ความจริงที่มาพร้อมความเจ็บปวด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและควันเวทมนตร์ที่ระเหยกลายเป็นไอสีครามเข้ม ยังคงอบอวลอยู่ในโพรงจมูกของเซน เด็กชายก้มมองรอยแตกบนพื้นศิลาเบื้องล่าง รอยร้าวที่แผ่ขยายออกไปราวกับใยแมงมุมนี้ไม่ใช่ความเสียหายทางกายภาพธรรมดา หากแต่เป็นโครงข่ายเวทมนตร์โบราณที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของบทเรียนแรก... เจ้าหนูแห่งธาตุแสง" เสียงก้องกังวานที่ทิ้งไว้เมื่อตอนท้ายของบทเรียนทดสอบยังคงติดอยู่ในหู ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซนในตอนนี้ กลับไม่ใช่คำพูดเย้ยหยันนั้น แต่เป็นเศษเสี้ยวอักขระเวทสีทองอร่ามที่ร่วงหล่นลงมาปะปนกับไอสีคราม มันเป็นเอกลักษณ์เวทมนตร์เฉพาะตัว... เอกลักษณ์ที่เซนคุ้นเคยยิ่งกว่าลมหายใจของตัวเอง "พี่... พี่เซ오ร์?" เซนพึมพำออกมาเบาๆ เสียงของเขาขาดห้วงราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น คาลอสที่เพิ่งวิ่งตามมาถึง รีบควσόไหล่เพื่อนสนิทไว้แน่น ฝ่ามือของเด็กหนุ่มตระกูลอัคคีร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม มันช่วยดึงสติอันเลือนรางของเซนให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง "เซน ตั้งสติก่อน! นายเห็นอะไรตรงนั้น เจ้าอักขระพวกนั้นมัน..." "อักษรเวทตระกูลเบอร์นาร์ด สายเลือดรุ่นพี่..." อาช่า อาจารย์สาวลึกลับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่ไร้ซุ่มเสียง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทรงโบราณฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เธอไม่ได้มองรอยร้าวบนพื้น แต่กำลังจ้องมองไปยังแผ่นศิลาจารึกที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในห้องโถงใต้ดินนี้ เซนส่ายหัวช้าๆ สองมือสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ไม่จริง... พี่เซ오ร์ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ เป็นคนที่ทำลายหอคอยเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ใช่เหรอครับ? ทำไม... ทำไมอักขระสะกดรอยถึงเป็นพลังของพี่เขา?" อาช่าถอนหายใจยาวนาน บรรยากาศรอบตัวของอาจารย์สาวเงียบขรึมลงจนน่าอึดอัด เธอย่อตัวลงใช้นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ลงบนเศษอักขระสีทองที่ยังหลงเหลืออยู่ "เพราะสิ่งที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้... มีเพียงครึ่งเดียวที่ถูกต้องค่ะ เซน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ เซนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความพยายามตลอดหนึ่งปีเต็มในการตามหาความจริง การก้มหน้าอดทนต่อสายตารังเกียจของผู้คน และการฝึกฝนธาตุแสงที่ยากลำบากจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งหมดก็เพื่อพิสูจน์ว่าพี่ชายของเขาบริสุทธิ์... แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับบอกว่า ความจริงนั้นซับซ้อนและเจ็บปวดกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก "อาจารย์หมายความว่ายังไงครับ?" คาลอสถามแทนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคู่คมฉายแววโกรธเกรี้ยวแทนเพื่อนรัก "ถ้าพี่ของเซนไม่ได้ทำลายมัน แล้วรอยร้าวพวกนี้คืออะไร?" "รอยร้าวแห่งมิติที่กำลังจะฉีกขาด... และผู้ที่กำลังใช้ชีวิตของตัวเองเข้าแลกเพื่อปิดผนึกมันไว้ ก็คือพี่ชายของเธอค่ะ เซน" อาช่าเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่มธาตุแสง แววตาของเธอมีความเห็นอกเห็นใจซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "เซ오ร์ไม่ได้พยายามทำลายหอคอยนี้ แต่เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'บางสิ่ง' กำลังจะตื่นขึ้นจากใต้รากฐานของสถาบัน และเขากำลังใช้พลังเวททั้งหมดของตระกูล... เพื่อกักขังมันเอาไว้ไม่ให้ขึ้นมาทำลายล้างโลกเบื้องบน" ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเซน วันที่พี่ชายหายตัวไป รอยยิ้มสุดท้ายก่อนจะก้าวเข้าสู่เขตหวงห้าม และคำพูดที่ว่า *'ถ้าระบบของโลกใบนี้มันบิดเบี้ยว พี่นี่แหละจะเป็นคนดัดมันเอง'* น้ำใสๆ ไหลรินอาบแก้มของเด็กหนุ่มอย่างเงียบงัน ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแน่นอก หัวใจของเซนบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรง พลังธาตุแสงในร่างกายที่ปกติควบคุมยากอยู่แล้วเริ่มปั่นป่วนจนเกิดประกายแสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วบริเวณ รัศมีพลังระดับสูงแผ่ขยายออกไปจนคาลอสต้องถอยหลังไปสองก้าวด้วยแรงกดดันที่มหาศาล "เซน! ควบคุมใจตัวเองไว้! ถ้านายปล่อยให้พลังธาตุแสงระเบิดตอนนี้ รอยร้าวตรงหน้าจะพังทลายลงจริงๆ นะ!" คาลอสตะโกนเตือนสุดเสียง พร้อมกับแผ่ไอความร้อนจากธาตุไฟออกมาเพื่อช่วยพยุงและสร้างสมดุลให้พลังรอบตัวเพื่อน เซนหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในห้วงจิตใต้สำนึก ระบบภารกิจที่เงียบงันมานานนับสัปดาห์เริ่มส่งเสียงเตือนถี่รัว ข้อความอักษรสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าในความมืดมิดของจิตใจ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผันผวนของพลังธาตุแสงในระดับวิกฤต] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: ความจริงแห่งผู้พิทักษ์ไร้เงา (ระดับความยาก: SSS)] [เป้าหมายภารกิจ: ค้นหากล่องความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่ถูกซ่อนอยู่ใต้รอยร้าว ก่อนที่ประทับตราของเซ오ร์จะสลายหายไป...] ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลอยู่เบื้องล่างกำลังพลิกตัวตื่นขึ้น เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากความมืดมิด พร้อมกับกลิ่นอายความชั่วร้ายที่กัดกินไอสีครามจนมอดไหม้ อาช่าคว้าแขนของเซนและคาลอสให้ถอยร่นไปด้านหลังทันที สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด "แย่แล้วค่ะ... ประทับตราของเซ오ร์กำลังจะหมดฤทธิ์แล้ว!" ในวินาทีที่แสงสีทองของอักขระสุดท้ายกำลังจะดับวับลง มือปริศนาคู่หนึ่งก็ยื่นออกมาจากรอยร้าวบนพื้น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอยมาตามสายลมหนาว... เสียงที่ทำให้หัวใจของเซนหยุดเต้นไปชั่วขณะ *“น้องชาย... ในที่สุดเจ้าก็มาถึงจุดนี้เสียที...”* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!