเหตุผลร้อยแปดพันประการ ทั้งเรื่องตรรกะ สถิติ ความน่าจะเป็น และไอ้มาตรวัดบ้าๆ นั่น" ธามโน้มตัวลงมา มือหนาทั้งสองข้างวางค้ำขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "แต่คุณลืมคิดไปอย่างหนึ่ง... ว่ายิ่งคุณผลักผมออกไกลเท่าไหร่ หัวใจผมมันก็ยิ่งดึงดันจะวิ่งเข้าหาคุณใกล้ขึ้นเท่านั้น" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้ห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของรินรดากระหน่ำรัวราวกับกลองเพล ปาลิน โปรดิวเซอร์สาวคู่คิดที่เคยยืนแอบดูอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ ตัดสินใจเดินถอยหลังออกไปเงียบๆ ปล่อยให้คนทั้งคู่เผชิญหน้ากับบทสรุปที่พวกเขาต้องเขียนมันขึ้นมาเอง "คุณมันบ้าธาม..." รินรดากระซิบเสียงสั่น น้ำเสียงที่เคยเฉียบคมและทันคนหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ "คุณเป็นวิศวกรนะ ทำไมถึงไม่ใช้เหตุผลกับความรักล่ะ" "เพราะความรักไม่ใช่สะพานคอนกรีต หรือโครงสร้างตึกที่คำนวณรับแรงได้ด้วยสูตรทางฟิสิกส์" ธามตอบกลับทันที น้ำเสียงของเขาจริงจังและหนักแน่นจนน่าใจหาย "มันคือความรู้สึกที่ผมยอมจำนน... ยอมให้ผู้หญิงปากร้ายอย่างคุณเข้ามาปั่นป่วนชีวิตที่เคยมีระเบียบวินัยของผมจนพังไม่เป็นท่า และที่สำคัญที่สุด..." เขาหยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาสื่อสารแทนคำพูดทั้งหมด "...ผมไม่อยากคำนวณหา "ระยะห่างที่ปลอดภัย" อีกต่อไปแล้ว เพราะข้างๆ คุณ... คือเซฟโซนเดียวที่ผมต้องการ" รินรดานิ่งงัง สมองที่เคยประมวลผลคำพูดคนอื่นได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่า เธอมองใบหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น "วิศวกรซึนเดระ" ผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนโยนให้ใครเห็น นอกจากสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักจนล้นปรี่ และในวินาทีนั้นเอง กำแพงทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นด้วยความหวาดระแวงก็พังทลายลงมา ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก มือเรียวเล็กที่วางอยู่บนตักค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบบนอกเสื้อฝั่งซ้ายของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน "ถ้าพูดจาเลี่ยนแบบนี้ตั้งแต่แรก... ฉันคงไม่ต้องเหนื่อยมานั่งตั้งมาตรวัดบ้าๆ นี่หรอกนะ" รินรดาบ่นอุบ ริมฝีปากบางเผยอยิ้มออกมาก่อนจะกลั้นไว้ไม่อยู่ ธามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนขอบตาของรินรด้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "งั้นเรามาเริ่มนับหนึ่งใหม่ดีไหมครับ..." ธามกระซิบชิดริมฝีปาก ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ ลดลงจนกลายเป็นศูนย์อย่างสมบูรณ์แบบ "เริ่มต้นในฐานะคนรัก... ที่ไม่มีวันปล่อยมือจากกันอีก" รินรดาไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เธอเลือกที่จะดึงคอเสื้อของเขาลงมาเล็กน้อย พร้อมกับหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นละมุนที่ทาบทับลงมา เป็นจุมพิตที่ปิดฉากความดื้อรั้น ความหวาดกลัว และความลังเลใจทั้งหมดลงอย่างงดงาม ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักของคนสองคนที่เคยหัวรั้นที่สุดในโลก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวรั้นมากับพวกเขานะครับ ดรากอนไรเดอร์