กฎเหล็กในบ้านพัก

"ถ้าคุณคิดว่าการเอามาตรวัดระยะห่างมาวางกั้นกลางบ้านจะทำให้ผมไม่รู้ว่าคุณแอบดึงพรมมาฝั่งผมตอนหลับได้ คุณก็คิดผิดถนัด รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของธามดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เพิ่งถูกจัดระเบียบใหม่ ชายหนุ่มยืนกอดอกพิงขอบประตู จ้องมองหญิงสาวที่กำลังนั่งยองๆ ใช้เทปกาวสีดำแปะลงบนพื้นไม้เป็นเส้นตรงยาวเหยียดแบ่งอาณาเขตอย่างชัดเจน รินรดาเงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของอีกฝ่ายด้วยความไม่สะทกสะท้าน เธอใช้ปลายนิ้วปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องตอบด้วยแววตาที่ไม่มีวันยอมใคร "ฉันไม่ได้ทำเพื่อกันคุณค่ะ แต่ทำเพื่อประเมินความปลอดภัยของตัวเองต่างหาก" เธอเน้นย้ำเสียงเรียบ "คนประเภทคุณน่ะ เงียบเชียบเหมือนกับดักระเบิด ถ้าไม่ตีเส้นให้ชัดว่าจุดไหนคือพื้นที่ส่วนตัว ฉันเกรงว่าชีวิตหลังเลิกงานของฉันจะหายไปพร้อมกับความสุขส่วนบุคคล" ธามเลิกคิ้ว สายตาคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดก่อนจะนิ่งสนิทตามแบบฉบับวิศวกรผู้ถือความเที่ยงตรง เขาขยับกายก้าวผ่านเส้นเทปสีดำนั้นเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาเผลอถอยหลังไปจนชนกับเคาน์เตอร์ครัว "กฎเหล็กเหรอ?" ธามโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว จนรินรดาได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของสบู่และกลิ่นกระดาษที่ติดตัวเขามาเสมอ "งั้นผมขอเสนอเพิ่มอีกข้อ... พื้นที่ไหนที่ผมก้าวเข้ามาแล้ว คุณห้ามถอยหนีจนกว่าผมจะอนุญาต" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับมา "นั่นมันกฎเผด็จการ ไม่ใชกฎการอยู่ร่วมกัน คุณธาม" "กฎของผมคือความจริงเสมอ รินรดา" เขากระซิบชิดใบหู "คุณเรียกมันว่ามาตรวัดระยะห่าง แต่ผมเรียกมันว่า 'เส้นที่รอให้ถูกข้าม' ต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มเบาบางลง เธอไม่ชอบเลย... ไม่ชอบที่เขาเป็นฝ่ายคุมเกมได้อยู่หมัด และที่แย่กว่านั้นคือ เธอเกลียดตัวเองที่เผลอใจสั่นกับสายตาที่แฝงความหมายบางอย่างในยามที่เขาจ้องมองเธอราวกับเธอกำลังจะถูกกลืนกิน "กฎข้อที่หนึ่ง" ธามผละตัวออกถอยไปยืนห่างจากเส้นเทปเล็กน้อย ท่าทางกลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิม "ห้ามพาคนนอกเข้ามาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ข้อที่สอง... ของใช้ในห้องครัว ถ้าผมวางไว้ตรงไหน ห้ามใครมาย้าย ไม่ว่าจะเป็นคนหรือ... เจ้าที่" "เจ้าที่?" รินรดาเลิกคิ้ว "จะบอกว่าฉันเป็นวิญญาณเร่ร่อนเหรอคะ?" "เปล่า" เขาตอบสั้นๆ "แค่หมายถึงคนที่ชอบล้ำเส้น" หญิงสาวแค่นหัวเราะ "ปากคอเราะร้ายจังนะคะวิศวกร ถ้าอยากจะรักษาพื้นที่ของตัวเองนัก ทำไมไม่ไปอยู่คานคอนโดส่วนตัวให้มันจบๆ ไปล่ะคะ จะมาแชร์ห้องกับฉันทำไมตั้งแต่แรก?" คำถามนั้นทำให้ธามชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาไม่ได้สบตาเธอตรงๆ แต่มองไปที่กรอบรูปบนผนังที่เขายังไม่ได้แกะออก รินรดาอ่านเกมไม่ขาดว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ไล่ต้อนต่อในเมื่อเขายังไม่พร้อม "เพราะชีวิตมันต้องการตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้มั้งครับ" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้าไปในห้องนอน ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่กลางห้อง ทว่าความเงียบสงบไม่ได้คงอยู่ยาวนาน เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย รินรดาขมวดคิ้วเดินไปเปิดประตู ปรากฏร่างของปาลินที่ถือเอกสารปึกใหญ่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง "เซอร์ไพรส์! ยัยริน! พอดีฉันได้ข้อมูลเด็ดมาเพิ่มเกี่ยวกับเคสที่เราต้องทำรายการวันจันทร์นี้ เลยคิดว่ามาบรีฟงานที่ห้องเธอเลยดีกว่า จะได้ประหยัดเวลาไง" ปาลินไม่รอคำอนุญาต เดินแทรกตัวผ่านร่างเธอเข้าไปในห้อง รินรดาเบิกตากว้าง "เดี๋ยว! ปาลิน! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว..." "ว้าว ห้องตกแต่งใหม่เหรอ? มีเส้นเทปแปะพื้นด้วย? วินเทจจังนะ!" ปาลินเดินสำรวจห้องอย่างร่าเริง ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นประตูห้องนอนของธามเปิดออก ธามก้าวออกมาในสภาพที่ใส่เพียงกางเกงสแล็คตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม หยดน้ำพราวจากเส้นผมบ่งบอกว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ปาลินอ้าปากค้าง ส่วนรินรดาถึงกับหน้าชา เธอรีบคว้าหมอนอิงจากโซฟาปาใส่เขา "คุณธาม! เข้าไปใส่เสื้อเดี๋ยวนี้!" ธามรับหมอนไว้ได้ด้วยมือข้างเดียว สายตาของเขาไม่ได้สนใจแขกที่มาเยือนเลยสักนิด เขาเอาแต่มองรินรดาด้วยแววตาดุจดั่งหมาป่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อ ก่อนจะเหลือบมองปาลินเพียงแวบเดียวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แขกของคุณรบกวนเวลาส่วนตัวของผม และที่สำคัญ..." เขาเว้นวรรค จังหวะที่เขาขยับตัวเข้ามาใกล้รินรดาอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ "เธอเป็นคนนอกที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า... ผิดกฎข้อที่หนึ่งครับ" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้อยากให้..." "งั้นแสดงว่าคุณยอมรับกฎของผมแล้วสินะ" ธามโน้มตัวกระซิบที่ข้างหูเธออีกครั้งท่ามกลางความตะลึงของปาลิน "ในเมื่อตกลงกันแล้ว... คืนนี้คงต้องมีการทำโทษสักหน่อย" เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความนัยทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านผิวหนัง ก่อนที่ธามจะหันไปหาปาลินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เชิญกลับได้แล้วครับ เพราะคืนนี้... ผมกับรินรดา มี 'ธุระ' ที่ต้องเคลียร์กันยาว" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ - ดรากอนไรเดอร์ -