การปกป้องในแบบของเขา

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเธออีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมคงต้องทบทวนใหม่ว่า กฎหมายลิขสิทธิ์กับกฎหมายคุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคล อันไหนจะทำงานเร็วกว่ากัน" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวระคนอยู่ในนั้น แต่มันกลับเยียบเย็นจนทำให้คนที่ได้ยินต้องหนาวสะท้านถึงขั้วกระดูก รินรดาหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่ธามเอ่ยขึ้น เธอไม่คาดคิดเลยว่าในวินาทีที่อดีตอันน่ารังเกียจกำลังจะพุ่งเข้ามาทำลายกำแพงที่เธอบรรจงสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก ผู้ชายที่เธอคอยตีฝีปากใส่และพยายามเว้นระยะห่างมาตลอด จะก้าวออกมายืนบังเธอไว้ข้างหลังด้วยท่าทีที่หนักแน่นราวกับกำแพงเหล็ก ร่างสูงของธามยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังกว้างที่ปกติมักจะเห็นอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อย ตอนนี้กลับเปี่ยมไปด้วยพลังกดดันอันน่าเกรงขาม สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่เดิมกำลังจ้องมองผู้ชายแปลกหน้าที่บุกรุกเข้ามาในสตูดิโอหลังเวลาเลิกงานอย่างไม่เกรงกลัว "คุณ... คุณเป็นใครวะ เรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับริน!" ชายอดีตคนรักเก่าของรินรดาพยายามเค้นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาของอีกฝ่ายกวาดมองธามตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจ "ส่วนตัว?" ธามทวนคำด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "การตามราวีคนอื่นในยามวิกาล บุกรุกพื้นที่ทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต และคุกคามทางจิตใจ... ในทางกฎหมายเขาไม่เรียกว่าเรื่องส่วนตัวหรอกครับ เขาเรียกว่า 'โรคจิต' ต่างหาก" "นี่คุณ!" "ถอยไปซะก่อนที่ผมจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย หรือถ้าคุณชอบความบันเทิงแบบเป็นทางการมากกว่า ผมก็ไม่ขัดข้องที่จะต่อสายตรงหาเพื่อนที่เป็นสารวัตรสน.ท้องที่ให้มาคุยกันยาวๆ ที่โรงพัก" ธามก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายเพียงหนึ่งก้าว แต่แรงกดดันมหาศาลกลับทำให้อดีตแฟนหนุ่มของรินรดาต้องผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ รินรดายืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความหวาดกลัวที่เคยฝังรากลึกจากเรื่องราวในอดีตค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยซึ่งเธอเคยคิดว่ามันเปราะบางเหลือเกิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมองว่าธามเป็นแค่พวกยึดติดกับตรรกะ เย็นชา และน่ารำคาญที่ชอบเข้ามาจุ้นจ้านในชีวิต แต่ในยามที่พายุลูกใหญ่พัดเข้ามาซัดสาดใส่ชีวิตเธอจริงๆ ผู้ชายคนนี้กลับเป็นคนแรกที่กางร่มกันฝนให้โดยไม่เอ่ยปากถามหาเหตุผลสักคำ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่เป็นใจและไม่มีทีท่าว่าจะได้ผลประโยชน์ อดีตแฟนหนุ่มของรินรดาจึงทำได้เพียงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ชี้หน้าคาดโทษอากาศว่างเปล่าก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีหายออกไปจากประตูหลังของสตูดิโออย่างหัวเสีย เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งเงียบสนิท ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างเย็นเฉียบ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ธามหมุนตัวกลับมาช้าๆ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดสำรวจรวดเร็วเพื่อประเมินความเสียหายทางความรู้สึกของคนตรงหน้า เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ยืนเหม่อแบบนี้ แสดงว่ายังช็อกอยู่สินะครับ" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังคงความเรียบเฉยตามสไตล์ "ใครช็อกกันคะ..." รินรดาฝืนเชิดหน้าขึ้น ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แม้ว่าเสียงของเธอจะสั่นเครือเล็กน้อยจนไม่อาจปกปิดได้ "ฉันแค่... กำลังคิดว่าคุณนี่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเก่งเป็นพิเศษเหมือนกันนะ" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับแว่นตากรอบเงินบนสันจมูก "ชาวบ้านที่ไหนครับ คนที่ยืนสั่นอยู่ข้างหลังผมนี่ต่างหากที่เป็นความรับผิดชอบเฉพาะหน้าที่ผมต้องจัดการ" "ความรับผิดชอบ?" รินรดาทวนคำ หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกระลอกด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินอายที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน "ฉันไม่ใช่โปรเจกต์งานระบบโครงสร้างในบริษัทของคุณนะที่จะมาแปะป้ายความรับผิดชอบอะไรแบบนี้" "แต่คุณก็กำลังทำให้ระบบการทำงานในหัวของผมรวนไปหมดโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งจนคนฟังถึงกับพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบงัน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาที่มองประสานกับธามในระยะประชิดทำให้เธอตระหนักได้ว่า ระยะห่างที่เธอพยายามขีดเส้นเอาไว้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา บัดนี้มันถูกพังทลายลงราบคาบด้วยการกระทำอันเด็ดขาดของเขาเสียแล้ว "ทำไม... ถึงต้องทำขนาดนี้ด้วยล่ะคะธาม" สุดท้ายเธอก็ยอมลดกำแพงลง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความสงสัยและความเปราะบางที่หาได้ยากจากผู้หญิงปากเก่งคนนี้ ธามไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกนิด ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นกายสะอาดผสมกับความอบอุ่นจากตัวเขาโชยเข้าจมูกจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ดวงตาคมคายคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างข้างในนั้น "เพราะผมไม่ชอบเห็นใครมาทำลายรอยยิ้มของคุณ..." ธามหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้คำพูดนั้นซึมซับเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "...แม้กระทั่งตัวคุณเองก็ไม่มีสิทธิ์ทำลายมัน" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาที่พวงแก้มทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่อยู่ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ไม่เหลือข้อโต้แย้งใดๆ ทันทีที่ได้ยินประโยคบอกรักที่ไร้คำว่ารักโดยสิ้นเชิงจากปากของวิศวกรหนุ่มจอมเฮี้ยน ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและบรรยากาศรอบตัวกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ทั้งสองฝ่ายต่างไม่กล้าปฏิเสธ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบจากทางเดินด้านหน้า "อุ๊ย! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวนะคะคุณพระเอกนางเอก แต่พอดีปาลินมีเรื่องด่วนต้อง..." เสียงของปาลินที่โผล่พรวดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนชิดติดกันชนิดที่แทบจะรวมร่าง ธามถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่รินรดารีบหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง ปาลินกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ประกายตาเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าได้เรตติ้งรายการทะลุเป้า "ดูท่าทางฉันจะมาผิดจังหวะสินะคะเนี่ย..." ปาลินลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน "แต่เอาเถอะค่ะ ไว้ค่อยไปหวานกันต่อพรุ่งนี้ เพราะตอนนี้บอสใหญ่เรียกประชุมด่วน... และดูเหมือนว่าหัวข้อประชุมจะเกี่ยวกับ 'สถานะความสัมพันธ์' ของพวกคุณสองคนนี่แหละค่ะ" รินรดาหันขวับกลับมามองเพื่อนสนิททันทีด้วยความตกใจ ขณะที่ธามกลับนิ่งสงบผิดคาด นัยน์ตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่ปาลินด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดaะ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างกาย ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอีกครั้งท่ามกลางความเงียบที่กลับมาเยือน พร้อมกับคำถามที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายในใจของคนทั้งคู่ว่า... เส้นแบ่งระยะห่างที่เคยมี มันพังทลายลงไปหมดแล้วจริงๆ หรือนี่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาถึงตรงนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ