การทดลองที่ถูกลืม

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและละอองเรณูที่สะสมมานานนับร้อยปีไม่ได้ทำให้เซนจาม แต่มันกลับทำให้เส้นประสาททุกเส้นใต้ผิวหนังของเขาตื่นตัวจนขนลุกชัน นิ้วเรียวของเด็กหนุ่มกดปลายไม้กายสิทธิ์ลงบนร่องหินแกรนิตที่สึกกร่อน อาคมแสงสีครามจางๆ ไหลเวียนไปตามร่องลึกราวกับเส้นเลือดฝอยที่กำลังสูบฉีดพลังชีวิตให้แก่กลไกบางอย่างที่หลับใหลมานาน "นายแน่ใจนะเซน ว่านี่คือทางที่คาลอสบอก?" เสียงกระซิบของเด็กสาวผู้ร่วมเดินทางดังแว่วมาจากด้านหลัง บ่งบอกถึงความลังเลที่ฉาบอยู่ใต้ความอยากรู้อยากเห็น "คาلอสบอกว่าบันทึกโบราณของหอสมุดเขตสามระบุไว้ว่า ทางเชื่อมใต้หอพักศาสตราจารย์เคยเป็นเส้นทางอพยพสมัยสงครามเวทมนตร์ครั้งใหญ่ แต่..." เซนเว้นวรรค ดวงตาคู่คมกวาดมองแผ่นศิลาตรงหน้าซึ่งสลักอักษรรูนโบราณที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ "แต่เขาลืมบอกไปว่า... ประตูบานนี้ถูกสะกดด้วยอาคมสายเลือดที่ถูกลบทิ้งไปแล้ว" เซเลสเทียละอองเวทขอนำพาทุกท่านดำดิ่งสู่ความลับที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้รากฐานอันมั่นคงของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ค่ะ ในเมื่อระบบเวทมนตร์ธาตุแสงของเซนกำลังเรียกร้องหาคำตอบ การเผชิญหน้ากับอดีตจึงเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ เซนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พลังเวทธาตุแสงในกายเริ่มหมุนวนอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง มันไม่ใช่แสงสว่างเจิดจ้าที่ใช้ในการต่อสู้กลางแจ้ง หากแต่เป็นแสงสีครามประกายมุกที่นุ่มนวลและเยือกเย็น ราวกับผิวน้ำในคืนเดือนมืดที่สะท้อนแสงดาว ปมในใจเรื่องพี่ชายที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏยังคงเป็นแรงผลักดันให้เขาต้องไขปริศนาทุกอย่างที่สถาบันนี้ปิดบังไว้ *แกร๊ก... ครืนนน!* แรงกดดันมหาศาลทะลักออกมาจากรอยแยกของประตูหินทันทีที่ละอองแสงสีครามสัมผัสกับอักษรรูน บรรยากาศภายในห้องทดลองลับที่ถูกปิดตายค่อยๆ เปิดเผยต่อสายตา กลิ่นโลหะและควันจางๆ ของศิลาเวทที่เสื่อมสภาพลอยอบอวล กลิ่นอายนั้นชวนให้รู้สึกอึดอัดจนน่าประหลาดใจ ก้าวแรกที่เซนเดินล่วงล้ำเข้าไปในห้องทดลอง แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังก็ติดพรึบขึ้นเองทีละดวงด้วยระบบกลไกอัตโนมัติที่ยังคงทำงานอยู่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ห้องโถงกว้างขวางเต็มไปด้วยแท่นศิลาสำหรับการทดลอง วงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาสลักอยู่บนพื้นหินอ่อนสีดำสนิท ตรงกลางวงแหวนมีร่องรอยของการเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของ "อาคมต้องห้าม" ที่ถูกบัญญัติไว้ในประวัติศาสตร์ว่าสูญหายไปตั้งแต่ยุคของการล่มสลาย "นี่มัน..." เซนพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อกวาดสายตาไปเห็นตำราเวทมนตร์เล่มหนาที่วางอยู่บนแท่นหินใจกลางห้อง หน้ากระดาษเปิดค้างไว้ที่บทคาถาอันซับซ้อนที่มีลายมือคุ้นตาอย่างประหลาด ลายมือที่เขาเคยเห็นผ่านบันทึกส่วนตัวของพี่ชาย ในขณะเดียวกัน อาช่า อาจารย์สาวลึกลับผู้รอบรู้เรื่องประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ซึ่งหายตัวไปจากหอพักตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ก็กำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาโบราณในห้องพักของเธอ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะที่เธอมองภาพสะท้อนของเซนผ่านกระจกเวทมนตร์บานนั้น "เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริง... การเปิดประตูบานนั้น ไม่ได้หมายถึงการไขความจริง แต่มันคือการปลดโซ่ตรวนที่ขังภัยพิบัติเอาต่างหาก" เสียงพึมพำของอาจารย์สาวจางหายไปกับสายลมราตรี กลับมาที่ห้องทดลองใต้ดิน เซนก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินทีละก้าว มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปแตะหน้ากระดาษตำราเล่มนั้น ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบแจ้งเตือนภายในจิตใจของเขาก็ดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงเตือนที่ดังสะท้อนก้องในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยอาคมต้องห้ามระดับ EX] [ภารกิจลับถูกกระตุ้น: "เงาแห่งอดีตที่ถูกลบเลือน" (ระดับ SSS)] [เงื่อนไข: ค้นพบความจริงเบื้องหลังการทดลองของตระกูลผู้พิทักษ์ไร้เงา] [คำเตือน: สิ่งที่หลับใหลอยู่เบื้องล่างกำลังลืมตาตื่นจากการหลับใหลยาวนาน... และมันรับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณแล้ว] พื้นห้องทดลองใต้เท้าของเซนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่างวงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิท ก่อนที่ดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาจะค่อยๆ ลืมขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่ถูกกระชากอย่างบ้าคลั่ง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซนและผองเพื่อนในบทนี้นะคะ