สายตาของคนหวงก้าง

เสียงปิดประตูรถหรูดังทึบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบสงบของลานจอดรถใต้อพาร์ตเมนต์ รินรดาไม่ทันได้ก้าวเท้าหนีไปไหน ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มก็ตามมาประชิดวงแขนแกร่งจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตัวรถอย่างจัง แรงกระแทกไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่ทว่าหนักหน่วงพอจะทำให้ลมหายใจสะดุด ธามไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก เขาเพียงแค่ใช้มือข้างหนึ่งยันขอบประตูรถกักตัวเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาปลดเข็มขัดนิรภัยที่ยังคาอยู่บนตัวเธอออกอย่างรวดเร็ว กิริยานั้นทั้งดุดันและคุกคามในเวลาเดียวกัน จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยวนอยู่รอบตัว "คุณธาม... ถอยไปหน่อยค่ะ... เอ๊ย ถอยไปหน่อยครับ" รินรดาเผลอหลุดคำเดิมตามความคุ้นเคยเกือบไม่ทัน ดีที่สมองส่วนตรรกะยังทำงานทันรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้หัวใจจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติไปโข "คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ลากฉันขึ้นรถมาไม่พอ ยังจะมาทำท่าทางรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวอีก" "พื้นที่ส่วนตัว?" ธามทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยความกรุ่นโกรธที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างยิ่งยวด "แล้วที่ยืนให้ไอ้ดนัยมันมาทำตาเยิ้มใส่เมื่อเย็นนี้ เรียกว่าพื้นที่สาธารณะรึไงครับ รินรดา" "เขาเป็นแขกรับเชิญเก่าในรายการ และเขาก็แค่... ทักทายตามมารยาท!" "มารยาทบ้านไหนที่มันเอื้อมมือมาแตะไหล่คุณแถมยังทำหน้าเหมือนหมาหวงก้างแบบนั้น" ธามยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินรดาต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังแนบสนิทกับตัวรถ "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าให้เว้นระยะห่างจากพวกผู้ชายหน้าตัวเมียพวกนั้น แต่คุณก็ยังทำเป็นหูทวนลม" "ฉันจะเป็นเพื่อนหรือคุยกับใครมันก็สิทธิ์ของฉัน คุณเป็นแค่วิศวกรระบบ... เอ้ย เป็นแค่คนข้างห้อง เป็นเซฟโซนชั่วคราวตามสัญญาบ้าๆ นั่น ไม่มีสิทธิมาสั่งฉันนะ!" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง แม้ลึกๆ จะแอบหวั่นไหวกับความใกล้ชิดนี้จนมือไม้สั่น ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงที่สะสมมาตั้งแต่ในสตูดิโอระเบิดออกมาผ่านการกระทำที่เด็ดขาดเกินกว่าจะคาดเดา มือหนาเลื่อนขึ้นจับปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้เธอเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดอย่างถือวิสาสะ "ปากเก่งนักนะ... อยากรู้จ่ะว่าถ้าผมปิดปากคู่นี้ด้วยวิธีของผม คุณจะยังกล้าเถียงผมอยู่อีกไหม" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวรากลองศึกเมื่อเห็นสายตาจริงจังที่สะท้อนอยู่ในเงาตาของเขา มันไม่ใช่การขู่เล่นๆ และเธอก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงทำจริงเสมอเมื่อความอดทนของเขาหมดลง "คุณธาม... อื้อ..." คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีที่ริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการลังเล ความนุ่มนวลถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความหึงหวงและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้มานาน ธามไม่ได้รุกล้ำเพียงแค่ผิวเผิน แต่เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ลากจูงสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอยไปในความวابวุ่ยมึนงง รินรดาพยายามทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงทั้งหมดกลับละลายหายไปกับสัมผัสที่ทั้งดุดันและหวานล้ำในคราวเดียวกัน เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปถึงใบหู ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยความตื่นตระหนกและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ ธามมองสภาพคนตัวเล็กที่อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ ลมหายใจของเขาก็ติดขัดไม่แพ้กัน แต่เขากลับเลือกที่จะกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่บวมเจ่อด้วยน้ำมือของเขาเอง "จำไว้... ว่าอย่าไปทำหน้าแบบนั้นให้ผู้ชายหน้าไหนเห็นอีก ถ้าไม่อยากให้ผมทำมากกว่านี้" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอเงื้อมมือขึ้นเตรียมจะประท้วงด้วยฝ่ามือสักฉาด แต่ทว่า... *กริ๊ดดด!* เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังแทรกความเงียบมาจากมุมมืดของลานจอดรถ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบ และร่างของปาลิน โปรดิวเซอร์สาวคู่คิด วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาพวกเขาด้วยสภาพกระเซอะกระเซน "ริน! คุณธาม! แย่แล้วค่ะ! ในตึก... ในห้องพักของคุณธาม มีคนบุกรุก!" ธามหรี่ตาลงทันที ความหวานละมุนเมื่อครู่หายวับไปกับตา ร่างสูงผละออกจากรินรดาก้าวไปยืนบังเธอไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณวิศวกรและผู้ชายที่ต้องปกป้องคนข้างหลังตื่นตัวเต็มที่ "ใครบุกรุก พูดให้มันเคลียร์ปาลิน" ธามถามเสียงเข้ม ปาลินหอบแฮก ชี้มือสั่นเทาไปที่ลิฟต์ขึ้นตึก "ไม่รู้ใครค่ะ แต่มันงัดห้องคุณธาม... แล้วตอนนี้ มันกำลังถือคัตเตอร์ยืนรออยู่หน้าประตูห้องของริน!" รินรดาหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินประโยค1 ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ดรากอนไรเดอร์เสมอนะครับ