กฎเหล็กของสถาบัน

"ถ้าเอกสารลับชุดนี้ถูกเปิดเผยออกไป ไม่ใช่แค่เก้าอี้ของฉันที่จะว่างลง... แต่หัวของเธอจะหลุดออกจากบ่าด้วยความผิดฐานละเมิดกฎเหล็กสูงสุดของสถาบัน เซน" น้ำเสียงเย็นเยียบของผู้อำนวยการคาร์ลตันดังก้องอยู่ในห้องทำงานสีทึบ กลิ่นอายของกระดาษโบราณและเวทมนตร์กักเก็บอาคมลอยวนเวียนจนแทบหายใจไม่ออก บนโต๊ะไม้สลักลวดลายวิจิตรมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มกางอยู่ แผ่นกระดาษด้านในระบุรายชื่อการทดลองต้องห้ามเมื่อสิบปีก่อน—การทดลองที่เชื่อมโยงโดยตรงกับความอยุติธรรมที่พี่ชายของเซนต้องเผชิญ เซนยืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตรงไม่อ่อนข้อ แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดซึมตามไรผม ความกดดันระดับมหาเวทที่แผ่ออกมาจากผู้อำนวยการกดทับจนหัวใจเต้นโครมคราม แต่ดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่มกลับฉายแววแน่วแน่ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "ผมไม่ได้ต้องการทำลายสถาบันค่ะ... เอ้ย! ผมไม่ได้ต้องการทำลายสถาบันครับ—เอ่อ หมายถึง..." เซนเผลอหลุดปากแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงกฎระเบียบที่อาจารย์อาช่าเคยกำชับไว้ แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เขาเกือบสับสนกับสรรพนามในหัว "สิ่งที่ผมต้องการมีเพียงแค่ความจริง ความจริงเกี่ยวกับการล่มสลายของหอคอยเวทมนตร์สีคราม และชื่อเสียงของพี่ชายที่ถูกป้ายสี!" "ความจริงงั้นหรือ?" คาร์ลตันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเทาเข้มหรี่ลงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ในโลกเวทมนตร์แห่งนี้ ความจริงเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินกว่าที่เด็กปีสองอย่างเธอจะมีสิทธิ์ไขว่คว้า เธอคิดว่าการแอบลอบเข้าไปในหอจดหมายเหตุชั้นใต้ดิน ลักลอบถอดรหัสอักษรรูนโบราณ และรวบรวมหลักฐานชิ้นนี้ จะทำให้เธอรอดพ้นจากบทลงโทษของสภาสูงได้งั้นหรือ?" แอ๊ด... เสียงบานประตูไม้หนักอึ้งเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด อาช่า อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ผ้าคลุมสีเทาเข้มสะบัดตามจังหวะการเดิน แววตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบมองตรงไปยังผู้อำนวยการด้วยความนิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ธาตุแสงที่บริสุทธิ์จนอากาศรอบตัวสั่นระริก "ถ้าเซนถูกไล่อออกตามมติของท่าน... เกรงว่าความลับเรื่องรอยแยกมิติใต้ฐานรากสถาบันที่ท่านพยายามปกปิดมาตลอดสามปี คงจะหลุดออกไปสู่สาธารณชนเช่นกันนะคะ ท่านผู้อำนวยการ" คำพูดของอาช่าทำเอาคาร์ลตันชะงักไป ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองอาจารย์สาวลึกลับทันที บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของเซนที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ในขณะเดียวกัน ที่มุมระเบียงด้านนอก คาลอสกำลังกระสับกระส่ายด้วยความร้อนใจ ทายาทตระกูลไฟเดินวนไปวนมาจนพื้นหินแทบสึก มือหนากำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่องอขาว เขาไม่สนใจกฎห้ามเข้าใกล้เขตหวงห้ามของตึกอำนวยการอีกต่อไป หากผ่านไปอีกห้านาทีแล้วเพื่อนสนิทของเขายังไม่ออกมา คาลอสก็เตรียมพร้อมที่จะระเบิดประตูห้องทำงานด้วยคาถาลูกไฟขั้นสูงแล้ว "ให้ตายสิ เจ้าเซน... นายคิดอะไรอยู่กันแน่นะ ถึงได้บุ่มบ่ามไปหยิบหลักฐานชิ้นนั้นออกมาคนเดียว" คาลอสพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แม้เขาจะเป็นคนใจร้อนและมักจะใช้กำลังแก้ปัญหา แต่เขาก็รู้ดีว่าศัตรูที่พวกเขาต้องเผชิญในครั้งนี้ไม่ใช่แค่กฎของโรงเรียน แต่มันคืออำนาจมืดที่ฝังรากลึกอยู่ในโครงสร้างของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้มานานนับศตวรรษ กลับมาภายในห้องทำงาน ผู้อำนวยการคาร์ลตันถอนหายใจยาวนานราวกับยอมจำนนต่อสถานการณ์ เขาพับแฟ้มเอกสารลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเซนด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้น "เธอช่างดื้อรั้นเหมือนพี่ชายของเธอไม่มีผิดเพี้ยน เซน... ความอยากรู้อยากเห็นจะนำพาความหายนะมาสู่ตัวเสมอ แต่เอาเถอะ ในเมื่อเธอรวบรวมความกล้าจนมาถึงจุดนี้ได้ ฉันจะให้โอกาสเธอพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง" เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย "โอกาสอะไรครับ... หมายถึงค่ะ?" เขาเกือบพลาดอีกรอบจนต้องรีบปรับน้ำเสียงในลำคอ "พรุ่งนี้เช้า ในการประเมินทักษะเวทมนตร์ภาคปฏิบัติประจำปี สภาสูงได้เตรียม 'บททดสอบพิเศษ' เอาไว้ให้เธอแล้ว" คาร์ลตันยื่นกระดาษตราประทับสีแดงฉานให้ "ถ้าเธอสามารถเอาชนะผู้พิทักษ์ไร้เงาในลานประลองปิดตายได้ เอกสารชุดนี้จะเป็นของเธอโดยสมบูรณ์ แต่ถ้าเธอแพ้... ไม่เพียงแค่เธอจะถูกไล่ออกและริบสิทธิ์การใช้เวทมนตร์ตลอดชีวิต แต่ความลับทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับชื่อของเธอ" อาช่าขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ผู้พิทักษ์ไร้เงา' ทว่าเซนกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยในแววตา เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปรับกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นของพลังเวทมนตร์ธาตุแสงในร่างกายเริ่มไหลเวียนสอดประสานกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัว เขารอคอยวันนี้มานานเกินไปแล้ว วันที่จะได้ทวงคืนความยุติธรรม "ผมรับคำท้าค่ะ... เอ๊ย รับคำท้าครับ!" เซนตอบรับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว แม้จะยังติดๆ ขัดๆ กับสรรพนามที่อาจารย์อาช่าเคยเคี่ยวเข็ญก็ตาม เมื่อเซนและอาช่าเดินออกมาจากตึกอำนวยการ คาลอสรีบพุ่งเข้ามาหาทันทีด้วยความเป็นห่วง "เป็นยังไงบ้างวะ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" "ฉันไม่เป็นไรคาลอส" เซนตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะชูกระดาษตราประทับสีแดงให้เพื่อนสนิทดู "พรุ่งนี้เรามีงานใหญ่ต้องทำ... การประเมินรอบพิเศษที่จะตัดสินทุกอย่าง" ทว่า ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังเดินผ่านโถงทางเดินมืดทึบเพื่อกลับหอพัก เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์โบราณที่สถิตอยู่ในจิตวิญญาณของเซนก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน—เสียงที่ไม่ได้ยินมานานนับปี *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS 'เงาแห่งอดีตที่หลับใหล']* *[คำเตือน: ผู้พิทักษ์ไร้เงาที่ท่านต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ทั่วไป แต่คือ...]* ตัวหนังสือสีแดงฉานสะท้อนวับในดวงตาของเซน ก่อนที่ข้อความจะตัดขาดหายไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า... เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเสาหิน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเซนในบทนี้นะคะ