คำถามที่ไม่มีคำตอบ

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานของรินรดากำลังสั่นไหวเล็กน้อยด้วยคอมเมนต์ที่ไหลบ่าเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า ยอดผู้ชมสดของรายการไลฟ์สตรีมรอบพิเศษค่ำคืนนี้ทะยานผ่านหลักแสนไปอย่างรวดเร็ว ปาลิน โปรดิวเซอร์สาวมือทองยืนกอดอกอยู่หลังกล้อง ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับทำมือเป็นเชิงสัญญานว่า "เอาเลย ขยี้ต่ออีกนิด" แต่รินรดากลับรู้สึกราวกับว่าอากาศในห้องส่งขนาดเล็กนี้กำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย ปลายนิ้วเรียวที่เคยพิมพ์ข้อความโต้ตอบได้อย่างคล่องแคล่วกลับชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ เมื่อคำถามหนึ่งจากยูสเซอร์ชื่อ ‘คนแถวนี้แอบมองอยู่’ เด้งเด่นหราขึ้นมากลางหน้าจอ *‘ถามจริงครับคุณริน... กับคุณธาม วิศวกรหนุ่มมาดขรึมที่นั่งคุมระบบหลังบ้านอยู่ทุกวันนี้ ตกลงสถานะมันคือเพื่อนร่วมงาน หรือข้ามเส้นไปถึงไหนกันแล้วครับเนี่ย? ดูสายตาเขาเวลาคอมเมนต์คุณสิ คนนอกเขาอิจฉากันค่อนประเทศแล้วนะ’* เสียงหัวใจของเธอดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอเหลือบสายตาไปยังมุมห้องที่มืดสลัว ซึ่งเป็นจุดที่ร่างสูงโปรดิวเซอร์ระบบนั่งประจำการอยู่ แม้จะมองเห็นเพียงเงางะวะของไหล่กว้างและแสงเรืองรองจากหน้าจอโน้ตบุ๊กของเขา แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงรังสีความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง... รังสีแบบเดียวกับที่ฝากข้อความท้าทายไว้เมื่อคืน *“รอดตัวไปนะ... แต่คืนนี้ กลับห้องไป เตรียมตัวรับคำเฉลยเรื่องความปากแข็งของคุณได้เลยครับ”* คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบข้างใบหูในระยะประชิด รินรดาใจเต้นรัวจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกไมโครโฟนขึ้นมาใกล้ริมฝีปาก ตั้งใจจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วปัดตกคำถามนี้ไปเสียตามสไตล์พิธีกรปากไวที่เอาตัวรอดมาได้ทุกสถานการณ์ "เอ่อ... สำหรับคำถามนี้นะคะ... เอ๊ย! นะครับ" รินรดาเกือบหลุดคำคุ้นชินออกไปจนต้องรีบแก้เกี้ยวด้วยการกระแอมเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากผู้ชมในแชท "เรื่องสถานะนี่... เราเป็นพันธมิตรในเชิงการทำงานที่ค่อนข้าง... เอ Using strict logic นะครับ เราแค่มืออาชีพพอที่จะไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงาน... จริงไหมครับคุณโปรดิวเซอร์?" เธอจงใจโยนคำถามไปให้ปาลิน แต่โปรดิวเซอร์สาวจอมแสบกลับส่ายหน้าดลแล้วทำมือไขว้เป็นกากบาท พร้อมกับชี้ไปยังหน้าจอแชทที่มีข้อความรัวเข้ามาไม่หยุด *‘โอ๊ะ! หลบเลี่ยงเก่งจัง พิธีกรเราเขินหรือเปล่าเนี่ย?’* *‘ขอฟังเสียงคุณธามหน่อยครับ! อยากรู้ว่าวิศวกรสายดุเขาจะแก้ตัวยังไง!’* *‘ถ้าไม่มีอะไรในกอไผ่ ทำไมต้องเสียงสั่นด้วยล่ะครับคุณรินรดา?’* รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยตวัดมองหน้าจอด้วยความหมั่นไส้คนดู ปากเธอกำลังจะอ้าออกเพื่อสวนกลับความเจ้าเล่ห์ของพวกขาเผือกทั้งหลาย ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดเผ็ดร้อนจะหลุดจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นจากความมืดนอกรัศมีไฟสตูดิโอ กึ่ง... กึ่ง... กึ่ง... ไม่ใช่เสียงเดินธรรมดา แต่มันคือจังหวะการก้าวเดินที่เปี่ยมด้วยอำนาจการควบคุม ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้ามาใกล้ราวกับจังหวะเคาะระฆังที่บีบให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันโดยฉับพลัน ปาลินเลิกคิ้วสูงด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหลีกทางให้เงาร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของรินรดา แสงไฟจากสปอตไลท์ดวงหลักสาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายสันเหลี่ยมชัดเจน ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองกล้องไลฟ์สตรีมแม้แต่น้อย แต่มันกลับทอดมองลงมาที่รินรดาด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ธามในยเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ยืนค้ำโต๊ะลงมาเล็กน้อย มือหนาวางทราบลงบนพื้นโต๊ะไม้ใกล้กับมือเธอ แชทในไลฟ์สตรีมหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับผู้ชมทั้งแสนคนกำลังกลั้นหายใจพร้อมกัน "ในเมื่อผู้ชมเขาสสงสัย..." เสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก และเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายดังขึ้นผ่านไมโครโฟนตัวหลักที่เขายื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาถือไว้อย่างหน้าตาเฉย "ในฐานะวิศวกรระบบผู้ดูแลความปลอดภัย... ผมคิดว่าผมควรจะออกมาชี้แจงให้ชัดเจนเสียที" รินรดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความบ้าบิ่นของวิศวกรหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบคนนี้ "คุณธาม! นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง นี่มันเวลางานนะ!" "ใช่ครับ... นี่คือเวลางาน" ธามหันมามองเธอ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นแทบจะทำให้หัวใจของคนปากแข็งหลุดออกมานอกอก "และงานที่สำคัญที่สุดของผมในตอนนี้... คือการพิสูจน์ให้คุณและทุกคนได้เห็นว่า... 'ระยะห่าง' ที่คุณพยายามสร้างขึ้นมาตลอด มันใช้การไม่ได้ผลหรอกครับ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียน ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดถล่มทลายในแชทสดที่ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก ธามโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าชัดเจนแจ่มแจ้งในความหมาย "เตรียมตัวเก็บของกลับคอนโดกับผมได้เลยครับ... เพราะคืนนี้ เรายังมีบัญชีที่ต้องเคลียร์กันยาว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ