มิตรภาพที่เริ่มก่อตัว

"ถ้าพวกเธอคิดจะใช้คาถาบทนี้จัดการกับโกเล็มฝึกซ้อมรุ่นที่สามล่ะก็... พรุ่งนี้ทั้งทีมคงต้องไปนอนห้องพยาบาลตั้งแต่คาบเช้าแน่นอนค่ะ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องซ้อมเวทมนตร์ส่วน เซนสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงมือกลับจากการรวบรวมละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ปลายนิ้ว ในขณะที่คาลอสพ่นลมหายใจพรืดออกมาอย่างขัดใจ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการพยายามควบคุมเปลวเพลิงสีชาดที่ลุกโชนอยู่บนฝ่ามือ พวกเราอยู่ในห้องฝึกซ้อมใต้ดินของหอพักปีหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของมานาที่หนาแน่นจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำ หลังจากเหตุการณ์ความวุ่นวายในสัปดาห์ก่อน ทีมของพวกเรา—ที่ประกอบด้วยเซน คาลอส และตัวฉัน (ในฐานะผู้สังเกตการณ์กึ่งพี่เลี้ยงที่อาจารย์อาช่ามอบหมายให้คอยดู (...) เอ่อ... พูดให้ถูกคือ เซนกับคาลอสกำลังพยายามรวมกลุ่มกันเพื่อผ่านการทดสอบภาคปฏิบัติประจำเดือนนี้ต่างหากล่ะคะ สายตานับสิบคู่จากนักเรียนกลุ่มอื่นที่นั่งอยู่ตามมุมห้องกำลังจ้องมองมาเป็นตาเดียว บางสายตาก็จับจ้องด้วยความริษยา บางสายตาก็เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ก็จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ? ในเมื่อเซนเป็นเด็กหนุ่มผู้ใช้เวทธาตุแสงที่ขึ้นชื่อว่าควบคุมยากที่สุดแถมยังมีปมเรื่องพี่ชาย ส่วนคาลอสก็เป็นทายาทตระกูลใหญ่ที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง การที่สองคนนี้มารวมทีมกันจึงถูกมองว่าเป็น "กลุ่มเด็กมีปัญหา" ของชั้นปีไปโดยปริยาย "แล้วเธอจะให้พวกเราทำยังไงล่ะ เซเลสเทีย?" คาลอสลดเปลวไฟในมือลงอย่างจำยอม ดวงตาสีเพลิงมองฉันด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย "นายเซนเนี่ย พลังแสงของเจ้าตัวมีปริมาณหนาแน่นเกินไปจนโครง โครงสร้างเวทของฉันประสานด้วยไม่ได้ ส่วนฉันก็ร้อนรนเกินไปจนไปเผามานาของหมอนี่หมด... นี่เราซ้อมกันมาสามชั่วโมงแล้วนะ!" "การควบคุมเวทมนตร์ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณและความรวดเร็วหรอกนะคะ คาลอส" ฉันก้าวเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มทั้งสอง ใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่วงแหวนเวทบนพื้นเพื่อปรับแก้โครงสร้างรู่นย่อย "ระบบเวทธาตุแสงไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ปะทะกับธาตุไฟโดยตรง แต่ถ้าพวกเธอรู้จักใช้หลักการ 'หักเห' และ 'สะท้อน' ของแสงเพื่อส่งเสริมความร้อนล่ะก็... ผลลัพธ์มันจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะค่ะ" เซนเงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาสีอำพันสะท้อนแสงเรืองรองจากละอองเวท เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ผมเข้าใจแล้วครับ... ถ้าเราไม่ใช้แสงเป็นอาวุธโจมตีตรงๆ แต่ใช้มันเป็นเลนส์รวมแสงเพื่อขยายความร้อนของคาลอส... แบบนั้นโครงสร้างมานาจะไม่ตีกันเอง" "ถูกต้องค่ะ เซนฉลาดมากเลยนะคะ" ฉันยิ้มบางๆ ให้กำลังใจเด็กหนุ่ม เด็กคนนี้มีความสามารถในการวิเคราะห์ระบบเวทที่ยอดเยี่ยมมาก น่าเสียดายที่สภาพแวดล้อมรอบตัวมักจะกดดันให้เขาต้องปิดบังประกายแสงของตัวเองอยู่เสมอ แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังเริ่มผ่อนคลายลงและมิตรภาพระหว่างพวกเขากลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ นั้นเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของฉันคนเดียว ไม่ใช่เสียงของระบบโรงเรียน... แต่มันคือเสียงสะท้อนจากพลังงานลึกลับที่เชื่อมโยงกับภารกิจลับที่ยังค้างคาอยู่! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยพลังเวทมนตร์ระดับอันตรายสูงสุด (Anomaly Class-S)] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: "ผู้บุกรุกแห่งราตรีคราม" — ค้นหาความจริงเบื้องหลังรอยแยกของมิติใต้หอพักอาจารย์] [เวลาที่เหลือในการตัดสินใจ: 00:05:00] ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ หักล้างเวลาถอยหลังอย่างรวดเร็ว หัวใจของฉันกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งตรงมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า ไม่ใช่แค่แรงสั่นธรรมดา... แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่กำลังพยายามฉีกกระชากเสถียรภาพของเขตอาคมทั่วทั้งโรงเรียน! "เซน! คาลอส! ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้ค่ะ!" ฉันร้องตะโกนสุดเสียงเมื่อพื้นห้องฝึกซ้อมเริ่มปริแตกออกเป็นรอยร้าวสีครามเข้ม เด็กหนุ่มทั้งสองยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร พื้นเบื้องล่างก็ยุบตัวลงพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ร่างของพวกเราจะร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า... เงาร่างสีดำสนิทคู่หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นเยียบที่แนบชิดติดริมหูของเซนราวกับรู้จักเด็กหนุ่มมานานแสนนาน— *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ทายาทแห่งแสงผู้ทรยศ"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เซเลสเทียละอองเวท"เสมอนะคะ