ศัตรูในคราบมิตร

"คุณคิดว่าการซ่อนหลักฐานไว้ใต้พรมของสภานักเรียน จะทำให้ความจริงเน่าเฟะพวกนั้นหายไปจริงๆ หรือคะ, ท่านรองประธาน?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราատใบมีดเคลือบน้ำแข็งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมลับชั้นใต้ดิน อาช่ายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ด้วยแววตาวิเคราะห์ สายตานั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับกำลังจ้องมองเหยื่อในกรงอย่างใจเย็น เซนก้าวถอยหลังครึ่งก้าว สัญชาตญาณเวทมนตร์ธาตุแสงในกายสั่นเตือนเบาๆ คาลอสที่ยืนประกบอยู่ด้านข้างขยับมือขวาเข้าหาด้ามดาบเวทมนตร์อย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ด้วยซ้ำ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "วาเลน" รองประธานสภานักเรียนผู้เพียบพร้อม รอยยิ้มสุภาพที่มักประดับอยู่บนใบหน้านั้นบิด "อาจารย์อาช่า... กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่หรือครับ? ผมเกรงว่าเอกสารพวกนั้นจะเป็นระเบียบปฏิบัติภายในของสภา..." วาเลนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีฟ้าอ่อนฉายแววระแวดระวังที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้หน้ากากแห่งความใจดี "ระเบียบปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับการดูดกลืนพลังเวทธาตุแสงของนักเรียนชั้นปีหนึ่ง เพื่อส่งต่อให้ 'โครงการลับ' ของสภาอย่างนั้นสินะคะ" เซนสวนกลับทันที เสียงของเขาไม่สั่นเลยสักนิด เด็กหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นพี่ผู้ทรงอิทธิพล "กระดาษแผ่นนี้... บันทึกชื่อของพี่ชายฉันไว้ด้วย มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่" กระดาษแผ่นบางในมือเซนยับยู่ยี่เล็กน้อยจากแรงบีบ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พวกเขาเพิ่งค้นพบจากห้องเก็บของเก่าของหอคอยสภา แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาสะพรึงยิ่งกว่า ไม่ใช่แค่เรื่องการทดลองต้องห้าม หากแต่เป็นความจริงที่ว่า สมาชิกในสภานักเรียนเกือบครึ่งกำลังร่วมมือกับบุคคลปริศนาที่สวมหน้ากากลวดลายโบราณคนนั้น "เซน... ใจเย็นก่อน" คาลอสกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะที่เปลวไฟสีส้มอ่อนเริ่มเต้นระบำรอบปลายนิ้วของเขาเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน "หมอนี่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว สังเกตเงาที่มุมห้องนั่นสิ" เซนกวาดสายตาไปตามคำเตือน หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น ที่มุมมืดของห้องประชุม เงาสีดำสนิทกำลังบิดตัวและขยายใหญ่ขึ้นราวกับมีชีวิต ร่างในชุดคลุมสีดำที่ปรากฏตัวขึ้นในสนามประลองเมื่อครู่ ได้ก้าวผ่านรอยแยกมิติเข้ามาในห้องนี้อย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่กดดันจนหายใจไม่ออกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "ฉลาดเกินไปก็มักจะอายุสั้นนะ เด็กน้อย..." เสียงแหบพร่าราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพดังลอดออกมาจากหลังหน้ากากเวทมนตร์ ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนแสงจากคริสตัลเวทมนตร์บนเพดานส่องกระทบกับลวดลายประหลาดบนหน้ากาก วาเลนที่เคยมีท่าทีสุภาพเรียบร้อย ค่อยๆ หุบยิ้มลง รอยยิ้มอบอุ่นถูกแทนที่ด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ... พวกคุณน่าจะทำเป็นมองไม่เห็นมันแท้ๆ" วาเลนถอนหายใจเบาๆ "ในเมื่อรู้มากเกินไปแล้ว ก็คงต้องรบกวนให้ 'หายตัวไป' พร้อมกับความลับพวกนี้ก็แล้วกัน" ทันใดนั้น วงแหวนเวทมนตร์สีม่วงเข้มก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาทั้งสามคน มันเป็นอาคมกักขังระดับสูงที่ดึงเอาพลังชีวิตและมานาในร่างกายให้ไหลย้อนกลับ เซนรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ร่างกายหนักอึ้งจนแทบจะก้าวขาไม่ออก อาช่าขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก เธอยกมือขึ้นร่ายเวทป้องกันเพื่อต้านทานแรงกดดัน แต่มานาในห้องกลับถูกดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยผลึกเวทปริศนาที่ซ่อนอยู่ตามผนัง "อาจารย์คะ! ผลึกพวกนี้มัน...!" เซนกัดฟันกรอด พยายามเค้นพลังธาตุแสงสีทองจางๆ ออกมาจากฝ่ามือเพื่อทำลายวงแหวนเวท แต่ความเข้มข้นของมานาฝ่ายตรงข้ามมีมากกว่าเขานับหลายเท่าตัว "ตั้งสติไว้, เซน!" อาช่าเอ่ยเสียงเฉียบขาด แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่แววตาของเธอยังคงมีความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่ "อย่าปล่อยให้มานาในร่างกายปั่นป่วน นั่นคือสิ่งที่มันต้องการ!" คาลอสคำรามในลำคอด้วยความโกรธ เปลวไฟในมือพุ่งทะยานขึ้นเป็นโล่เพลิงเพื่อต้านแรงกดดัน แต่ทว่า... ร่างในชุดคลุมสีดำกลับหายตัวไปจากจุดเดิมในพริบตา และปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้าเซนโดยไม่มีใครทันตั้งตัว ปลายเลิฟแหลมคมที่อาบด้วยพิษสีครามถูกยกขึ้นจ่อatลำคอของเด็กหนุ่ม "เกมสนุกๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น..." เสียงกระซิบเย็นเยียบดังอยู่ข้างหูเซน "เจ้าของพลังธาตุแสงสายเลือดสุดท้าย... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าอาจารย์ของเจ้า จะปกป้องเจ้าจากเงาในอดีตได้?" เซนเบิกตากว้างขึ้นเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว หัวใจกระตุกวูบ ภาพความทรงจำในอดีตเกี่ยวกับพี่ชายแวบเข้ามาในหัว พร้อมๆ กับเสียงแจ้งเตือนระบบเวทมนตร์ส่วนตัวที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากมานาปริศนา ระดับภัยคุกคาม: SSS]* *[คำเตือน: เจ้าของร่างกำลังเข้าสู่เขตแดนของความทรงจำที่ถูกผนึก—]* ก่อนที่สติของเซนจะหลุดลอยไปพร้อมกับเสียงเตือนสุดท้าย วาเลนก็ยื่นมือไปหยิบกระดาษบันทึกบนโต๊ะขึ้นมา ฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แยแส พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่โค้งขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดที่โถมเข้าใส่จนกลืนกินทุกสิ่ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซนและผองเพื่อนในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!